Strona · s. 8strona oryginału ↗
LIRYCZNY JĘZYK ALIPIJA Niedawno w serii „Nieznana Ukraina” ukazała się książka Anatolija Horowego „Pierwszy ikonopisarz Kijowskiej Rusi — Alipij”. Autor podjął próbę nie tyle odtworzenia życiorysu mistrza, ile ukazania ciągłości i żywotności jego tradycji. Od Alipija — do Wrubla, Jiżakewycza, bojczukistów i Franczuka.
Слово Просвіти, №27 за 2008 рік
państwo szło krok w krok za bizantyjską szkołą. Nie miało ono jeszcze własnego prawa ani siły do przemyślenia kanonu. Alipij to imię zakonne, które mistrz otrzymał po postrzyżynach. Jego świeckie imię nie jest znane. Wiadomo jedynie, że rodzice prosili hegumena Peczerskiego klasztoru, by przyjął ich dziecko na ucznia sztuki ikonopisarskiej…
Jeśli wierzyć „Patericonowi Kijowsko-Peczerskiemu”, Alipij w nauce był wytrwały i pilny. Poznawał nie tylko rzemiosło, lecz także świętość ikonopisarstwa. „Wierny może czytać ikonę jak księgę, bo każdy ruch ręki, każdy gest ma określone znaczenie, szczególną treść. Ikona odbierana jest poprzez modlitwę. W przeciwieństwie do świeckiej sztuki, która tak ceni zewnętrzne piękno, w ikonie ważne jest piękno wewnętrzne, harmonia, która pomaga wiernemu odnaleźć drogę do początku wszystkiego, co istnieje na ziemi…” Być może właśnie takie słowa płynęły z ust nauczyciela i mentora młodego Alipija. Kopiując dawne ikony, mistrz uczył się malować obraz. Rośliny czy stworzenia
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
