Strona · s. 12strona oryginału ↗
Ciąg dalszy artykułu ««NIC NIE DZIEJE SIĘ W ŻYCIU PRZYPADKOWO»», s. 11
«NIC NIE DZIEJE SIĘ W ŻYCIU PRZYPADKOWO»
Слово Просвіти, №27 за 2004 рік
Tekla w filmie „Stracone świty”
przez ostatnie lata zgromadziłam duży dorobek, który wciąż czeka na swojego wydawcę… — Utalentowana mama musi mieć… Niedaleko pada jabłko od jabłoni… — Oj, nie mówcie! Oprócz gimnazjum „Akademia”, gdzie się uczy, Sofijka uczęszcza
Zakończenie. Pocz. na s. 11
do mojego projektu „Współczesny ukraiński romans” — wieczór odbył się w Narodowej Filharmonii, a ponadto — wieczór „Współczesna pieśń duchowa i romans duchowy”, który odbywał się w galerii „Ławra”; ukazały się kasety i płyty kompaktowe z utworami w moim wykonaniu… Jedyne, że po narodzinach córki nieco odeszłam od procesu filmowego, ale myślę, że niewiele straciłam, ponieważ teraz nasze kino dopiero zaczyna ożywać, stawać na nogi. — Pani Laryso, a co znajduje się w Pani dorobku filmowym? Jakie role? — Obecnie jest ich siedem. Zagrałam jedną z głównych ról w filmie Andrija Benkendorfa „Kilka historii miłosnych” (według nowel Boccaccia), bardzo droga jest mi praca w filmie Hryhorija Kochana „Stracone świty”, a także w filmie Wasyla Illiaszenki „Przypowieść o świetlicy” i Jurija Laszenki „Zapiski zadartego Mefistofelesa”. Z przyjemnością wspominam moją pierwszą pracę w filmie „Rodzina Kajdaszów” — epizod, ale od niego zaczyna się film. Proszę sobie wyobrazić: na cały ekran — jedzie dziewczyna z warkoczem, uśmiecha się… W istocie była to moja przepustka do kinematografii. U młodszego Illienki — Mychajła — zagrałam w obrazie „Siódma trasa”… — Ile lat ma już córka, przez którą odeszła Pani od kina? — Siedem! Sofijka! Mądrość, przedmądrość Boża! — W Pani biografii każdy nowy zwrot jakoś sprzyjał kolejnemu wzniesieniu się w górę. A jak sprzyjało (i w jaką górę) narodziny córki? — O, to szczyt! Szczyt macierzyństwa, którego nic na świecie nie może zastąpić! Wszystko inne — jakiekolwiek wielkie znaczenie by nie miało w życiu — schodzi na drugi plan. Kobieta przychodzi na ten świat przede wszystkim po to, by spełnić się jako matka. I dopiero potem — wszystko inne. Być może to surowa myśl, ale uważam, że bez dziecka kobieta przeżywa swoje życie jak płonna roślina. — Czy narodziny córki wprowadziły korekty w Pani upodobania twórcze, zmianę gatunku? — Bez wątpienia! Wyobrażacie sobie — zaczęłam pisać… wiersze dla dzieci. W rezultacie w wydawnictwie „Krynycia” pojawiła się książeczka dla dzieci „Poezja duchowa do czytania w kręgu rodzinnym”. Teraz z niecierpliwością czekam na ukazanie się w Drohobyczu kolejnego zbioru moich wierszy dla dzieci: z kołysankami, z miniaturami… Uczęszcza do szkoły muzycznej, na basen, do studia tańca. I wszystko to — z zachwytem, z radością poznawania świata… — Wdała się w mamę… Ale kiedy Pani, pani Laryso, wszystko zdąża? — Moja koleżanka, którą bardzo szanuję, — Hanna Tanasijiwna Czubacz, która dla mnie jest wielkim przykładem w życiu, — zawsze mówi, że kobieta musi mieć czwartą zmianę. Tak więc ja o tej czwartej zmianie nigdy nie zapominam. A poza tym życie składa się z pewnych etapów, kiedy coś ważniejszego wychodzi na pierwszy plan. Kiedy przygotowywałam projekt związany z romansami, bez wątpienia w tamtym czasie odszedł teatr, odeszło kino. Kiedy
Sofijka z mamą i... szopem którego u nas mało gdzie można usłyszeć. Nie mówiąc już o piętnie „mieszczańskiego smaku”, którym oznaczono romans w latach 60.—70. Moją ideę poparł ówczesny dyrektor Narodowej Filharmonii, artysta ludowy Ukrainy Wołodymyr Łukaszew… Zbudowałam teatralizowane widowisko z wykorzystaniem oświetlenia artystycznego od firmy „Feeria”, gdzie każdy romans został wystawiony jako osobny element fabuły. Nagraliśmy wieczór na wideo i ten film potem 26 razy był pokazywany na różnych kanałach telewizji. I nie dlatego, że chodziłam i kogoś prosiłam. Ten film po prostu trafił w swoją niszę. A po tym powstały całe festiwale romansów, którymi obecnie zajmuje się Marjan Hadenko… — Otworzyła im Pani drogę… Pani Laryso, a skąd wziął się u Pani śpiew? — Instytut Teatralny daje tak wysoki poziom wszechstronnego przygotowania, że kwestia wokalu nie stoi… — Ale przecież nie wszyscy aktorzy teatralni śpiewają. Bohdan Stupka, na przykład, nie śpiewa. Mimo wszystko to szczególny rodzaj sztuki… — …Tak, ale mamy bardzo potężną katedrę wokalną. Wokal to jeden z przedmiotów profilowych. Zdajemy egzamin państwowy z wokalu. Oprócz tego mam wykształcenie muzyczne — fortepian. — Aha! Zatem ukończyła Pani szkołę średnią ze złotym medalem, a do tego jeszcze muzyczną! Oto skąd wszystko się zaczęło… — W Instytucie Teatralnym, na życzenie, każdy może w ciągu czterech lat, zaczynając od zera, opanować instrument i zdobyć niezbędne umiejętności muzyczne… — Biorąc pod uwagę Pani przekonania i zakochanie w Instytucie Teatralnym, wkrótce przeciągną Panią z radia do instytutu na pracę dydaktyczną. — A ja nigdy go nie opuściłam. Po prostu do narodzin dziecka miałam więcej czasu i pracowałam jako wykładowca mowy scenicznej w pracowni swojego własnego wykładowcy. Uważam, że to wielkie szczęście. Obecnie w Kijowskiej Szkole Sztuk nr 8 otworzyłam oddział teatralny, mam 25 uczniów w różnym wieku i nie porzucam tej ścieżki — to bardzo interesujące. — A jakieś ciekawe projekty już Pani snuje w Radiu? — Snuję, snuję… Na przykład za rok — jubileusz: 10 lat mojej audycji
Ze spektaklu Czerniowieckiego Teatru im. O. Kobylańskiej „Ciao!”. W. Leszczyk, L. Nedin, E. Ciesielski
„Wieczorny klub aktorki Larysy”. Ten cykl stale utrzymuje się na najwyższych pozycjach rankingu. Mam zamiar wyprowadzić na scenę bohaterów moich audycji — członków tego niezwykłego i sympatycznego klubu… Jeśli znajdę sponsorów w tym naszym nieprzewidywalnym czasie… Bardzo wiele zamysłów nie realizuje się właśnie z powodu braku środków. — Odnosi się wrażenie, że nad Panią, pani Laryso, cały czas obecna jest wyższa siła. Jak mówią w takich przypadkach — Bóg opiekuje się i prowadzi. Czy jakoś uświadamia Pani sobie tę opiekę, czy to po prostu zbieg okoliczności? — Bez wątpienia! Nie chciałabym, aby czytelnicy odebrali mnie jako taką sobie Kopciuszka, u której wszystko samo z siebie układa się w życiu. Przeciwnie — życie pełne jest problemów. Ale ja jestem optymistką i zawsze staram się nie obciążać otoczenia własnymi problemami. Nas Najwyższy stworzył na swoje podobieństwo i nadał nam prawo wyboru. Każdy człowiek ten wybór robi sam dla siebie — na plus lub minus. Bez wątpienia, bez wsparcia Najwyższego nic w życiu by nie wyszło. Uważam się za osobę naprawdę wierzącą, prawosławną. I swoje dziecko przyuczyłam. Chodzimy do świątyni, przestrzegamy postów. Dla nas świętymi są pojęcia spowiedzi, komunii. I staramy się nie przekraczać Przykazań Bożych, chociaż to bardzo trudne, bo jest zazdrość, jest pycha, dążenie do dobrobytu materialnego itp. — z nimi bardzo trudno walczyć… Wszyscy jesteśmy grzeszni. Ale kiedy w duszy jest to szczególne poczucie sumienia (bo dla świeckich Bóg to sumienie) i kiedy uświadamiasz sobie, że miłość to przede wszystkim ofiarność, to grzechu w twoim życiu będzie mniej i wszystko u ciebie będzie układać się szczęśliwie. Żaden włos z naszej głowy nie spadnie bez woli na to Najwyższego.
I dlatego mam pewność co do przyszłości mojej córki, ponieważ niedawno przystąpiła do pierwszej spowiedzi i Komunii Świętej. Widziałam, jak z oddaniem przygotowywała się do tego ważnego wydarzenia. Jest mi bardzo miło, że ani razu nie powiedziałam: „Zofijko, weź do ręki Biblię”. Nie zmuszałam jej, ale ona sama mówi: „Mamusiu, to moja ulubiona książka”. Dziecka nigdy nie można przekonać słowami — tylko własnym przykładem. Jest mi bardzo miło, że matką chrzestną mojej córki jest żona księdza. I kiedy ktoś w naszej rodzinie choruje lub dzieją się jakieś niepowodzenia, czuję, jak bliscy nam ludzie modlą się za nas. Ta duchowa strona życia — ona przeważa u nas we wszystkim. Wiecie, odeszłam od kina także z tego powodu, że scenariusze, które mi proponowano (a proponowano ciągle), nie odpowiadały moim przekonaniom. Kiedy już dokonałeś dla siebie wyboru: albo Bóg, albo książę tego świata — nie zaśpiewasz już byle jakiej piosenki, daleko nie w każdej roli zgodzisz się wyjść na scenę, bo już uświadamiasz sobie konsekwencje i odpowiedzialność za nie z Bożego punktu widzenia… Do dzisiejszego dnia nie jestem zbyt dumna z jednej z moich najlepszych prac aktorskich — roli przełożonej żeńskiego klasztoru, kobiety grzesznej — w filmie „Kilka historii miłosnych”. To była naprawdę wysokoprofesjonalna praca. Ale wtedy jeszcze nie uświadamiałam sobie, jaki krok robię, bo w tamtym czasie ważniejsze dla mnie było zademonstrowanie poziomu kunsztu aktorskiego, a nie zagłębianie się we wszystkie liczne niuanse po obu stronach ekranu. Gdyby zaproponowano mi to dzisiaj, bardzo, bardzo bym się zastanowiła, czy warto grać w tej roli. — Proszę powiedzieć, co trzeba robić, aby nabrać optymizmu i tej duchowej siły, która pomaga przetrwać niepowodzenia? Co jest źródłem? — Źródłem jest Pan. Wszystko w życiu istnieje w pewnej równowadze. Obowiązkowo przychodzi niesprzyjający czas, który obowiązkowo musi się skończyć. Problem tylko w tym, czy zdołasz znaleźć w sobie siły, duchowe siły, aby z godnością przetrwać czas prób… I trzeba zawsze pamiętać, że nasze życie jest niepowtarzalne, jakkolwiek by się nie układało. Tak, jak dzisiaj słońce wschodzi, tak jutro już nie wzejdzie. Tak, jak dzisiaj ułożył ci się dzień, już się drugi raz nie ułoży. Trzeba pamiętać o przemijalności tego życia i cieszyć się. W 50 % wszystko zależy od człowieka. — Jestem Pani bardzo wdzięczny za ciekawą opowieść i mam nadzieję, że spodoba się ona naszym czytelnikom. — A ja życzę czytelnikom „Słowa Proświty” nie tracić optymizmu i pamiętać: każdy z nas został stworzony do pewnego powołania, pewnego celu, który musimy uświadomić sobie i dążyć do jego osiągnięcia. Zapisal Jewhen HOLYBARD
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
