Strona · s. 3strona oryginału ↗
Zarysy nowej filozofii państwowości
Слово Просвіти, №26 за 2017 рік
Pragniemy lepszego państwa i tworzymy mnóstwo projektów Ukrainy przyszłości… Działamy jako patrioci, ale rezultatem jest system relacji między obywatelami a władzą państwową, który obecnie bardzo nam się nie podoba i chcielibyśmy go zmienić na lepszy. Polityka i aktywność społeczna nie dają pożądanego rezultatu, ponieważ nie doceniamy znaczenia wyważonej filozofii państwowości, mądrości w osiąganiu ogólnonarodowego sukcesu. Od poszukiwań ukraińskiego marzenia, które może pozostać marzeniem dla współczesnych, warto powrócić do teraźniejszości, bo tylko filozofia współczesności jest realna – państwo buduje się obecnie, jak mawiał Ołeh Olżycz. Bez wątpienia w naszych czasach państwo i społeczeństwo doświadczają stokroć więcej wpływów i agresji świata, dlatego zbudowanie filozofii nieodwracalnych pozytywnych zmian rzeczywistości jest niezwykle trudne, ale możliwe. Wołodymyr FERENC, m. Iwano-Frankiwsk
To swoisty, rozumny plan moralnych i twórczych wysiłków narodu właśnie w tym momencie współczesności, rozumna i skuteczna reakcja na wyzwania świata oraz łączne kluczowe problemy państwa. Coś podobnego już dzieje się w środowisku państwowotwórczym, ale wymaga koncentracji w nurt filozoficzny, wyjścia w przestrzeń informacyjną, aby celowo wpływać na masę ukraińskiej społeczności. Zachodzą bardzo szybkie procesy globalne, do reagowania na które niezbędna jest inna filozofia państwowości, z pozycji której zostanie dokonana dokładna ocena istniejącego systemu władzy oraz nasze pozycjonowanie w świecie i przyjęty skuteczny sposób postępowania dla wszystkich. To pilna potrzeba, gdyż społeczeństwo reaguje emocjonalnie, żywiołowo, depresyjnie, a nam uporczywie narzuca się pseudorewolucyjny sposób zmiany porządku społecznego na nie wiadomo jaki. Współczesne „góry” mogą rządzić jak długo zechcą, posiadając dominujący kapitał finansowy i nadpotężny zasób informacyjny. Słabość ich władzy może nastąpić jedynie w wyniku konfliktu interesów wewnątrz rządzącej enklawy lub agresji ze strony światowych korporacji finansowo-informacyjnych. Nawet jawna agresja Rosji ma wszelkie oznaki pasożytniczej agresji finansowo-informacyjnej bez końcowego zamiaru militarnego zajęcia całej Ukrainy. Niechęć masy ludowej do życia po staremu w warunkach zglobalizowanego, informacyjnego świata nie jest już ostatecznym argumentem za rewolucją, bo ta niechęć bardzo łatwo jest gaszona lub wypaczana przez „góry” za pomocą manipulacji opinią publiczną i sztucznego obniżania poziomu życia ludności do tak zwanego „statusu permanentnego niewolnika” — człowieka, który zmuszony jest stale pracować dla utrzymania lub zależeć od pomocy socjalnej państwa. Takie warunki życia nie pozostawiają czasu i bodźców dla działalności społecznej i demokracji. Właśnie niedostępność drogich narzędzi demokracji zmusza biedne społeczeństwo do szukania ratunku według logiki i doświadczenia ludzkiego przetrwania. Możemy opierać się jedynie na wyniku własnej osobistej zdolności, a wszyscy razem — na ochronnej odporności tożsamości narodowej. Państwo utraciło sakralność, a nasz patriotyzm polega na tym, by nauczyć się postrzegać je takim, jakim jest naprawdę — maszyną państwową, która obecnie działa nie tak, i którą żywotnie koniecznie trzeba jak najszybciej okiełznać, naprawić błędne funkcje jej struktur i codziennie wspierać zdolność do pracy dla dobra społeczeństwa i jednostki. Właśnie na takim postrzeganiu państwa może budować się filozofia przetrwania każdego społeczeństwa w XXI wieku. Ukraińskie społeczeństwo nie ma jeszcze wystarczającego doświadczenia bycia w tak zwanym wolnym świecie, aby stworzyć i przyjąć adekwatną do zagrożeń filozofię przetrwania w konkurencji ze światem. U nas faktycznie nie ma jeszcze elity narodowej, bo jej główną cechą powinna być zdolność, a nie emocje i wizjonerstwo. Państwowotwórczą funkcję elity — formowanie codziennej filozofii udanego bytu narodu, powinni wziąć na siebie obywatele-osobowości. To ciężka walka, bo ukraińskie społeczeństwo jest chore na postkolonialny syndrom ostrej depresyjnej dominacji przeciętnego człowieka, który nie dostrzega roli osobistego rdzenia i łatwo jest manipulowany przez „góry” za pomocą informacji i nędzy. Pod „górami” należy rozumieć niepodlegającą kontroli społeczeństwa maszynę państwową oraz tych, którzy pasożytują na słabości systemu państwowego w celu nieuczciwego wzbogacenia się. Najwyraźniej Ukraina może pokonywać problemy tylko ze zrozumieniem świata, zmieniając i wykorzystując procesy światowe, nie dostosowując się do nich, żyjąc według zasad: „nie wierz, nie bój się, nie proś, miej duchową wiarę w sobie”. Przecież obecny ustrój państwowy Ukrainy powstał przy aktywnym udziale wpływowych sił świata i jest częścią, produktem światowego procesu transformacji globalizacyjnej. A zglobalizowany świat, według definicji niektórych filozofów, znajduje się w permanentnej wojnie hybrydowej na samounicestwienie. Zachodzi wielka polaryzacja świata, na drugim biegunie której nieuchronnie będzie wzrastać liczba narodów i państw z problemami, które dotkliwie przeżywamy my. Nadmierna ingerencja w światowy porządek skoncentrowanego i samoprodukowanego kapitału finansowo-informacyjnego bez wątpienia narusza naturalne relacje cywilizacyjne i rynkowe między narodami i państwami, aktualizując problem elementarnego przetrwania człowieka i społeczeństwa. W takich warunkach do akcji nieuchronnie wkracza potencjał osobisty człowieka i mobilizuje się tożsamość narodu na bazie etnosu. Kiedy jest dobrze — wszyscy żyją państwowo, a przetrwać najłatwiej w silnych enklawach rodowych. W warunkach globalizacji pojęcie jedności państwa i jedności społeczeństwa jest atakowane najsilniej, a państwo w sytuacji kryzysowej nieuchronnie znajduje się w warunkach elementarnego przetrwania poszczególnych grup społeczno-etnicznych, co już staje się światową praktyką. I zazwyczaj grupa społeczno-etniczna autochtonów okazuje się najbardziej zadowolona z siebie, nieprzystosowana do takiej rywalizacji. Ukraiński etnos znalazł się właśnie w takiej sytuacji i musi uświadomić sobie, że „dane przez Boga prawo na swojej ziemi” we współczesnym świecie oznacza jedynie zdolność do potwierdzania tego prawa każdego dnia własnym działaniem i rozumem. Istnieje niewygodna i nieprzyjemna prawda — pierwotną przyczyną współczesnego ogólnego kryzysu systemu politycznego Ukrainy jest słaby osobisty pierwiastek ukraińskiej wspólnoty etnicznej. Jako przeważająca większość liczbowa, ukraiński etnos nieuchronnie niesie w sobie główny problem lub sukces całego społeczeństwa. Filozof A. Nikitin nazywa współczesną wadę mentalną ukraińskości strategiczną bezsilnością, co również świadczy o ostrym niedoborze osobowości. Świadczy o tym także niedostateczny wpływ wartości humanistycznych Ukraińców i języka państwowego w kręgach władzy i biznesu społeczeństwa. Ukraiński etnos nie promuje do górnych sfer społeczeństwa wystarczającej liczby osobowości, i dlatego ukraińskie centrum genezy państwa nijak nie pokona hybrydowego rosyjskiego klona w ciele państwa. Sądząc po tym, że ukraiński pierwiastek etniczny faktycznie nie dominował w państwie od ogłoszenia niepodległości, proces wypierania ukraińskiego czynnika etnicznego ze sfery wpływu społecznego trwa nadal. Dzisiejszy stan ukraińskiego społeczeństwa — to nieuświadomiony skutek bezsilnej dominacji depresyjnej przeciętności. Dlatego nie ma innej drogi przetrwania społeczeństwa i państwa, niż rozpoznanie, wsparcie i promowanie do górnych sfer społeczeństwa osobowości — nosicieli ukraińskich wartości humanistycznych państwa, zdolnych analizować procesy światowe i podejmować właściwe decyzje oraz komunikaty-kierunki dla całego narodu, rozpowszechnianie logicznej formuły ogólnoukraińskiego interesu własnego. Polega on na tym, by wysiłkami całego społeczeństwa zawrócić budowanie państwa na europejski nurt z bezwarunkową dominacją etniczno-ukraińskiego pierwiastka humanistycznego. Zrobić to jest nierealne bez wielkiej mobilizacji osobowości, przede wszystkim ze środowiska etnicznie ukraińskiego. Jednocześnie trzeba uwolnić masę przeciętnego poziomu postrzegania świata od nadmiernego szantażu informacyjnego i finansowego „gór”. Tylko jeden komunikat — „nie dać zrobić z siebie biednego niewolnika telewizora!”. Ukraińskość powinna dosłownie „powrócić do siebie”, porzucając naprawianie straconego i walkę z nieodwracalnymi skutkami, potężnie akumulując osobisty pierwiastek w sobie, promując osobowości we wszystkie wpływowe dziedziny społeczeństwa i państwa, ułatwiając wzrost wielu osobom ze zdepresjonowanej masy do poziomu osobowości. Elementarne prawo wpływu przeważającej większości liczbowej społeczeństwa świadczy — bez odrodzenia osobistego pierwiastka ukraińskiego etnosu całe społeczeństwo będzie nadal degradować i staczać się w otchłań biedy. Dlatego nawet nieprzychylnemu ukraińskości obywatelowi bardziej opłaca się wesprzeć wpływ czynnika ukraińskiego, niż słuchać antyukraińskiej propagandy i w niepokojącej nędzy bez końca i na próżno czekać na zniknięcie etnicznych Ukraińców. W świadomości społecznej musi nastąpić kardynalny przełom postawy życiowej dominującej przeciętnej mniejszości, która uformowała się głównie pod wpływem Rosji. Jeszcze jeden moment. Kiedy dominować ma ideologia przetrwania, spory o ideologię państwowości są przedwczesne, dyskusje o lepszym systemie politycznym władzy nie są na czasie. W rzeczywistości różne klasyfikacje państwa w naszych czasach stały się archaicznymi konwencjami. Forma państwa nie ma znaczenia. Ma znaczenie jedynie doskonałość maszyny państwowej, jej zdolność do zapewniania stanu dobrobytu i szczęścia obywateli. I ma znaczenie zdolność społeczeństwa do ciągłego i terminowego usuwania zakłóceń funkcjonalności państwa, które nieuchronnie zdarzają się w wyniku błędów lub zewnętrznej złośliwej ingerencji. Żadna ze struktur władzy państwowej nie jest główną, a rozmowy o podziale i delegowaniu uprawnień między tak zwanymi gałęziami władzy świadczą tylko o jednym – społeczeństwu narzucono absolutnie błędne postrzeganie państwa i władzy, maszyna państwowa nieuchronnie traci użyteczną funkcjonalność, i bez naprawy usterek systemu władzy jesteśmy skazani na biedę i wycieńczenie pod jarzmem „gór”. Jeśli nową filozofię sprowadzić do kilku prostych tez, połączy ona różne grupy przetrwania w jedno społeczeństwo, zdolne wyprzeć pasożytnicze elementy i zmusić maszynę państwową do pracy na praktykę światowego sukcesu narodu. W kontekście nowej filozofii państwowości bardzo ważne jest uświadomienie sobie, że samoorganizacja społeczeństwa nie może odbywać się w celu wsparcia państwa czy kontroli działań rządu. Maszyna państwowa, która dominuje nad społeczeństwem, zawsze jest zdolna korzystnie dla siebie narzucać nam nieskończoną, bezskuteczną grę w walkę z korupcją i kontrolę urzędników. Bo żadna struktura społeczna nie będzie miała wystarczająco przygotowanych wolontariuszy i zasobów, aby śledzić armię wyuczonego i doświadczonego urzędnictwa. Współczesna rola struktur społecznych polega nie na prymitywnej kontroli urzędnictwa, a na poszukiwaniu sposobów systemowego przywrócenia jej użytecznej funkcjonalności. To jest w mocy jedynie zorientowanego na osobowość obywatelstwa i samoorganizacji, opartej na filozofii dominacji osobistego pierwiastka. Po pierwsze, tylko osobowości są zdolne widzieć wszystkie problemy i zakłócenia ukraińskiej maszyny państwowej jako jedynego całościowego organizmu państwowego, rozumieć przyczyny ich powstania zarówno wewnętrzne, jak i globalnie uwarunkowane. Po drugie, tylko osobowości będą mogły odróżnić reformy, które normalizują pracę państwa i pomagają człowiekowi, od tak zwanych reform „gór” w celu nieprawego wzbogacenia się. Po trzecie, tylko osobowości będą mogły zaproponować narodowi udane projekty działania społecznego w celu naprawy zakłóceń funkcjonalności państwa i będą ostrzegać przed żywiołowością, która tylko niszczy ludzką samoorganizację. Nawiasem mówiąc, na Ukrainie filozof Wołodymyr Sabaducha stworzył już filozoficzną koncepcję dominacji osobistego pierwiastka w kształtowaniu ukraińskiej idei narodowej i bycie współczesnego społeczeństwa. To bardzo ważne, gdyż tylko naukowa myśl filozoficzna może wznieść się ponad zgiełk agitacji politycznej, aby zaproponować społeczeństwu ratunek w mądrości pośród hałasu i szaleństwa współczesnej wojny informacyjnej.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
