Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

KWIATOWE BARWY ŚWIETLICZNEGO

Слово Просвіти, №27 за 2008 рік

Ołeksij NEŻYWYJ, docent Ługańskiego Narodowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. Tarasa Szewczenki Niemal pół wieku minęło od chwili, gdy ukazał się pierwszy zbiór Iwana Świtłycznego „Pieśni nad Ajdarem”. I rzeczywiście, przez te lata około 80 jego utworów poetyckich stało się piosenkami, napisanymi we współpracy ze starobilskim kompozytorem Iwanem Kobyłkinem. Znajdują się one także w nowej książce „Spowiedź”, która niedawno ukazała się nakładem Ługańskiego Obwodowego Oddziału Ukraińskiego Funduszu Kultury. Jaki zatem jest liryczny bohater w poezji jednego z najstarszych twórców naszego kraju? Z biegiem lat słowo artystyczne Iwana Świtłycznego nabrało jeszcze większej filozoficznej głębi. Najsilniejszą napięciowo stała się teraz linia treściowa: twórca i czas. Dlatego często przeżyte lata kojarzą się z jesiennym rozkwitem przyrody: A jest jeszcze na świecie złoto bezcenne, Które ludzie cenią od wieków, To gorąca miłość do Ojczyzny, Którą musimy pracą umacniać. Praca w poetyckim ujęciu Iwana Świtłycznego to przede wszystkim praca duszy, która kontynuuje tradycje rodu i narodu, szanuje ziemię ojczystą, matkę i macierzyństwo, wyraźnie rozróżnia piękno i brzydotę, radość i smutek, bogactwo duchowe i obojętność oraz podłość. Dlatego nie tylko złotymi i kwiatowymi barwami wypełniony jest poetycki świat twórcy. Jego myśli wracają do tego tragicznego czasu, kiedy jako chłopiec w złowrogim 1933 roku za szczęście uważał zjedzenie placka z pewnej rośliny. Ale nawet wtedy nie gasły najdroższe ludzkie uczucia: Kiedy ledwo stawiałem nogi, Bo jadłem placki z lebiody, Mama, sama głodna, Ostatnią okruszynę mi oddawała, Aby uratować mnie od nieszczęścia. Najwięcej w tej książce rozmyślań o losie Ukrainy, jej teraźniejszości i przyszłości. Jeden z wierszy tak właśnie się nazywa: „Ból Ukrainy tak mnie boli”. Dlatego twórca ma prawo zwrócić się do swoich rodaków: Nie mogę dla was zrobić nic więcej, Bo już na skroniach spadł wieczny śnieg, A jednak przez całe życie swoim niestrudzonym wierszem Pomagałem wam szczerze, ile mogłem. I nikt nie wątpi w prawdziwość tych słów, bo starszyzna obwodowej organizacji pisarskiej, poeta ze Starobielska Iwan Świtłyczny, obdarowuje czytelników złotem swojej poezji.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn