Strona · s. 16strona oryginału ↗
WIDOK Z GÓRY UZDYCHALNYCIA — PRZEZ JEDNĄ OTWARTĄ NOC W KIERUNKU OCZEKIWANEGO ŚWITANIA
Слово Просвіти, №27 за 2005 рік
FESTIWAL
z
Mykoła SKYBA
Założyciel: Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki Świadectwo rejestracji KW nr 4066 z 02.03.2000 r.
Szef redaktor Pawło MOWCZAN
Redaktor naczelna Lubow HOŁOTA
Kolegium redakcyjne Lubow HOŁOTA Jarema HOJAN Pawło MOWCZAN Anatolij POHRIBNYJ Ołeksandr PONOMARIW Iwan JUSZCZUK
Pierwszy zastępca redaktora naczelnego,
dział polityki
Ołeksandr SOŁONEC 279-49-47
Zastępca redaktora naczelnego ds. produkcji
Natalija SKRYNNYK 278-01-30 (tel/faks)
Sekretarz odpowiedzialna
Iryna SZEWCZUK 278-63-69
Redaktor literacki
Anatolij WENCKOWSKYJ 279-49-47
Dział języka
Ołeksandra TKACZ 270-55-57
Dział kultury
Mykoła SKYBA 279-49-47
Dział literatury
Marija KRYJSZTOPA 270-55-57
Korespondent specjalny
Radmiła KORŻ 279-39-55
Dział korekty
Tetiana MYCHAJŁENKO Iryna STELMACH 278-63-69
Skład komputerowy
Iryna SZEWCZUK Oksana PETRYCZENKO 278-63-69
Adres redakcji: ul. Chreszczatyk, 10-B, m. Kijów, 01001
E-mail: slovo_prosvity@ukr.net
http:// slovo.prosvita.com.ua
Indeks gazety „Słowo Proświty” — 30617
Wydrukowano z gotowych fotoformii w kombinacie „Presa Ukrajiny” w środę. Zam. nr 3301227
Nakład ogólny — 32000
Korespondencja z czytelnikami — tylko na łamach gazety.
Odpowiedzialność za wiarygodność informacji ponoszą autorzy.
Redakcja zastrzega sobie prawo do redagowania i skracania tekstów.
Przy korzystaniu z naszych publikacji odniesienie do „Słowa Proświty” jest obowiązkowe.
Cena prenumeraty, uwzględniając usługi pocztowe: na miesiąc — 3,29 hrywny. na 3 miesiące — 9,59 hrywny. na pół roku — 19,18 hrywny.
Kinowideofestiwal „Otwarta noc” (dyrektor artystyczny Mychajło Illenko) słusznie zyskał renomę forum twórczego, zorientowanego na talent i maksymalnie wolnego od koniunktury oraz klanowych uprzedzeń. Credo festiwalu polega na wspieraniu twórczej polemiki we współczesnym kinie Ukrainy i odkrywaniu nowych nazwisk. Całkiem naturalne jest, że mając takie zadania, „Otwarta noc” stawia właśnie na krótki metraż. Jest to jedyny format, w którym studenci mają możliwość wcielania w życie swoich projektów zaliczeniowych i dyplomowych, ten format jest maksymalnie dostępny dla każdego, kto nie jest pozbawiony talentu do „kadrowania” świata. A co najważniejsze — i potwierdził to tegoroczny program festiwalowy — krótki metraż daje możliwość maksymalnego skupienia się na środkach wyrazu artystycznego. A jeśli chodzi o deklarowaną przez organizatorów twórczą polemikę, to sądzę, że się odbyła. (Przynajmniej w przestrzeni tej kinonocy, na niewielkim skrawku kijowskiej ziemi, na górze Uzdychalnycia. Wzniesiona nad Andrijiwskim Uzwozem i Podolem oraz ograniczona ze wszystkich stron stromymi zboczami, ta twierdza ukraińskiego kina jest doprawdy jego najlepszą metaforą). I jak mogą nie polemizować ze sobą tak różnorodne gatunkowo prace? Powiedzmy, z jednej strony — sentymentalne nostalgie „Mychajluky” z lejtmotywem „Mój adres nie dom i nie ulica…”, z fakturą w formie „Moskwicza” 410-ego modelu, perkalowych sukienek, plecaka „kołobok” i bezkształtnej płóciennej czapki z daszkiem wzoru lat 80-tych (a może to były 70-te?), z drugiej strony — psychoanalityczny wideoperformans Oksany Czepełyk „Chór głuchoniemych”. Albo dokumentalny surrealizm „Na bagnach” i ultraurbanistyczna psychodrama „Nieskończoność”. Ale o czym mogą między sobą spierać się zarówno mali, jak i starzy zbieracze żurawiny z zapomnianej przez Boga i ludzi Starej wsi na Rówieńszczyźnie oraz wyrafinowani stołeczni młodzieńcy i dziewczęta, którzy w pełni oddają się wymyślnym cielesnym namiętnościom i są jednakowo niezadowoleni z życia? Czy o czym mogą rozmawiać między sobą „bracia” i „brygadziści” z filmu „Oligarcha” Ołeksandra Rosycza — a nosiciele i zbieracze tradycji oraz duchowych skarbów z dokumentalnego obrazu „Konsonans”? Chociaż… bohaterowie stylowo wzorowej, ale bezfabularnej melodramatu „Brzeg” i melodramatyzowanego szkicu „Żegnaj” z rozpoznawalnymi realiami majdanowymi (i później — postmajdanowymi kompleksami), zapewne mogliby się ze sobą porozumieć — przynajmniej na nucie bezradności i przejmującej samotności, ale… oni doprawdy znajdują się na różnych brzegach życia. Na którymś z tych brzegów znajdują się On i Ona „wyschniętą ziemię” Tarasa Tomenki, najlepszy film nie fabularny — „Anatomia strzału” Tarasa Kusznira. Nagrody w innych nominacjach, a wraz z nimi i fundusz nagród (który w tym roku wynosił około dwudziestu tysięcy hrywien) rozdzielono tak. Konkurs filmu animowanego (student): film „Zły znak” (reżyser Oksana Czernenko). Konkurs filmu animowanego (prof): film „Sztuka dla trzech aktorów” (reżyser Ołeksandr Szmyhun). Konkurs filmu fabularnego (student-video): wideofilm „Mychajluky” (reżyser Serhij Krutin). Najlepsza praca operatorska (student-cinema): operator Mychajło Markow, film „Wyschnięta ziemia”. Najlepsza praca operatorska (student-video): operator Ołena Czechowska, wideofilm „Usłyszeć”. Najlepsza praca operatorska (prof-cinema): operator Taras Kusznir, film „Anatomia strzału”. Najlepsza praca reżyserska (student-cinema): reżyser Ołeksyj Rosycz, film „Oligarcha”. Najlepsza praca reżyserska (student-video): reżyser Olha Szulhina, wideofilm „Ożywienie obrazu”. Najlepsza praca reżyserska (prof-cinema): reżyser Wiktorija Melnykowa, film „Konsonans”. Specjalna nagroda festiwalu za oprawę dźwiękową filmu:
„Słoik”, kompozytor Maksym Demydenko. Specjalna nagroda festiwalu „Nauczycielowi, reANIMATOROWI”: Jewhen Sywokiń. Nagroda publiczności: „Krasnoludek”, reżyser Roman Barabasz. Nagroda (od Komitetu Organizacyjnego): „Błądząc pomiędzy”, reżyser Anatolij Ławrenyszyn. Nagroda od sponsora („Nowa studija” — firma mediainwestycyjna): film „Usłyszeć”. Tak, polemizować jest o czym, ale czy nie lepiej pospierać się z tymi, którzy są pewni, że na Ukrainie nie ma procesu filmowego. Jeśli nawet zgodzimy się z tą tezą, bezspornym pozostaje inny fakt „jednej nocy ukraińskiego kina”: mamy potężne myślenie filmowe, wizję filmową. A te składowe procesu filmowego, niczym dobry zaczyn, potrzebują środowiska, bazy materialnej i choćby elementarnych warunków technologicznych. Właśnie tak, uzgadniając infrastrukturę z organicznymi formami twórczości filmowej, zdobędziemy rozwiniętą przemysł filmowy. Ale nie odwrotnie. Chce się wierzyć, że sympatycy festiwalu — a okazali się nimi wicepremier ds. humanitarnych Mykoła Tomenko, Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy Wołodymyr Łytwyn, minister kultury i turystyki Oksana Biłozir — zrozumieją to.
z taśmy „Sofia”, postacie „sztuki, która nie ma sensu, dopóki nie stanie się cud. A czy On się stanie?”. A kiedy cud jednak się zdarza, jak z bohaterem filmu Tarasa Tomenki „Wyschnięta ziemia”, który spotkał na pustyni anioła, to próbujemy ten cud skomercjalizować i w końcu zostajemy z rozbitymi iluzjami. Lecz mimo łączenia niepołączalnego w koktajl-seansie jednej Nocy nie czuć konfliktu estetyk i ideologii. Przyczyn może być kilka. Albo wszystko jest tak beznadziejne, jak w performansie Oksany Czepełyk. Albo przeciwnie — nasza nadzieja dopiero przebija się rozrzedzonymi promieniami z horyzontu na wschodzie, a na razie chłód i nieprzeniknioność nocy zmusza całą tę różnogłosą i różnorodną publiczność tulić się do siebie na wspólnej kępie, by choć jakoś dotrwać do świtu. To ostatnie wydaje się bardziej prawdopodobne. W każdym razie to moja, głęboko subiektywna opinia, która uformowała się po tym, jak festiwalowy koktajl został połknięty na jednym wdechu i, wyspawszy się po krótkiej letniej kinonocy, obudziłem się z odczuciem: „Chcę jeszcze”. No, a kto jednak chce polemiki, może pospierać się z jury festiwalu, które tak rozdzieliło wyróżnienia: najlepszym filmem fabularnym uznano „Pe-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
