Strona · s. 9strona oryginału ↗
zalewem obiektów artystycznych w Kijowie
Слово Просвіти, №27 за 2017 рік
ocieplaczy na fasadach budynków? Oczywiście nie chcę powiedzieć, że tematyka wszystkich stołecznych obiektów artystycznych powinna być naiwna i powierzchowna. Podczas jednej z dyskusji tematycznych historyk Stanisław Calyk zasugerował, że w dzielnicach sypialniach można tworzyć abstrakcyjne murale, ponieważ tam bardziej stosowna jest swoboda myśli i stylu. Jednak wydaje mi się, że wymyślanie tematów dla dzielnic sypialni stolicy jest o wiele trudniejsze. Przecież to miejsce, gdzie ludzie mieszkają i odpoczywają, gdzie nie zawsze chcą filozofować i myśleć o skomplikowanych realiach. Po co więc pod ich oknami malować depresyjne sceny na temat wojny i marności bytu?! Komisja — to nie zawsze coś złego. Im więcej murali, tym gorętsza dyskusja, która dziś przypomina jakieś „porachunki klanów artystycznych”. Czego tylko warta niedawna potyczka kuratora projektu „Art United Us” Geo Leresa z artystą Wową Worotniowem, który sam kiedyś był jednym z organizatorów festiwalu sztuki „Muralissimo”, pod artykułem tematycznym o muralach, który ukazał się w magazynie „Chmaroczos”. Ten drugi oskarża pierwszego o ścisłą współpracę z administracją miejską, co rzekomo jest niedopuszczalne dla artysty ulicznego. Szorstkie odpowiedzi Leresa i niewyraźna obrona Worotniowa. Wszystko to jest śmieszne i nie daje odpowiedzi na aktualne pytania. Jak więc postępować dalej z przyszłością murali w Kijowie? Radykalnie nastawieni (czytaj „obrażeni”) artyści proponują zakazać murali w stolicy: „Nie nasze!” — mówią. Ale z takim samym powodzeniem można zaproponować Ukrainie, aby w ogóle odizolowała się od świata zewnętrznego i żyła w „naszym” kulturowym bagnie. Radzić się tylko, powiedzmy, mieszkańców konkretnego budynku, gdzie powstanie mural, — to też nie wyjście. W takim przypadku otrzymamy uśrednioną, średnio-statystyczną opinię. A taka opinia nie ma poczucia smaku. Wszystko sprowadzi się do banalnych kotków i kwiatuszków. Oddanie podejmowania decyzji tylko w ręce Kijowskiej Miejskiej Administracji Państwowej (KMAP) — to jeszcze gorsze niż radzenie się mieszkańców. Nie zdążymy się obejrzeć, jak murale otrzymają obrzydliwy podtekst polityczny i sprowadzą się albo do nieukrywanej propagandy, albo do tych samych kotków i kwiatuszków. Bazgroły na budynku administracji rejonu darnyckiego w Kijowie — to jaskrawy przykład tego, co się dzieje, gdy decyzje artystyczne podejmują tylko urzędnicy. Coraz częściej słychać też pomysł stworzenia profilowej wspólnoty, do której wchodziliby artyści, architekci, urbaniści, badacze danego miasta, którzy na poziomie swojej ekspertyzy mogliby rozpatrywać decyzje dotyczące uruchomienia tego czy innego muralu. Moim zdaniem, obecnie organizacja takiej wspólnoty będzie właściwą decyzją, która wreszcie będzie mogła zatrzymać bezmyślne rozprzestrzenianie się murali. W swoim wywiadzie Geo Leres powiedział kiedyś, że „każda komisja — to sowiet”. Ale nie wszystko jest takie proste. Brak komisji i podejmowanie decyzji na poziomie artysty, kuratora lub przedstawiciela KMAP — to taki sam sowiet, gdy opinię społeczeństwa się ignoruje. I nie trzeba mówić o jakiejś „etykiecie ulicznej”, duchu wolności, kiedy niezależni artyści, nauczeni doświadczeniem podwórkowym, sami według własnego uznania tworzą kontrkulturowe graffiti. Murale na 15 pięter, których szkice w każdym przypadku zatwierdzane są na poziomie KMAP, — to już inna historia. W takim przypadku artysta, choćby był trzy razy „uliczny”, i tak wchodzi w interakcję z administracją miejską. Jeśli nie sam, to przez kuratora sztuki. I tak wychodzi, że po raz kolejny stykamy się z podwójnymi standardami, kiedy zatwierdzony z przedstawicielami władzy projekt podaje się nam jako „niezależną decyzję” artysty. Nie trzeba bać się krytyki społecznej, trzeba z nią pracować i współdziałać z mieszkańcami miasta. Przecież każda praca staje się dziełem sztuki tylko przez filtr dyskusji społecznej oraz postrzegania i akceptacji. Zdjęcie Andrija LUBARSKIEGO Murale, czyli inaczej malarstwo monumentalne — najstarszy rodzaj sztuki. Praktycznie wszystkie kultury na planecie, które stworzyły rozwiniętą architekturę, pozostawiły po sobie monumentalne wizerunki na budynkach. Począwszy od wczesnej Antyczności aż do późnego Odrodzenia, takie malarstwo było jednym z głównych sposobów dekorowania budowli kamiennych, ceglanych i betonowych. Autor: Kostiantyn Skretuckyj (Ukraina). Ul. Olesia Honczara, 15/3 Autorzy: Ołeksij Kysłow (Ukraina) i Julien Malland „Seth” (Francja). Ul. Borycziw Tik, 33/6 Autor: Alexandre Farto „Vhils” (Portugalia). Ul. Mychajliwska, 22
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
