Strona · s. 12strona oryginału ↗
SPOJRZENIE
Слово Просвіти, №27 за 2008 рік
— Panie Serhiju, proszę rozłożyć według szufladek swoje twórcze specjalizacje, zaczynając od głównych.
— Borodin, zdaje się, sam o sobie mówił, że kompozytorzy znają go jako kompozytora, a chemicy — jako chemika. Przez prawie 14 lat pracowałem w systemie Ministerstwa Spraw Zagranicznych Ukrainy, ale nie jestem pewien, czy moi koledzy (może z pół setki pracowników) wiedzą, że jestem jeszcze literatem. W środowisku literackim nie wszyscy wiedzą, że po proklamowaniu państwowej niepodległości Ukrainy służyłem w dyplomacji. Obecnie jako dyplomata jestem w stanie spoczynku; był czas, gdy ta służba z jednej strony przeszkadzała mojej pracy literackiej, bo wymagała pełnego zaangażowania, z drugiej — pomagała. Miałem szczęście mieszkać na Kubie (1994—1997) — zaproszono mnie do pracy w naszej ambasadzie jako specjalistę od języka hiszpańskiego, który w tych warunkach jeszcze bardziej udoskonaliłem. W Hawanie zacząłem tłumaczyć z ukraińskiego na hiszpański, przetłumaczyłem na przykład 16 ukraińskich pieśni ludowych, które chcę wydać, bo rozumiem, że gdy mnie zabraknie, będą leżeć w archiwum. Tam przetłumaczyłem na hiszpański poemat „Matylda Agramante” Borysa Hrinczenki. To zdumiewające dzieło: w 1897 roku Hrinczenko, gdzieś w głuszy, bez łączności satelitarnej i różnych agencji informacyjnych, pisze poemat o ówczesnej wojnie między Hiszpanią a USA o Kubę. I broni nie hiszpańskiego czy amerykańskiego punktu widzenia, lecz wolności Kubańczyków, którym właśnie należy ta ziemia. W poemacie występuje rzeczywisty generał Maceo, wspomniano koliber, a wszystkie okoliczności odtworzono tak realistycznie, jakby Hrinczenko tam był! Na Kubie obchodziliśmy stulecie tego poematu, dzięki mojemu tłumaczeniu odbyła się specjalna konferencja. Kubańscy naukowcy, dziennikarze, czytelnicy byli niezwykle poruszeni poezją wizjonera. Obecnie mam w domu półkę z książkami, które chciałbym przetłumaczyć. Bardzo lubię meksykańskiego poetę Leopoldo Lugonesa, galicyjską i hiszpańską poetkę Rosalię de Castro. Być może uda się przetłumaczyć tomik poezji Jorge Luisa Borgesa, który sam w sobie jest całym wszechświatem (projekt wiąże się z problemami praw autorskich).
— Za czasów radzieckich istniał potężny instytut tłumaczeniowy, który przekazywał ludziom literaturę piękną, naukową i społeczno-polityczną. Jaka jest obecnie sytuacja na niwie przekładu?
— Zaczynałem w latach siedemdziesiątych i chcę zaznaczyć, że ukraiński przekład literacki ma ciągłość: miałem poprzedników i mam następców. 35 lat temu ukazała się moja pierwsza publikacja w czasopiśmie „Всесвіт”. Wcześniej redakcja mądrze odmawiała „podrzędnych” tłumaczeń (wstępnych szkiców, które ktoś przygotował), choć wówczas na Ukrainie, w Estonii i Rosji tłumaczono ze wszystkich języków świata. Niedawno ukazał się bibliograficzny indeks czasopisma „Всесвіт”, zgodnie z którym na jego łamach w latach 1925–2000 zaprezentowano utwory autorów z prawie stu literatur świata, w tym także bardzo dawnych (na przykład ludu Majów), które tłumaczono z pierwotnych źródeł. „Wszechświat” starał się, by przekłady epokowych dzieł najpierw ukazywały się w Kijowie, a potem w Moskwie. Było to niezwykle trudne, bo literatura zagraniczna do Związku nie docierała. Dzięki czemu, na przykład, ukazał się przekład powieści „Jesień patriarchy” Gabriela Garcíi Márqueza w 1978 roku? Starałem się podtrzymywać poziom znajomości języka hiszpańskiego, rozmawiając z latynoskimi studentami. Sam byłem młody i pewnego razu na urodzinach pewnego Chilijczyka (siedzieliśmy przy stoliku na zboczach Dniepru i pili piwo) moim sąsiadem okazał się kolumbijski stu-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
