Strona · s. 2strona oryginału ↗
Termonuklearna Orda wykorzenionych. Skąd się wzięła i czym jest niebezpieczna
Слово Просвіти, №26 за 2017 рік
Leonid KLYMCZUK, członek Proświty, m. Korosteń. Słowu „wykorzenić” (ukr. „wynarodowyty”) nie znalazło się miejsca w radzieckim Słowniku języka ukraińskiego lat 70. XX wieku, chociaż już w 1907 roku było ono w Słowniku Hrinczenki, gdzie tłumaczono je jako „denacjonalizować, pozbawić narodowości”. Czym w istocie było celowe przekształcanie przez Imperium Rosyjskie ujarzmionych wspólnot etnicznych w jednostki terytorialno-administracyjne imperialnej ludności, przeszkadzając ich rozwojowi w narody. Właśnie tak wykorzeniane były kiedyś przez Moskwę plemiona ugrofińskie w „moskali”, potem — w „ruskich”, a inne narody — w małorosjan, białorusjan, żółtorosjan. Kontynuowali tę imperialną politykę także bolszewicy, ogłaszając światowy „proletariacki internacjonalizm”. Wojskowo-politycznie narody zostały przez nich ponownie zawrócone do imperialnego „więzienia narodów”, chociaż już nie „po stalinowsku” w formie guberni, a „po leninowsku” w symulatywnym formacie Związku republik, i obowiązkowo z jedną samowładnie rządzącą partią. Właśnie jej władcza internacjonalna nomenklatura powzięła zamiar przekształcenia narodów takiego Związku w rosyjskojęzyczną ludność pod polityczną nazwą „radziecki naród”. Przecież „zamanifestowany” przez Marksa i Engelsa za namową Mosesa Hessa klasowo-proletariacki rebranding narodowej ułomności „obywateli świata” okazał się bardzo stosowny dla polityki imper-upaństwowionych bolszewików w zakresie wykorzeniania wspólnot etnicznych w komunistycznie bezmajątkową proletariacką masę bezrodnych wygnańców. Ten proces denacjonalizacji narodów miał przygotować ostateczne rozwiązanie kwestii narodowej w ZSRR. Oto tak, kryjąc się za marksistowską klasowo-proletariacką ideologią polit-ekonomiczną, bolszewikom udało się odnowić i przez aż 70 lat samowładnie rozbudowywać jeszcze bardziej totalitarne Imperium Rosyjskie. Aż do momentu, gdy w latach 90. XX wieku jej republikańskie klany nomenklaturowe, przede wszystkim Federacji Rosyjskiej, postanowiły zawczasu narodowo się samookreślić, przy okazji prywatyzując jej gospodarcze i finansowo-ekonomiczne potęgi. Zatem w imper-radzieckim nomenklaturowym zamęcie doszło jedynie do „prze-re-budowy”, czyli póki co tylko tak nazwanej w narodzie „prywatyzacji” przez nią państwowo-kapitalistycznej własności. To jeśli powiedzieć o istocie gorbaczowowskiej „pieriestrojki” w ZSRR jednym słowem. Chociaż agresywne rewanżystowskie zachowanie władców wyodrębnionej bezsojuszniczej Federacji Rosyjskiej wymaga pełniejszego określenia. Przecież w latach pieriestrojki nie tylko została zrujnowana pseudosocjalistyczna ideologia władzy ZSRR. Jednocześnie z wymiarami terytorialnymi cywilizacyjny charakter imperialnej państwowości FR zmienił się ze słowianofilskiego na eurazjatycki. Prawda, taka eurazjatycka władcza posytuacja przez władców FR póki co oficjalnie nie jest afiszowana, chociaż wspomniał już o niej, jako o rzekomo „Nowej wersji Putina”, jego były polittechnolog Wołodymyr Hołyszew. Przecież obecni kremlowscy zarządcy Rosji pod przykrywką imper-radzieckiej frazeologii, a do tego projektu Moskiewskiego „prawosławnego” patriarchatu „Russkij mir”, kontynuują budowanie rewanżystowskiego ordyno-eurazjatyckiego termonuklearnie uzbrojonego państwa. Tak, zamiast słowianofilskiego Imperium Rosyjskiego, jak wyciągnął wniosek Petro Chomiakow w swoim historycznym badaniu „Rosja przeciw Rusi”, powstaje „Rosjanija wzorca 2004 roku”, której najwyższa władza pragnie za wszelką cenę zachować ją jako imperium. Dlatego dzisiaj w eurazjatyckiej Rosjaniji bezceremonialnie zakazują i zamykają ukraińskie instytucje kulturalno-oświatowe oraz organizacje społeczne. Brutalnie prześladują ludzi za ich słowianofilskie poglądy. Właśnie za to Moskiewski sąd wtrącił do więzienia w podeszłym wieku P. M. Chomiakowa, gdzie ten autor zginął. Słowianofilskie priorytety, które zachowywały się w monarchicznym Imperium Rosyjskim i odczuwały nawet jeszcze w Związku Radzieckim, jakoś przytłumiały odwieczne nomado-atawistyczne popędy eurazjatyckich wspólnot Rosji, wywołując jedynie przytłumione utyskiwania republikańskiej nomenklatury FR. Przypomnijmy choćby brutalną rozprawę Stalina z 1950 roku za podobne czyny z figurantami tak zwanej „sprawy leningradzkiej”. Ale w latach „pieriestrojki” te powstrzymujące priorytety zostały zaniedbane. Rosyjsko-eurazjatyzm, przejmując władcze pozycje w postpieriestrojkowej Rosji, przeszedł do jawnego neoordyńskiego rewanżu. Korzystając z „pieriestrojkowej” euforii, już 12 czerwca 1990 roku nomenklaturowa Rosja(nija) ogłosiła swój państwowy suwerenność, ale w składzie jeszcze ZSRR. Więc to nie urządzało eurazjatyckiej nomenklatury. Dlatego rozpoczęło się wypieranie przez nią z ogólnozwiązkowych organów administracyjnych internacjonalno-słowianofilskich kadr nomenklaturowych na czele z Sekretarzem Generalnym KC KPZR, kubańskim Słowianinem Gorbaczowem, aby przejąć ich imperialne funkcje. Tak rozpoczęła się walka eurazjatów o odwołanie jeszcze istniejącego „leninowskiego” formatu Związkowego imperium i powrót, kryjąc się póki co słowiańsko-ruską frazeologią, do bezpośredniego rosyjsko-imperialnego samowładztwa, teraz już nie słowianofilskiego, a eurazjatycko-ordyńskiego. To proponował niedługo po rewolucji 1917 roku sam J. Stalin, za co nieprzypadkowo M. I. Bucharin nazwał go „Czyngis-chanem, który czytał Marksa”. Przede wszystkim właśnie w tym celu przez eurazjatycką nomenklaturę zostało poparte zniesienie artykułu 6. Konstytucji ZSRR o monopolowo-ogólnozwiązkowym statusie KPZR (którym odrębna kompartia Rosji nie była przewidziana, o co zabiegali i ucierpieli figuranci „sprawy leningradzkiej”), a 20 września 1990 roku w ogóle został przerwany wpływ jej Biura Politycznego na mianowanie państwowych osób urzędowych. Właśnie dążenie rządzącej nomenklatury Federacji Rosyjskiej do swojego imperialnego samostanowienia doprowadziło do rozpadu Związku Radzieckiego. Więc mianowany po tym na szefa rządu Rosji Jegor Gajdar zmuszony był oświadczyć, że z rozpadem ZSRR i KPZR gwałtownie osłabło, stało się bezwładne samo państwo, a dlatego, rzekomo, przejściowy autorytarny chińsko-komunistyczny model gospodarki już nie może być zastosowany. Stroniąc od eurazjatyckiej reanimacji Imperium Rosyjskiego, inne republikańskie klany kompartyjno-nomenklaturowe zaczęły przewidująco „uciekać” od takiej retro-imperii, organizując tak zwany „paradę suwerenności”. Rozpoczął się lawinowy rozpad gospodarki narodowej ZSRR, chciwa klanowo-republikańska „prywatyzacja” bogactw narodowych, wywołując upadek i zubożenie ludzi. Przecież w toku takiego „przebudowanego” samowładztwa nomenklaturowi eurazjaci FR od razu zapragnęli bezpośredniego kierownictwa całą poradziecką imperią, nawet z odrodzeniem caratu. W rosyjskich mediach rozpoczęła się kampania informacyjna na rzecz rehabilitacji monarchii, wysławiania Stalina, a w Rosyjskiej cerkwi prawosławnej — zaliczenia ostatniego cara do „grona” świętych. Częstsze stały się w rosyjskich mediach nazywanie prezydenta FR Jelcyna „carem Borysem”. Aktywizowały się badania historyczne o Ordzie; na ojczyźnie obecnego ministra obrony FR Tuwińca Siergieja Szojgu „odnaleziono” pałac Czyngis-chana, o tym mongolskim władcy zaczęły wychodzić pozytywne filmy kinowe. Rozmowy w tej sprawie prowadzone były także z prezydentem ZSRR Gorbaczowem, który jednak nalegał jedynie na odnowienie Traktatu Związkowego. I wtedy przez eurazjatów został zorganizowany pucz wojskowy.
Jednak niemrawość pierwszych dni puczu od razu pokazała jego organizatorom bezperspektywiczność ich retrogradacyjnego projektu. Zaczęło się jego zwijanie. Po czym przed wzburzonymi moskwianami pojawia się na czołgu Jelcyn już jako gorliwy obrońca demokracji. Gorbaczowa sprowadzają z foroskiej izolacji, ponieważ realna władza znalazła się, już jako w rękach lidera eurazjatyckiej nomenklatury Federacji Rosyjskiej, u jej prezydenta (z pochodzenia mari-woguła) Jelcyna. Dlatego taka władza dla przyzwoitości jedynie przygniotła nominatów puczu, a potem ich amnestowała. Jednak prawnie wciąż istniał ZSRR i Gorbaczow uważany był za jego prezydenta, a to zagrażało eurazjatom rewanżem internacjonalno-słowianofilskiej sojuszniczo-radzieckiej nomenklatury. Próba którego, prawda, mimo wszystko zaistniała, ale z opóźnieniem, aż w 1993 roku, kiedy eurazjatycka władza miała już siły do jego stłumienia. Próba tego rewanżu poniosła wtedy sprawiedliwą klęskę również dlatego, że eurazjaci zawczasu poszli na niepożądany dla nich, ale demokratyzacyjnie wymuszony krok. Oni zainicjowali rozwiązanie istniejącego państwa i złożyli swoje ogólnosojusznicze pełnomocnictwa. Z czasem pospiesznie zajęli się wzmacnianiem eurazjatyckiego charakteru państwowości FR. Zaczęli byli od nowa już od konstytucyjnego przemianowania „ruskich” w FR na „rosjan” (których, nawiasem mówiąc, Ukraińcy od dawna właśnie tak nazywają), ale wywołało to słowianofilskie niezadowolenie u wciąż tradycyjnie nastawionej ludności FR. Więc jej nowi władcy postanowili przetrząsnąć jeszcze i słowianofilskie z mentalności kadry organów siłowych. A żeby zapewnić sobie większe poparcie swoich eurazjatyckich regionów, im na jakiś czas pozwolono „brać suwerenności, kto ile zdoła”. Kiedy zaś eurazjatycki charakter państwowości FR przejawił się w wystarczającej odnowie składu kadrowego struktur siłowych, a samorządność jej regionów zaczęła trącić separatyzmem, Jelcyn przekazał swoje prezydenckie pełnomocnictwa innemu eurazjacie (ugrofińskiemu Wepsowi) W. Putinowi. Który, po brutalnym zbrojnym stłumieniu Czeczenii i doumocnieniu przez eurazjatów najwyższych struktur władzy państwowej oraz Moskiewskiego Patriarchatu Prawosławnego, zajął się tłumiącą reorganizacją samorządności jednostek federacyjno-etnicznych, po czyngischanowsku przeformatowując terytorium Rosji po prostu na okręgi administracyjne. Za eurazjatycką „surkowską suwerennością” zwinęły się demokracja i wolność mediów, zarazem z wzmocnieniem państwowej kontroli nad polityczną i biznesową działalnością oligarchów, co zostało przychylnie przyjęte przez ludność. Na tle powstałego naftowo-finansowego boomu odbywała się militaryzacja kraju, wydatki rosyjskiego budżetu na siły zbrojne i organy ochrony porządku zwiększyły się z 2,8 mld dol. w 2000 roku do 36,5 mld w 2010 roku. I tylko po tym, nauczeni puczowym konfuzją eurazjaci FR ośmielili się znowu zabrać za odnowienie przez format WNP swojego imperialnego samowładztwa (już jako EEP). Należytego oporu wobec tego ze strony postimperialnej nomenklatury w byłych radzieckich republikach nie odczuwano, bo liczyła ona na uzyskanie w WNP dodatkowej ochrony przed własnymi narodami, okradzionymi przez nielegalną prywatyzację. Zatem dla Moskwii przy realizacji retrogradacyjnego ordyńsko-imperialnego projektu problemem pozostawały narodowo odrodzone narody byłego ZSRR. Oto tak i Ukraińcy, otrzymawszy w wyniku wszystkich tych wydarzeń swoją suwerenność, ale bez odsunięcia od władzy byłej imperialnej biurokracji państwowej, samodzielnie w postaci hałaśliwego „Ludowego Ruchu Ukrainy na rzecz Przebudowy” rozpoczęli swoją walkę o istnienie jako naród. Po czym nasz naród od razu w pełni odczuł zarówno zachłanność i zdradzieckość swojej postimperialnej nomenklatury, jak i wrogość rozpasanej eurazjatyckiej wspólnoty. Przy tym szczególną trwogę wywołuje to, że transnarodowo zglobalizowany finansowo-kapitalistyczny polityk światowy na serio póki co nie przyjął retrogradacyjnego rewanżu obecnej, termojądrowo uzbrojonej Rosyjskiej Ordy, uważając go za nieistotne postimperialne konflikty. Nie widzimy też należytego zrozumienia cywilizacyjnych zmian, które zachodzą w Rosji, w przestrzeni informacyjnej już samodzielnej Ukrainy nawet teraz, kiedy przeciwko niej rozpoczęta została nieogłoszona zaborcza wojna. Chyba że zastanowił się już nad tym, „Kto przyszedł na zmianę GKCzP” dziennikarz Witalij Portnikow. Przecież, żeby wytrwać i obronić się przed „hybrydową” agresją eurazjatyckiej Rosji, nam dzisiaj potrzebna jest nie wąsko-ukraińska strategia walki, jak proponują hurra-patrioci (krytykując europejsko-atlantycką kompradorska strategię prezydenta Poroszenki), a także wsparcie istniejącego oporu wobec retro-imperialnego eurazjatyzmu w samej Rosji. Oto z takim retro-cywilizacyjnym rezultatem rozpadu ZSRR dzisiaj mamy do czynienia. Właśnie jego prawdziwą antysłowiańską i antyeuropejską istotę nam, Ukraińcom, należy uświadomić. Więc nastawiajmy się na długotrwałe współistnienie z takim agresywnym eurazjatyckim sąsiadem. Przecież problem nie w odrażalności Putina, a w neoordyńskim charakterze państwowości FR, która jest wyrazem rezultatów eurazjatyckiego tysiącletniego wykorzeniania różnoetnicznych wspólnot demograficznych Rosji, wciągniętych w ten proces jeszcze na poziomie plemiennym. Więc dzisiaj prawdziwi Ukraińcy też ostatecznie odmówili udziału w imperialnej grze Moskwii, uświadomiwszy sobie, że ona ich wykorzystywała nie do organizacji wielkiego rusko-słowiańskiego internacjonalnego kraju, a jak powiedział wybitny Ukrainiec, słynny moskiewski reżyser teatralny Roman Wiktiuk, — jedynie do zbudowania „największego więzienia świata”. Nam, Ukraińcom, tymczasem należy budować potężną strukturalność społeczeństwa obywatelskiego, a co za tym idzie i ukraińskie państwo. Zdołaliśmy wytrwać i zachować się jako naród podczas trzystuletniej bezpaństwowości; więc zdołamy zbudować i swoją własną ukraińską państwowość obronną. Walczmy — i staniemy się wreszcie państwowym ukraińskim narodem. Szanujmy się, bo jesteśmy tego warci! ____________ 1. Strona elektronicznego czasopisma „Lebiedź”, nr 734 z 2 kwietnia 2015 roku. 2. Chomiakow P. M. Rossija protiw Rusi. Moskwa. Strona Royal Lib.com. 2004. — S. 51, 105. 3. Stalin I. W. Soczinienija. T. 16. M.: Izdatielstwo „Pisatiel”. 1997. — S. 276. 4. Stephen Kotkin. Usilenije Władimira Putina… — strona czasopisma „Rossija w głobalnoj politikie”, 20 marca 2015 r. 5. Blog elektronicznej gazety „Ukraińska Prawda” z 20.VIII.2015 r. 14:55. 6. Szafarik P. J. Sławianskije driewnosti. T. 2, ks. 1. — Moskwa. 1847 r. — S. 234.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
