Strona · s. 10strona oryginału ↗
NIEZAPOMNIANI
Слово Просвіти, №27 за 2008 рік
Olena IWANOWSKA, kierownik Katedry Folklorystyki Kijowskiego Uniwersytetu Narodowego im. T. Szewczenki, doktor nauk filologicznych
Pewnego majowego dnia sprzed dwóch lat odeszła w wieczność wielka Ukrainka, którą urodziło Podole, ukształtował Kijów, wychował Uniwersytet im. Szewczenki — Lidia Dunajewska. „Gdzieś tu była podolanka!..” — a teraz ona jest w niepojętym „tam”. Lecz pozostał po niej ślad — uczniowie, prace naukowe, liczne zbiory ludowych bajek, na których wychowaliśmy swoje dzieci i wnuki, jej wiersze, które czekają na wydanie, jej jubileusz (28 czerwca miałaby skończyć 60 lat)… Już drugi rok z rzędu, wchodząc do studentów pierwszego roku na pierwszy wykład i zapoznając ich z przedmiotem „folklorystyka”, opowiadam o swoim Nauczycielu jako o Mistrzu i raz po raz łapię się na myśli, że słowa Liny Kostenko: Umierają mistrzowie, zostawiając wspomnienie jak ranę. W barelietach smutku zatrzymała się już ich chwila. A pomocnicy jeszcze nie stali się mistrzami. A praca nie czeka. Trzeba ją robić… — zostały powiedziane właśnie o Lidii Frantsiwnie. Jasny obraz Lidii Frantsiwny dziś łączy nas, jej uczniów. Wspominamy wielką Mistrzynię filologii — kobietę-pracownicę, kobietę-naukowca, kobietę-nauczycielkę. W sercu i w pamięci zachowujemy własny obraz, własną historię kontaktu z nią… Każdy z nas jednak odczuł na własnym losie dotyk jej dobrotwórczości. Ta drobna kobieta miała wielką magiczną siłę wpajania wiary w siebie, we własną wyjątkowość, w to, że nauka to nie wyjątkowy dar, dany nielicznym, lecz przede wszystkim nieustanna praca. Jak wszyscy moi koledzy z roku, pokochałam ją od pierwszego wykładu. Kojarzyliśmy ją ze światłem i prostotą, bo twórczość ludowa dawała się wszystkim łatwo, ponieważ nasza wykładowczyni zamieniała każdy wykład w feerię, bo wszystko, co słyszeliśmy z ust Dunajewskiej, wydawało nam się znajome, lecz w dziwny sposób zapomniane, a ona przywracała nam tę wiedzę, przywracała nas do pierwotnych źródeł własnego „ja”, do dzieciństwa, do nas samych… Kiedy ja, ukończywszy wydział filologiczny i urodziwszy syna, przypadkowo spotkałam Lidię Frantsiwnę, po 15 minutach rozmowy byłam już przekonana, że zarówno aspiranturа, jak i działalność folklorystyczna Hanny Barwinok — to, czym chcę się zajmować w ciągu następnych lat. Lidia Frantsiwna władała umiejętnością przekonywania, a tajemnica tej umiejętności odsłoniła mi się zupełnie niedawno: trzeba wierzyć w słowo i bez patosu odnosić się do samego siebie.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
