Strona · s. 2strona oryginału ↗
OSTROŻNIE: DRZWI SIĘ ZAMYKAJĄ (?)
Слово Просвіти, №27 за 2005 рік
WYDARZENIE Zdj. I. Pyłypenki Switłana DOBROWOLSKA EUROINTEGRACJA Z Anastasija BOHUSŁAWSKA miku, wzajemnie korzystnym rozwojem przemysłu i sektora rolnego), oraz radami — w szczególności dotyczącymi adaptacji ukraińskiego ustawodawstwa do norm europejskich. Ale Europa boi się konfliktować z Rosją, dlatego też wybrzmiało nie tak dawno surrealistyczne sformułowanie: dla Ukrainy drzwi do UE ani nie są otwarte, ani nie są zamknięte. Niechęć niektórych krajów UE do podpisania wspólnej dla wszystkich, ogólnoeuropejskiej Konstytucji nie oznacza automatycznej rezygnacji z rozszerzenia Unii Europejskiej, a zatem nie oznacza, że dla Ukrainy „drzwi są zamknięte”. Należy wziąć pod uwagę to, że obywatele poszczególnych krajów europejskich obawiają się globalizacji, zdolnej ograniczyć ich prawa. Ale problem wejścia Ukrainy do Wspólnej Europy ma nie tylko wymiar zewnętrzny. To, że znaczna część obywateli Ukrainy rozmawia w języku rosyjskim i uznaje „rosyjską” cerkiew, przekonuje Europę o tym, że ukraińsko-rosyjskie związki są bardzo silne i historycznie uzasadnione. Jeśli u nas do mitu o „kolebce trzech bratnich narodów” już nie podchodzi się jak do aksjomatu, to świat różnicy między pojęciami „ruski” i „rosyjski” na razie nie odczuwa. Dlatego można zrozumieć kraje, w których z tożsamością narodową problemów nie ma: one, popierając ideę przystąpienia Ukrainy do UE (według wyników sondażu, przeciętnie 65 % populacji państw europejskich wypowiedziało się w tej kwestii pozytywnie), nie chciałyby grać na rękę „nacjonalistom”, prowokując rozłam w kraju, gdzie połowa mieszkańców jest „za Rosją”. Niestety, właśnie takie wyobrażenie o Ukrainie — „kraju na granicy dwóch kultur” — ma Europa. Powinniśmy aktywniej wyjaśniać światu i zrusyfikowanym Ukraińcom, że tak zwani „nacjonaliści” w tym przypadku są państwowcami-liberałami — w odróżnieniu od tych, którzy występują za integracją Ukrainy z Rosją pod tym czy innym hasłem. Zatem ideologiczne starcie na Ukrainie istnieje między patriotami a kosmopolitami. Do tych ostatnich przyłączają się, jakkolwiek przykro to uświadamiać, ludzie — psychologiczne ofiary „sowka” z ukraińskim kompleksem niższości lub jego lustrzanym odbiciem — rosyjską szowinistycznością. Co może zrobić Ukraina? Należy uniknąć stanu „szarej strefy”, trzeba, żeby nas znano, rozumiano i umiano identyfikować. Trzeba rozumieć przyczyny wahań UE i zrobić wszystko, aby zmniejszyć naszą zależność, w pierwszej kolejności energetyczną i informacyjną, od Rosji. A o twardy grunt będziemy musieli postarać się na razie samodzielnie. Po zauroczeniu Pomarańczową rewolucją Europa dopiero teraz uświadomiła sobie, jaką odpowiedzialność nakłada na nią „wyciągnięta do Ukrainy ręka”. I rzecz nie tylko w tym, że ciężko za tę rękę wyciągnąć z błota „wielki, ale biedny kraj z plagą korupcji” (właśnie takimi sformułowaniami najczęściej posługują się europejskie wydania), wygląda na to, że jeszcze bardziej przeraża Zachód reakcja na to ze strony Rosji. Krajowi „sterowanej demokracji”, który nie kryjąc się, zamierza odrodzić wielkość byłego „imperium zła”, uchodzą na sucho nawet takie rzeczy, jak wywłaszczenie „Jukosu”, proces Chodorkowskiego, czyli brak uczciwych, niezależnych sądów, kontrola nad prasą, wyniszczanie „narodu terrorystów”, gry z bronią jądrową. Dlaczego więc Rosji stworzono takie „szczególne warunki”? Oczywiście, najważniejsze źródło wpływu tego kraju na inne polega na posiadaniu przez Rosję dużych zapasów ropy i gazu, których potrzebuje Europa i, całkiem po europejsku, Ukraina. Oprócz tego, kraju z „biedną i nacjonalistycznie nastawioną ludnością” (określenie o Rosji, wzięte z zagranicznej prasy) po prostu się boją. Najbardziej zaniepokojona tym, żeby „nie drażnić rosyjskiego niedźwiedzia”, jest stara Europa, która występuje za liberalizmem i demokracją. Przecież dla tego, żeby zachwiać stabilnością gospodarki krajów europejskich, Rosji wystarczy ograniczyć dostawy nośników energii czy podnieść na nie ceny. Rosja uważa nasz kraj za „strefę swoich strategicznych interesów”. No i co z tego? Każdy kraj ma prawo określać własne priorytety rozwoju. Jednak pytanie o to, na czym polegają te interesy, nawet nie pada, bo wszystkim i tak wiadomo, że chodzi nie tyle o współpracę gospodarczą, co o polityczny i ideologiczny wpływ na sąsiednie państwo. Potwierdza tę myśl chłodny stosunek Rosji do Polski i konflikt z krajami nadbałtyckimi, co ma czysto ideologiczne, a nie ekonomiczne podłoże. Nawiasem mówiąc, aktywne poparcie przez te kraje dążeń Ukrainy do wejścia do UE polega nie na jakiejś abstrakcyjnej „rusofobii”, a na naturalnym pragnieniu nieposiadania wspólnych granic z krajem, który realizuje politykę imperialną, czyli, wyrażając się politycznie poprawnie, rozszerza „strefy wpływów”. Europa jest w dość trudnym położeniu. O protektorat ze strony Europy poprosił kraj, którego naród wyznaje wartości europejskie (a właśnie na nich opiera się unia państw europejskich), kraj, któremu można by pomóc i środkami (inwestycjami w czasopisma „Przygody”. Fryzura — to nie jedyne, co dodaje podobieństwa redaktor naczelnej czasopisma „Przygody” Łesi Borsuk-Jankiwskiej do ukraińskiej premier. Rysy twarzy i figura, ubiór, a nawet uśmiech wprowadziły w błąd najbardziej doświadczonych paparazzich. Udało mi się zadać kilka pytań redaktor ogólnoukraińskiego czasopisma, „sobowtórowi” Julii Tymoszenko — pani Łesi Borsuk-Jankiwskiej. — Pani warkocz — to hołd dla mody? — Długi warkocz mam tak długo, jak siebie pamiętam. I, między innymi, nie pani Julia go wymyśliła — to starodawna ukraińska fryzura. Kiedyś ukraińskie kobiety układały warkocz wokół głowy, bo tak nie przeszkadzał w pracy i ładnie trzymał czepiec — nasze narodowe nakrycie głowy. Teraz taka fryzura dodaje etnicznego kolorytu, przecież wracamy do narodowych tradycji, staje się modne noszenie warkoczyków, wstążek, wyszywanek, lnianej odzieży. Ale nie każda dziewczyna czy kobieta może pochwalić się warkoczem. To nie lada kłopot — wyhodować długie włosy. — Przy okazji chcę pogratulować Pani zwycięstwa na Wystawie prasy. O ile mi wiadomo, to już drugie zwycięstwo Pani czasopisma. — Dziękuję za gratulacje. Naszą pracę należycie ocenili nie tylko czytelnicy, ale i doświadczone oraz kompetentne jury — to miłe. Czasopismo „Przygody” — to moja duma. Kto wie, może z czasem i zechcę spróbować siebie w innej roli, ale zapewne nie z powodu zewnętrznego podobieństwa do Pani Premier.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
