Strona · s. 8strona oryginału ↗
Tekst uszkodzony przy rozpoznawaniu — przeczytaj stronę oryginału
Znamiańska gałąź rodu Szewczenki. O tym, że w niewielkim miasteczku kolejowym Znamianka, położonym w obwodzie kirowohradzkim, żyją potomkowie rodu Tarasa Szewczenki, słyszało wielu. Jak jednak układały się ich losy? Czy zachowuje się pamięć o przeszłości?
Слово Просвіти, №27 за 2005 рік
Paraska Jakymiwna spoczywa na cmentarzu w Znamiance, a jej potomkowie — Kozaczenkowie, Wyszepanowie — żyją również w tym kolejowym miasteczku. Znacznie później, już po wojnie, do Znamianki przyjechała Kateryna Maksymiwna Krasyćka, wnuczka siostry Tarasa. Jehor Stepanowycz miał sześcioro dzieci. Serafima mieszkała w domu rodziców, Bohdan i Taras — w Dnieprze, Ołeksandr — na Syberii, Maksym — w Harbinie, Wołodymyr i Olimpiada — w Znamiance. Właśnie Olimpiada Szkoda to babcia obecnego kustosza zbiorów Miejskiego Muzeum Krajoznawczego w Znamiance, w skład którego wchodzi również Izba Kobzarza, Wiaczesława Jewhenowycza Szkody. Jego ojciec, Jewhen Petrowycz, bardzo kochał teatr, przez długi czas kierował zespołem amatorskim, który wystawiał ukraińską klasykę, w tym także dzieła dramatyczne Szewczenki. Miłość do sztuki, historii i kultury przekazała się również Wiaczesławowi Jewhenowyczowi, który posiada unikalne materiały krajoznawcze i może godzinami opowiadać o historii regionu oraz rodu Szewczenki. MUZEUM W 1961 roku, kiedy minęło 100 lat od dnia śmierci Tarasa Szewczenki, przy ulicy Żowtnewej w Znamiance po raz pierwszy otworzyło drzwi muzeum szewczenkowskie. Wtedy jeszcze żyła Kateryna Maksymiwna, a faktycznym kierownikiem muzeum została jej córka — Antonina Weremiijiwna Krasyćka (ich portrety autorstwa znamiańskiego artysty Borysa Jehorowa znajdują się w obecnej ekspozycji). Po 15 latach domek przy ulicy Żowtnewej zburzono — miasto aktywnie się rozbudowywało. Eksponaty przez pewien czas znajdowały się w pomieszczeniu piwnicznym, potem — w miejscowym Pałacu Pionierów. I dopiero w 1989 roku muzeum zamieszkało na pierwszym piętrze budynku przy ulicy Hlibki, gdzie kiedyś znajdowała się posiadłość Jehora Stepanowycza. Obecnie nazywa się Izbą Kobzarza i ma status filii miejskiego muzeum krajoznawczego, które na początku lat 90. było faktycznie rozgrabione, a przez ostatnie dwa lata aktywnie się odradza. W Izbie Kobzarza znajduje się wiele unikalnych materiałów. Niezwykle ciekawe jest drzewo genealogiczne rodu Krasyćkich, wśród potomków którego jest niemało wybitnych osobistości. Najbardziej znany jest chyba artysta Fotij Krasyćki, przedstawiciel szkoły Muraszki, który w swoim czasie ukończył, podobnie jak jego sławny krewny, Petersburską Akademię Sztuk Pięknych. Dobrze znany jest także Dmytro Krasyćki, pisarz, autor ponad dziesięciu książek, który przez pewien czas był prorektorem Uniwersytetu w Dnieprze, a potem kierował jednym z kijowskich muzeów. W 1991 roku, kiedy zmarła Antonina Weremiijiwna, w Kijowie zorganizowano kulturalno-naukowy fundusz rodziny Krasyćkich, którego prezesem została Ludmyła Krasyćka. Wśród eksponatów, którymi szczyci się Wiaczesław Jewhenowycz, są dotąd nigdzie niepublikowane zdjęcia Wasyla Domanickiego (pierwszego redaktora pełnego wydania „Kobzarza”), półtorej setki jego listów, oryginały zdjęć Marii Zańkoweckiej, Mykoły Sadowskiego, Panasa Saksahanskiego, Mykoły Łysenki (jego rodzony brat Andrij przez ponad dwadzieścia lat mieszkał w Znamiance, kierował szpitalem kolejowym, dopóki w 1905 roku nie został wysłany przez policję poza granice Ukrainy). Svitlana OREL, m. Kirowohrad
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
