Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

GŁOS DALEKIEJ MŁODOŚCI

Слово Просвіти, №27 за 2008 рік

Nina Hnatiuk Pamiętam ją zupełnie młodą, delikatną, smukłą, z długimi warkoczykami w białych kokardach. Wierszami poetki-licealistki z rejonu niemirowskiego obwodu winnickiego Lidii Howoreckiej zachwycali się Ołeś Honczar, Andrij Małyszko, Platon Woronko, Ljubow Zabasztа, Mykoła Winhranowski, Wołodymyr P'janow, inni ówcześni kierownicy Związku Pisarzy, organizatorzy republikańskich narad młodzieży twórczej, „mistrzowie” poezji. A Paweł Tyczyna w swoim ostatnim artykule „Do młodzieży mój głos”, opublikowanym w maju 1967 roku w gazecie „Literaturna Ukraina”, nazywa ją wśród najbardziej utalentowanych przedstawicieli młodej ukraińskiej poezji. Ołeś Honczar i Andrij Małyszko polecili Lidię Howorecką do przyjęcia na Uniwersytet Kijowski, opiekowali się wydaniem jej pierwszego zbioru wierszy. Lida jednak odmówiła złożenia rękopisu w wydawnictwie. Po wstąpieniu na uniwersytet postanowiła skupić całą uwagę na nauce, badała folklor, a zeszyty szkolne z wierszami tak pozostały w domowym archiwum. Pamiętam, że na republikańskie narady młodzieży twórczej Lida przyjeżdżała razem z matką, wiejską nauczycielką. Ona niezawodnie strzegła nas, siedemnastolatek, przed natrętnymi wielbicielami i zalotnikami, wśród których byli także bardzo znani nazwiska. Lida bardzo kochała matkę. Gdy ta ciężko zachorowała, zabrała ją do siebie i opiekowała się nią do ostatnich dni życia. I tak się stało, że sparaliżowana matka przeżyła o rok swoją energiczną, pełną sił córkę. Pamiętam wiersz Lidii Howoreckiej „Matce”, napisany pięćdziesiąt pięć lat temu...

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn