Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

PALETA

Слово Просвіти, №27 за 2008 рік

— Koledzy żartują, że pojadą znowu na plenery, jeśli ja wciąż będę starostą. Ze względu na wiek mógłbym po prostu siedzieć w pracowni i malować cokolwiek na zamówienie, ale plenery to kontakt z przyrodą, z kolegami. A ja jestem tak skonstruowany: jeśli idę powoli przez Połtawę — męczę się, a kiedy szybko — nie! W Hadziaczu, w Wepryku, w Rymariwce z przyjemnością malowałem zabytki architektury — stare cerkwie. To myśmy je w czasach radzieckich nazywali zabytkami architektury, inaczej nie można było… — Ma Pan zamówienia? Czy dzisiaj artysta może z nich przeżyć? — Zamówienia są — w końcu jestem profesjonalistą. Wraz z kolegami malowaliśmy cerkiew Wiary, Nadziei, Miłości, pisałem ikony, w tym świętej wielkomęczennicy Barbary (moja mama miała na imię Barbara), to praca kanoniczna. A prywatni koneserzy sztuki kupują u nas obrazy jeszcze nieczęsto… — Wiktorze Aleksandrowiczu, jak Pan odbiera, jak Pan czuje czas po świętowaniu swoich 75. urodzin? — Olga Kurczakowa, dyrektor Galerii Sztuki, nazywa mnie „najmłodszym artystą” naszej organizacji — tak mnie wspiera. A ja od tego młodnieję i znowu biegnę gdzieś… Wieku nie czuję, chyba że zdrowie czasem o nim przypomina, a co najgorsze — problemy ze wzrokiem. Lubię, kiedy żona się uśmiecha, a nie złości — jesteśmy 37 lat nierozłączni z Ludmiłą Konstantynowną, którą nazywam Ladą. Niestety, przeżyliśmy tragedię: w zeszłym roku przestało bić serce naszej córeczki. Zostaliśmy opiekunami wnuczki: Ołenka jest uczennicą dziesiątej klasy, potrzeba sił, by postawić ją na nogi. Ale nie lubię narzekać na życie… I jeśli ktoś narzeka, „uspokajam”: będzie jeszcze gorzej! I wtedy już nie chce się narzekać na los. — Po wyglądzie zewnętrznym — „wysoka postać, szybki chód, przenikliwe spojrzenie i szlachetna siwizna” — nie tylko rozpoznają w Panu artystę, marzyciela, ale nawet nazywają Don Kichotem. Pewnie, gdyby został Pan aktorem, mógłby Pan nawet w roli Chrystusa pojawić się na ekranie… — Kiedyś w Hurzufie na plaży reżyser Jurij Illenko zobaczył mnie i zatrzymał się… Zapytałem, o co chodzi, a on powiedział: „Gdzie Pan był wcześniej?”. Ale ja nie umiem grać, jestem taki, jaki jestem. W postać mógłbym wejść, to byłby mój wizerunek, ale uczyć się słów na pamięć i powtarzać czyjeś myśli… Nie wiem, nie próbowałem. — Proszę opowiedzieć, jak na plenerze jar na Pana „patrzył”. — Zakończyłem pracę — to było w rejonie szyshackim, niedaleko daczy Korolenki — i zobaczyłem w reliefie namalowanego jaru swój „portret”. Trochę palcem go poprawiłem… A u artysty wszystkie palce są zaangażowane w pracę! Jeden kolega uważa, że praca jest skończona, kiedy obraz spada mu na głowę: zawsze wychodził z pracowni z pomalowanym czołem. U artystów tak bywa, nie sądzę, żeby to była jakaś mistyka. — Podczas pleneru były też wesołe przygody. — Jedna z nich wydarzyła się dzięki Anatolijowi Ławrence. Nasz Ławrucha jest bardzo emocjonalny, kiedy pracuje, może się pomylić i pędzel wytrzeć nie w szmatkę, a w trawkę… I tak się stało, że ja po zakończeniu pracy postanowiłem odświeżyć się w upalny dzień w Pśle. Zanurkowałem, a potem wyszedłem z wody, spojrzałem na swoją nogę i przestraszyłem się: palce niebieskie, wyżej — wszystko czerwone. Dotknąłem — nie boli, ale przecież wygląda jak gangrena! Towarzysze, zobaczywszy to, śmiali się: „To wy, Wiktorze Aleksandrowiczu, przeszliście się tym miejscem, gdzie Ławrucha pracował!”. Różnie bywało, ale o stanie duszy, kiedy pracuje się na przyrodzie, słowami nie da się opowiedzieć… — W Pana płótnach tyle ciepła, słonecznych barw… Czy ten pomarańcz przywiódł Pana pod koniec 2004 roku do „pomarańczowych” artystów, którzy zorganizowali akcję protestu przeciwko niesprawiedliwym wyborom prezydenckim? — Na tę wystawę zrobiłem „Jesienną symfonię” w galerii sztuki „Arta”. Tam zaprosiła mnie Julia Petuszynska. Tak, to była akcja polityczna, wszyscy mieliśmy nadzieję, że pomarańczowa rewolucja zwycięży… — Był Pan tam jedyny wśród młodzieży! — O tym nie myślałem… — Pana „Mewa Jonathan” pojawiła się z miłości do twórczości Richarda Bacha? — Z jego twórczością zapoznałem się dawno, jeszcze dzięki czasopismu „Inostrannaja litieratura”: lotnik z duszą artysty! U mnie kilka prac powstało pod jego wpływem. — I Pan też chciał powiedzieć, że człowiek może niezwykle wiele, niemal wszystko jest w jego mocy… — A nie tylko pospać i zjeść, czy w pałacu pomieszkać. Trzeba latać! Rozmawiała Lidia WICENIA, m. Połtawa

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn