Strona · s. 13strona oryginału ↗
POETYCKI AUTOGRAF
Слово Просвіти, №27 за 2007 рік
Poezja dla mnie... W sensie egzystencjalnym — drugi oddech. W kulturologicznym — muzyka zapisana słowami. W ogólnoenergetycznym — wahania między dźwiękiem a sensem. W duchowym — krew z krwi mojej pogańsko-chrześcijańskiej religii, rytuał darowania duszy w pionie (przodkowie-potomkowie) i w poziomie (kontynenty-kosmos). Lecz żyję w tym świecie, coraz bardziej interesując się Tamtym światem, nie dla Poezji, a dzięki Niej, wszak Jej Wysokość zharmonizowuje mój wewnętrzny i zewnętrzny świat, będąc medium między trawami a gwiazdami, Najwyższym a ludźmi, bólem a pieszczotą... Dzięki Poezji świat zewnętrzny nie udusił mnie martwym plastikiem cywilizacji, a wewnętrzny nie rozerwał na miriady buntowniczych genów. Poezja — piekący raj ciała, które chce stać się duszą — i odwrotnie... pulsując w smutnej radości i w słodkiej męce... Ihor PAWŁIUK
Nie ma dróg i zapachów. Tylko gdzieś Intymny szept, a czy kul świst. I ktoś mnie do wyry prowadzi, I ktoś mi, daleki, ściele pościel.
Za horyzontem, gdzie kwitną sady, Jakby pieniły się ognisto wilgotne wina. Dusza tańczy… dziad jeszcze młody… Jeszcze początek, jeszcze nie połowa.
Jeszcze siano pachnie kosmosem wieków. A kosmos — oceanem przeklętym. Zima… zima… śniegi do kominów… I rok nowy… i my, ze szczęścia pijani.
Liczymy płatki śniegu ciepłych słów, Co wszystkim śmieją się przez twoje włosy. Śniegi… nie ma ani nieba ani ziemi. Czekamy na to, co już się wydarzyło…
* * * Ojczyzna duszy… Tutaj rzeka — Jak głos Stryboga. Jak ptasia łza, W srebrnych kielichach białe wino. I na tamten świat przez ból Przeciągnęła się czarna droga, Na której nie został nikt, Nie wrócił nikt.
Tylko głosem gwiazd Krzykną żurawie przed nią. I zapłacze ze szczęścia lotu Święcona woda, Co nie stanie się ziemią, Nie stanie się, jak pieśń, gwiazdą. Ona jabłkiem rajskim W wężowy smutek opada.
Po krzyżowych śladach gołębi Pójdziemy do siebie, Uczciwą przyjaźń przypieczętowawszy Wódką i krwią z aorty.
Ojczyzna duszy… Więcej ciału nic nie trzeba. Jak żegna się z ciałem dusza — To kosmiczny akord.
Wsak głosem gwiazd Krzykną żurawie przed nią. I zapłacze ze szczęścia lotu Święcona woda, Co nie stanie się ziemią, Nie stanie się, jak pieśń, gwiazdą. Ona jabłkiem rajskim W wężowy smutek opada.
* * * Urwane dzwony. Stary klasztor. Ciało ziemi… piołunowy dym.
A pomiędzy nimi miliardy gwiazd, Rybia skóra wody.
Śniegiem choinki smutne zakwitły Ostro, jak pierwszy raz. A ja do ciebie siebie tuliłem, Jak do korzenia kora.
A ty, niczym błyskawica, przez życie Mignęłaś — i wpadłaś w sen. Miłość nie umierała — Jak wilcze wycie pomiędzy starymi ikonami.
Z nią ciężko było iść, Bez niej nijak, nijak… Było wielu wszystkich, lecz ty — Ostatnie i pierwsze ja.
Pod kwieciem bolało trawie, trawie… Skakał po Dnieprze Mamaj…
Już chce się ciszy… Lecz ja, niczym zwierzę, czekam: Przyjdziesz sama.
* * * Ja cię niosłem, jak święcone wino w dłoniach. Gdzieś aż tam, gdzie nie ma ani wina, ani winy. Nagie rusałki płynęły na niekutych koniach. Och i płynęłyże!.. Jakby zdjęte skrzydłami ze struny.
Ja cię też w trawie wróżbiarskiej rozlałem — I po kropli ustami zbierałem, jak miód z duszy. Ochże i droga mi ty! Ochże i droga! Wziąłbym — i udusił…
Duszę dusza zatopiła — Jak wodę wodą. Ja przeklinam, modlę się, śpiewam, żyję. Ziemię i kosmos kocham ja miłością prostą, Gwiazdę, trawę…
Co mi sądzone jeszcze — im, zapewne, wiadomo. Ja nie zapytam: dawno już gotowy na wszystko. Święto, powolnie mi z tobą, wiedźmo, Smak jest i sens.
Odległość między nami, niczym między strunami, — Pieśń. Skąd i dokąd my?.. Bo ja już Chrystusa przeżyłem… Żyć już późno. Ale kochać nie późno. Do raju wracamy razem, powiedz?
Znowu będę niósł cię, jak gorące wino w dłoniach, Miłą mi i naiwną, bo przecież Wąż skusił… Widziałem cię ja na dawnych, jak czas, ikonach, Ale na koniach Kochałem. 18 lip. 05.
* * * M. S. Winhranowskiemu Słońce pięknie w morze zachodzi. Śnią się machnowskie konie… Błędne, jak wiatr, dzieci przyrody, Modlimy się do Bugu ikony.
Studni stepowych złote głębiny. Piszczą jaskółki, latają. A ja tulę się do ojczyzny, Bo mamy nie mam.
Plachy i freski. I niebo wspólne. Kozacki smutek za rajem. A my, od europ i od azji wolni, Żyjemy… to znaczy powoli umieramy.
Strumień kryształowy żywych poezji. Morza gwiezdny głos.
Słońce pięknie zachodzi — Jak w serce ostrze, A wschodzi Gardłem.
Koni machnowskich piołunowe skrzydła. Wilczy przepych wolności…
Ziemia Wam niebem, Piękna siło, Wieczne dziecię przyrody.
* * * Deszcze zimne próbujemy na smak. Miłość gorąca w nas — jak wilcza paszcza. I chmura zasłoniła wieszczy znak. I nam szczęśliwie, dlatego, że przepadło.
Pijemy wino i niebieski winogron, Rozchlapawszy psią krew świtu. Tak już było ze sześć wieków temu… I to, co jest między nami, — już ostatni raz:
Twój płacz drżący w apogeum złości Moje największe szczęście włochate. Kozacki raj. Nic mnie nie złości. Kaliny wybuch. Niebiesko-biała chata.
Niech czarnochlebowy wieczór nadejdzie. Niech bielochlebowy znów świt wszędzie. To, co przeszło przez piekło, — już święte, To, co w raju, — nigdzie już nie będzie…
Świszczą nad nami kule i słowiki, Które kochali jeszcze neandertalczycy. I krzyki delikatnie ostrzowych kurajów — Jak od obrączek bruzdy na palcu.
Zgubiwszy sens, pomyślimy o smaku… Miłość gorąca w nas — jak wilcza paszcza.
I chmura zasłoniła Zodiak. I nam szczęśliwie, dlatego, że przepadło.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
