Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

NASZE NIEWIELKIE ZWYCIĘSTWA

Слово Просвіти, №27 за 2007 рік

Ługsiela CZUMAK, m. Konotop, obw. sumski Chyba jestem jedyną osobą w Konotopie, która prenumeruje „Słowo Proświty”. Z niecierpliwością czekam na każdy numer gazety, czytam wszystko, cieszę się, płaczę i… mam nadzieję, że moja Ukraina będzie kwitnąca, z zagojonymi ranami, z szlachetnym narodem — i nie tylko z Ukraińcami etnicznymi, lecz także z Ukraińcami innych narodowości, którzy będą szanować ziemię, na której żyją, będą szanować naród, któremu Bóg dał tę ziemię, obdarzył bogatym językiem i kulturą. Dano Boże! Czytam o małych miastach Ukrainy, wędruję przez historię z W. Jaworiwskim, idę z orkiestrą ulicami Iwano-Frankiwska razem z miejscową „Proświtą”, podziwiam małego Ukraińca w wyszywance i brylu z chorągiewką i piszczałką w rękach. Chcę, żeby i inni ludzie mieli taką samą radość, dlatego oddaję „Słowo Proświty” do naszej rejonowej biblioteki. Czytam artykuły przewodniczących „Proświty” z wielkich miast. Zachciało mi się opowiedzieć trochę także o nas. Konotop, miasto kozackie, w latach 70. był zupełnie zrusyfikowany, w mieście nie było ani jednej ukraińskiej szkoły. Rok 1989. Pojawia się pomysł utworzenia Towarzystwa Języka Ukraińskiego. My, trzy kobiety, podeszłyśmy do prześladowanego dziennikarza-„nacjonalisty” Anatolija Sobolewa z propozycją utworzenia takiego towarzystwa także w Konotopie. I zaczęliśmy działać: wiece, comiesięczne zebrania z zaproszeniem wszystkich chętnych, wykłady w zakładach edukacyjnych, w przedsiębiorstwach. A tu referendum — wybory pierwszego Prezydenta. Boże! Jaki zapał, jaka energia! Ja, lekarz pediatra, przez 25 lat prowadziłam swój przedmiot po rosyjsku, a wtedy jako jedna z pierwszych przeszłam na nauczanie po ukraińsku. Aby wypolerować swój język, prenumerowałam „Literaturną Ukrainę”, czasopisma „Ukraina”, „Dnipro”. W szkole medycznej opowiadałam się za nauczaniem i prowadzeniem zajęć pozalekcyjnych po ukraińsku. Mówiłam „nie rozumiem”, gdy moi uczniowie zwracali się do mnie po rosyjsku. Patrioci domagali się od władz miejskich nadania miastu ukraińskiego oblicza. I co? W państwie prawie nic się nie zmieniło. Nie podjęto tego patriotycznego zrywu. Kijów pozostaje w większości rosyjskojęzyczny. W Radzie Najwyższej deputowani, nawet znając język państwowy, przemawiają po rosyjsku. Na pierwszym posiedzeniu zabrzmiało pojedyncze wezwanie dotyczące języka państwowego, ale R. Bohatyriowa szybko „zamknęła usta” temu głosowi, radząc zatrudnić tłumacza. A my pracujemy. Mamy niewielkie zwycięstwa. W Konotopie, jedynym rejonowym centrum na Ukrainie, jest tramwaj. Ogłoszenia o przystankach w tramwaju były nadawane po rosyjsku. Ja przez lokalną gazetę zwróciłam się do kierownika zajezdni tramwajowej z prośbą, by ogłoszenia były w języku państwowym. Kierownik wchodzi w skład bloku „Rodzinne miasto”, na który głosowałam. I co myślicie? Przeprowadzono pracę z motorniczymi i konduktorami i w tramwajach wreszcie zabrzmiał język ukraiński. Były dwa przypadki powrotu do dawnego, ale po moich telefonach wszystko się ułożyło. W Konotopie jest internat dla sierot i dzieci z niepewnych rodzin. „Proświta” co roku na Mikołaja odwiedza te dzieci z prezentami. Zebraliśmy pieniądze na lalkę-Ukrainkę i podarowaliśmy ją dzieciom z internatu jako symbol Ukrainy, przeprowadziliśmy z nimi rozmowę, zorganizowaliśmy koncert. A ponadto, nawiązawszy kontakt z wydziałami kultury, oświaty, redakcją lokalnej gazety, zorganizowaliśmy szewczenkowskie uroczystości 22 maja przy pomniku wielkiego ukraińskiego poety.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn