Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

KULTURA

Слово Просвіти, №27 за 2007 рік

Zakończenie. Początek na s. 1. infrastruktura Kijowa, która kształtowała się przez dziesięciolecia, jest niszczona gwałtownie, i to pod pretekstem, że rzekomo jest to zgodne z prawem? I zrozumcie Prezydenta Ukrainy, który boleśnie przeżywa tę sytuację — reagował on niejednokrotnie: były to listy, rozmowy telefoniczne i próby ostrzeżenia. Ponieważ władza, która walczy z inteligencją, zawsze przegrywa. Prędzej czy później, ale inteligencja zwycięża. Władza, która nie liczy się z duchową, kulturalną elitą, obowiązkowo przegrywa. Mógłbym tutaj wspomnieć o sytuacji z Gostinnym Dworem, z Domami Kultury w rejonie szewczenkowskim, z Zakładami Motocyklowymi. Zamknięto już cztery Domy Kultury, a wszystkie pomieszczenia sprzedaje się strukturom biznesowym o absolutnie niekulturalnym profilu. Sytuacja z wydawnictwami „Mystectwo”, „Oberehy” — z bólem czytałem to, co pisała Jewhenija Mirosznyczenko w „Ukrainie Mołodij”. Jewhenija Mirosznyczenko to unikalny głos XX wieku i mając szlachetne zamiary stworzenia własnego teatru, nie może ich zrealizować. Dlaczego Rada Najwyższa próbuje uzupełnić budżet państwa, nie kalkulując, jakie skutki może to mieć dla sfery kulturalnej i duchowej? Spójrzcie, państwowy rajd stał się już normą, odczuli to przedstawiciele Centrum im. Łesia Kurbasa. A co dzieje się z Ukrtelefilmem? Jak można niszczyć taką wytwórnię filmową, która być może jako jedyna zapewnia programy bardzo skromnemu kanałowi telewizyjnemu „Kultura”? Dzisiaj zwalniają dyrektora, robią „najazdy”. Gdzie jest władza i prawo? Dlatego mówimy o tym, jak nasza władza wykonuje i jak interpretuje prawa. I nasz głos musi wybrzmieć stanowczo w obronie kultury. Jeśli mamy jakieś bogactwo, to nie są to złoża, nie nasze fabryki. Naszym bogactwem jest kultura”. Dyrektor Centrum im. Łesia Kurbasa, akademik Nela Kornijenko, opowiedziała, że sytuacja wokół pomieszczeń centrum jest przykładem rajdowego bezprawia. „Korpus deputowanych Kijowa pod względem swojej obywatelskiej mentalności jest władzą okupacyjną. I jeszcze zbyt cicho mówimy o wszystkim, co się dzieje — jako podatnicy, a nie tylko jako twórcza inteligencja. Władza, która demontuje kulturę, demontuje naród i swój lud. Bo kultura jest jedyną, która stawia diagnozę społeczeństwu. Wiemy, że kraje, które postawiły na kulturę, podciągnęły także gospodarkę. Tylko dzięki tej reorientacji z gospodarki na kulturę jako priorytet państwa, Francja w ciągu dwóch i pół roku weszła do siódemki wiodących państw. Wcześniej niczego podobnego nie było. 150 laureatów Nagrody Nobla, a to wiodący intelekt planety, przedstawiło dzisiaj swoją prognozę na najbliższe 15 lat. W niej na margines schodzą kraje, które posiadają ropę i gaz, a na czoło wysuwają się te, które pracują na sferę humanistyczną, kulturę i technologię związaną ze sferami humanistycznymi i przyrodniczymi. Dlatego nawet z tego punktu widzenia sytuacja w Kijowie jest kryminalna. Śmiesznie o tym opowiadać, ale zwrócili się do nas komuniści i powiedzieli: „Będziemy was bronić”. To przedstawiciele partii, która kiedyś rozstrzelała Kurbasa (obecnie przypada 70. rocznica tego rozstrzelania i 120. rocznica jego urodzin). Były już propozycje blokowania ulic, artyści chcieli nawet palić swoje obrazy, aby władza zrozumiała, że doprowadziła twórców do rozpaczy. Bardzo wiele zależy od dziennikarzy i myślę, że warto opowiedzieć o każdym człowieku, który podniósł rękę na kulturę lub który powinien był ją obronić, a nie obronił. Ich nazwiska i zdjęcia trzeba upublicznić. Musimy podjąć jakieś kroki w celu odwołania mera, bo według ostatnich danych 76 procent ludności nie jest zadowolonych z jego działalności. Musimy spokojnie i uczciwie o tym powiedzieć”. W czerwcu 2004 roku minęły trzy lata od stworzenia teatru „Kijowska Mała Opera”. Jego kierowniczka Jewhenija Mirosznyczenko zamiast wsparcia dla swojej idei spotkała się z utrwaloną w naszych czasach podwójną grą urzędników: głośne obietnice w prasie i ukryta strategia przejęcia terenu ziemi. „Przeprowadziłam wspaniałe życie w teatrze przez ponad 40 lat i wiem, czym jest klasyczny śpiew akademicki, który kształtuje przede wszystkim duchową kulturę narodu, wychowuje na pięknej muzyce nasze młode pokolenie. Teatrowi przekazano pomieszczenia Domu Kultury Tramwajarzy przy ul. Dechtjariwskiej 5. Od tego czasu władze miejskie nie zrobiły nic nowego i istotnego, a tylko mówią o trudnościach, które przeszkadzają w stworzeniu teatru. Prawda, urzędnicy mówią, że pieniędzy w budżecie jest wystarczająco. Ale w 2007 roku dwukrotnie obcięto finansowanie wynagrodzeń pracowników teatru. Mówią jeszcze, jakoby ziemię wokół teatru i teren, na którym jest położony, sprzedano komercyjnym

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn