Strona · s. 14strona oryginału ↗
Wołodymyr BAZYLEWŚKYJ. Nieuchwytne solo tajemnic
Слово Просвіти, №27 за 2017 рік
Spójrz na siebie z boku… Spójrz na siebie z boku ze szczytu swoich lat. Spójrz nieomylnym okiem, konwojuj sam siebie na raport.
Spójrz prokuratorsko surowo, spójrz jak oskarżyciel, spójrz jak na obcego, spójrz — i nie wybacz.
Sąd wydaj nad samym sobą, obronne zapomnij tarcze. Spójrz, jakbyś właśnie z boju, sztandar straciwszy, wypełzł ty.
Może wyjdziesz na prostą, jeśli zbijesz czapkę z pychy. Może niebo ci wybaczy nieumyślne choćby grzechy.
A gdy wybłagasz miłosierdzie, rozgrzebując lat archiwum, to zadrży duszy rdzeń i zapragnie prawdziwych słów.
Droga przebyta. Krótkie terminy masz, myśląca trzcino. Spójrz na siebie z boku, prawdę znając naprzód!
22.02.2017
Nie zazdrośćcie geniuszowi… Nie zazdrośćcie geniuszowi, bo geniusz jest wszechplanetarnym sierotą. On w samotności błogosławionej swoją drogę osobno przemierza.
Jego rozciągną na cytaty, nakleją żwawo etykiety. Literacki patolog potnie los na kawałki.
Niemy, wijąc się z bólu, świadomy wyższego celu, ucieknie dusza jego na wolność, w sprawiedliwsze światy.
Chyba że rzadko w żałobie odwiedzi ziemię skrycie. Lecz ciała w kamiennym podobieństwie dusza sieroca nie pozna.
29.04.2017
Wszystko w tym świecie jest tajemnicą Wszystko w tym świecie jest tajemnicą, człowiek, zwierzę, owad, ptak, pstrość flory, grunt, woda, gra palców światła przelotna, motyla ozdoba delikatna i natura kamienia twarda.
Wszystko w tym świecie jest tajemnicą i kiedy w środku zimy sikorka zapuka w szybę, to na wieść, ale jaką? Duszy się nie śpi, jeśli zaś jej się śpi i sen się przyśni, to skąd on — nocny ten gość?
I śnieg, który w zachwycie iskrzy się, i cień, który pada na twarze, i nerwowa mowa błyskawic — wszystko tajemnica! wszystko niewytłumaczalność! Nauka przegrywa. Nieuchwytność —
nieuchwytne solo tajemnic.
19.12.2016
Anioł-sześcioskrzydły Dzień rozkołysany, jak łódź, kołysa-kołysa-chybocze. Szumów pełen, śmiechów pełen, dzień rozkołysany, jak łódź, światłem obmywany, cudowny, malachit-błękit.
Długie szumy, pauzy zwięzłe, co na oku, to na myśli, symbolistów kres. Od Czuprynki, Woronego i Filiańskiego pomoc, muzyka, rozbieg.
I nadziemne, i nadczasowe, i przeszłe, i współczesne z sercem za jedno. Pomieszane dziś i wczoraj, dzień rozkołysany, jak łódź, dzień jak chmiel-wino.
Dźwięki-pluski-echa-błyski, świat zabezpieczony od nacisku złowrogich sił. Któż mu za obrońcę? Anioł światła, anioł słońca, anioł-sześcioskrzydły.
Magnolie w Botanicznym Znowu zakwitły magnolie pocieszających kolorów. Boże mój, szaleję ja od Twoich darów.
Wyzwaniem melancholii, nieszczęściom na przekór, bujnie kwitną magnolie, cieszą zmartwychwstały wzrok.
Białe i różowo-białe, wparłszy się w szaroziemię, uzdrawiają duszę i ciało, budzą niejasne drżenie.
Wzgórza w terytorium wziąwszy bez boju w brankę, żywią żarliwe magnolie chmielem wiosny mieszczan.
Toż przy jakiej okazji w kijowskiej stronie — z Indii Zachodnich, czy z Azji przybysze czarujący?
22.06.2016
Wyrazem monopolu na wszystko, co dokoła wyrasta, jaśniejącej magnolii patetyczna piękność.
W tym życiu tragicznym ja na smutkach się znałem. W kwietniu w Botanicznym radością się przejmowałem.
W jutrzejszy dzień wpatrzony, smutki zapomnieć wolałem. Słuchałem, jak Włodzimierski zachwytem dzwonów kwitł.
Wściekły deszcz On tak się nakręcił, wpadł w szał, tak bił w bębny placów, jakby popełnić zbrodnię się śpieszył ten rwący, ten wściekły deszcz.
Była tu jawna wrogość, pragnienie bezbłędnej gry. Aż zadławiła się woda i runęła z wnętrzności rynien.
Lecz nagle on urwał się i zamilkł, śmiech zapanował, gdzie rządził płacz.
11.04.2016
Zamigotał niebieski jedwab: światła wytoczyła się piłka.
I wznowił się zwykły ruch przy wejściach i sklepach. I odmłodniały dokoła oblicza umytych kamienic.
I odmłodniałem ja, stary, złapałem się na haczyk złudzenia w tym mieście, gdzie rządził Kij, zwierzył Batu, płonął Majdan.
18.08.2016
Opowiedz mi o mnie, muzyko… Władzy słów zakładnicy, mimo wszystko musimy uznać i nieudolność słów. Opowiedz mi o mnie, muzyko, żebym siebie lepiej zrozumiał.
Jest przecież w nas jeszcze i siła niekierowana, ciemna, jak dyktatorski reżim. Mową buntowniczą Beethovena ty mi o niej opowiedz.
Czarne wody czarnej depresji wysusz lub wyczerp do dna. Muzyko, tyś siostrą poezji, ale wiesz więcej, niż ona.
Ja nie jestem w stanie powstrzymać emocji, jak podchwyci dźwięków zamieć. O ten chmiel od jaśniejącego Mozarta! Toż to jestestwa, duszy mojej chmiel.
I jakich jeszcze jej potrzeba pokazów, świadectw czy potwierdzeń mędrca, kiedy, muzyko, tyś z nieodpartych dowodów tajemnicy obecności Stwórcy.
I dlatego za twoją górną nutę ja jeszcze trzymam się, jak za sznurek, żeby między słowem a aniołów wspólnotą nie zerwał się drżący związek.
21-22.01.2017
* * *
Książki mojego księgozbioru.
Jarosław Iwaszkiewicz
Książki mojego księgozbioru — moja pociecha i żarliwy żal. Ja ich skarbów wysokogórskich nie zamienię i na Wersal.
Jak ciężko będzie rozstawać się w swój ostatni wydech-wdech z nimi — nosicielami szczęścia cudzego i nieszczęść cudzych.
Lecz czy cudzych? Niedowiedzioną w nich czuję siłę, która jednoczy. Trzymają szyk w mroku sodomy wysokogórskie pisma.
Na dotyk palców czekają cierpliwie, na błysk oczu, na serc Golfsztrom. Jeśli, żegnając się, zapłaczę, to płacz należeć będzie do nich.
02.05.2017
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
