Strona · s. 14strona oryginału ↗
PIERWSI LAUREACI KONKURSU RADIOSZTUK
Слово Просвіти, №27 за 2007 рік
Swiatłana KORONENKO
Jury Pierwszego ogólnoukraińskiego konkursu radiosztuk „Odrodźmy zapomniany gatunek”, ustanowionego przez Narodową Radiokompanię Ukrainy, wyłoniło zwycięzców spośród prawie 500 nadesłanych radiosztuk. Po gorących debatach członków jury, wśród których byli przewodniczący jury, prezes Narodowej Radiokompanii Ukrainy Wiktor Nabruśko, laureat Nagrody im. Szewczenki Mychajło Słaboszipycki, ludowa artystka Ukrainy Larysa Kadyrowa, znana aktorka Halina Stefanowa, dramaturdzy Illia Chomenko i Wołodymyr Fomenko, reżyser Wasyl Obruczow, ogłoszono zwycięzców. Zdobywcą pierwszej nagrody został Wołodymyr Lis (m. Łuck) za radiosztukę „Polowanie na brata”. Drugie miejsce podzielili Ludmyła Danko (m. Kramatorsk, obwód donecki) za radiosztukę „Używana trumna” oraz Bohdan Melnyczuk (m. Tarnopol) za radiosztukę „Todosia i Zonka”. Trzecie miejsce również podzielono między Serhija Szczuczenko (m. Kijów) za radiosztukę „Babaj” a Irynę Rozowyk (m. Perejasław-Chmielnicki, obwód kijowski) za radiosztukę „Bezpieczeństwo życiowej działalności”. Pierwsza nagroda wynosi 5000 hrywien, druga – 3000 hrywien, a trzecia – 2 tysiące hrywien. Ustalono również 7 laureatów konkursu: Serhij Szczuczenko, m. Kijów („Powrót”), Anatolij Maliarow, m. Mikołajów („Gra w przeszłość”), Natalia Buczel, m. Kijów („Świat między wierszami”), Wołodymyr Danyłenko, m. Kijów (za 2 radiosztuki „Przełączając kanały” i „Besarab, Besarabski targ i duch Dowżenki”), Natalia Kolomijec, m. Winnica („Chrematofobia”), Lesia Iwanenko, m. Kijów („Taka muzyka”). Wszystkie radiosztuki, które weszły do finału, zostaną zrealizowane i wyemitowane na antenie Pierwszego i Trzeciego programu Ukraińskiego Radia.
z Zaporoża — wykonuje niezwykle ważną pracę dla współczesnych i przyszłych pokoleń Ukrainy”. UPLDM dbało również o wydawanie ukraińskich książek na Ojczyźnie. Niejedna książka ujrzała światło dzienne dzięki wsparciu naszych pasjonatów z tamtej dali. Obecnie Lesia Chrapliwa-Szczur jest referentką prasową Zarządu Światowej Koordynacyjnej Rady Wychowawczo-Oświatowej Światowego Kongresu Ukraińców. Pamiętam także jej szczere zainteresowanie losem gazety z zakresu ukrainoznawstwa dla ukraińskiego szkolnictwa „Żywa woda”, którą redagowałem przez ponad jedenaście lat. Pani Lesia była członkinią kolegium redakcyjnego, przysyłała swoje drżące od emocji materiały, nieraz wyrażała wysoką ocenę pisma, sprzyjała jego rozpowszechnianiu wśród ukraińskiego szkolnictwa. Nieraz słyszano, że wszystko tworzy i robi głosem serca. Lesia Chrapliwa urodziła się we Lwowie (1927), gdzie też spędziła dzieciństwo. Tam wciąż jest duszą, choć los rzucił ją w odległy kraj. W wieku siedemnastu lat znalazła się w Niemczech, gdzie studiowała medycynę i biologię. Potem — USA. W Nowym Jorku, przy Instytucie Towarzystwa Naukowego im. T. H. Szewczenki, studiowała ukrainistykę. Dalej — praca dydaktyczna, literacka, „Płast”, czasopisma „Gotuj się!”, „Odezwijcie się!” Obecnie Lesia Chrapliwa-Szczur jest członkinią Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy. Jako poetka i prozaiczka jest znana zarówno na Ojczyźnie, jak i na wszystkich obszarach zamieszkania Ukraińców na świecie. Istotnie spełniło się jej dawne marzenie, „żeby nas znano i czytano w rodzinnym kraju”. Utwory Lesi Chrapliwej-Szczur drukowano na Ukrainie w szkolnych czytankach, w chrestomatiach „Rodzime słowo” i „Ukraiński ogródek przedszkolny”, wydawano je jako oddzielne publikacje („Pisanka dla ukraińskich dzieci”, „Ukraińskie ludowe zwyczaje we współczesnym życiu”). Składając życzenia pani Lesi z okazji jej urodzajnego osiemdziesięciolecia, należy podziękować jej za ofiarną pracę na rzecz idei ukraińskiej oraz życzyć dobrego zdrowia i szczerego uznania dla jej twórczości.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
