Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Pieśni kobziarza Wasyla Łytwyna będą żyły wiecznie

Слово Просвіти, №27 за 2017 рік

7 kwietnia odszedł do innego świata Wasyl Stepanowycz Łytwyn (1941—2017), Kobziarz, Mędrzec, Wielki Ukrainiec, Świetlany Człowiek, rycerz ukraińskiego ludowego Ducha, zasłużony artysta Ukrainy, Nauczyciel, Duchowy przewodnik, Ojciec dla wielu z nas, twórca Stritiwskiej szkoły kobziarskiej, członek Klubu Historycznego „Chołodnyj Jar”. Łarysa HROMADSKA Zdjęcie autorki Ukraina jest niepodległa już ponad 25 lat. Lecz ukraińscy twórcy, którzy swoją pracą, twórczością, życiem niosą prawdziwą Ukraińską Ideę Narodową, czasami pozostają mało znani na szczeblu ogólnopaństwowym. O nich mało mówią w radiu, nie pokazują ich w TV. Do takich ludzi należał również sławny współczesny filozof Wasyl Łytwyn. Razem z żoną Antoniną Iwaniwną przeżyli ponad pół wieku, urodzili i wychowali sześcioro dzieci: 4 synów i 2 córki. We dwoje z żoną i osobami o podobnych poglądach Wasyl Stepanowycz wcielał w życie swoją ideę stworzenia szkoły kobziarskiej. I jeszcze w 1989 r. we wsi Stritiwka w rejonie kaharłyckim otwarto jedyną szkołę, gdzie młodzi kobziarze opanowują akademicką i staroświecką bandurę, kobzę, lirę. Uczniowie Wasyla Łytwyna rozlecieli się po całej Ukrainie, by nieść jego Słowo i ukraińską pieśń. Właśnie w pieśni kobziarz widział ratunek duszy narodu, zmartwychwstanie jego wielkości i siły. Pozostawił swoim potomkom setki własnych pieśni. Każdą pieśń, autorską czy ludową, Wasyl Stepanowycz nie po prostu wykonywał w sposób niedościgniony, on ją przeżywał. Wydawało się, że rozmawiał z samym Bogiem. Na szczere słowo Nauczyciela, Przewodnika Łytwyna czekały organizacje kozackie i zespoły pedagogów, różne wspólnoty i zwykli ludzie. Do niego na pielgrzymkę, po mądrą radę, filozoficzną myśl do wsi Hrebeni, która znajduje się na Prawobrzeżu Kijowszczyzny, jechali nie tylko ze wszystkich zakątków Ukrainy, ale i z zagranicy. Przez wiele lat Wasyl Łytwyn był przewodniczącym Rady Starszyzny ukraińskiego kozactwa. Marzył i wierzył w zmartwychwstanie kozackiego ducha na Ukrainie oraz był przekonany, że dobrobyt i potęga naszego państwa są możliwe tylko przy zjednoczeniu kozactwa. W jego małej chacie w malowniczej wsi nad Dnieprem nie ma gazu, za to jest piec, na którym dorastały dzieci. W ich rodzinie zawsze szanowano ukraiński zwyczaj i książkę. Lecz najbardziej Wasyl Stepanowycz szanował Przyrodę. Kochał każdego kwiatka, ptaszka, drzewo, żabkę tak samo, jak i człowieka. Bo wiedział, że człowiek jest tylko częścią Wszechświata. Wasyl Stepanowycz nigdy nie rozumiał niewolniczego posłuszeństwa wobec obcej kultury i mody. Święcie strzegł Ukraińskiego Kozackiego Zwyczaju. Ostro odczuwał Prawdę. Pozostawił po sobie kobziarz wielu uczniów, kilkaset pieśni i mnóstwo mądrych wypowiedzi. Jego szczere słowa padały w duszę słuchaczy jak doborowe ziarno i kiełkowały dobrymi uczynkami oraz właściwymi czynami. Nigdy nikomu nie narzucał swojego sposobu życia, swoich poglądów na Świat. On po prostu żył i tworzył miłość, dobro, darował radość obcowania z nim, jego bandurą i pieśnią. Wasyl Łytwyn nie nazywał siebie prorokiem, chociaż umiał przewidywać wydarzenia; nie nazywał siebie wołchwem, chociaż niósł mądrość, wiedzę, światło; nie nazywał siebie uzdrowicielem, chociaż uzdrawiał nasze dusze szczerym słowem. I jego miłość, światło, pieśń, słowo będą żyły zawsze. Pochowali kobziarza Wasyla Łytwyna w rodzinnych Hrebeniach według dawnego ukraińskiego kozackiego zwyczaju. Brzmiały pieśni i modlitwy do Rodzimych Bogów, sławiono Dażboga, ciało przykryto chińską tkaniną. Żegnać Wielkiego Ukraińca przyjechali zewsząd krewni, przyjaciele, uczniowie, kozacy, twórcy, pedagodzy. Zgodnie ze zwyczajem, przyprowadzono też konia. Przez kilka godzin brzmiały pożegnalne słowa wdzięczności pod adresem Wasyla Stepanowycza; wdzięczności Losowi za radosne chwile obcowania z kobziarzem-filozofem, za możliwość dotknięcia jego Wiedzy. A kobziarz, zasłużony artysta Ukrainy Taras Syłenko towarzyszył kozackimi pieśniami do Wyryju świetlanej Duszy Wasyla Łytwyna, który w pełni wypełnił swoją misję w tym ziemskim życiu. On nie umarł, a przeszedł do innego świata, odleciał w Wyryj do Przodków, aby znów powrócić do swojego Ukraińskiego Rodu.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn