Strona · s. 16strona oryginału ↗
Walentyna KRASNYK. Na wysepce swoich nadziei
Слово Просвіти, №27 за 2018 рік
Walentyna Krasnyk pochodzi ze wsi Syraji na Czernihowszczyźnie. Po ukończeniu wydziału dziennikarstwa Instytutu Poligraficznego im. Iwana Fedorowa pracowała w wydawnictwach, między innymi w „Mołodi”, gdzie w latach 80. XX wieku zebrało się błyskotliwe towarzystwo poetów-redaktorów: Lubow Hołota, Wasyl Herasymjuk, Ihor Rymaruk, Iwan Małkowycz. W tak gwiazdorskim otoczeniu łatwo się zagubić. Albo przeciwnie — poddać się pokusie i znaleźć się w „obojmie”. Walentyna zdołała zachować własny głos. Publikowała w słynnym almanachu „Witryła”, w czasopismach „Ranok” i „Dnipro”, gazetach „Mołoda hwardija”, „Hołos Ukrajiny”. Nie skorzystała z okazji wydania własnej książki wierszy, choć w tamtych czasach i w tamtych okolicznościach nie było to problemem. Wydaje się, że zawsze bliższy był jej starodawny — ustny, żywy — sposób wierszowania. Lubi występować przed skromną publicznością uczniów czy emerytów, gdzie śpiewa przy gitarze piosenki do własnych tekstów. W ostatnich latach, wybierając numer jej telefonu komórkowego, często natraficie na Walentynę nie w Kijowie, a w Syrajach, w rodzinnym gospodarstwie, gdzie kopie ziemniaki albo marynuje opieńki. A wiersze pozostają dla Walentyny sprawą równie naturalną, jak jesienią napalić w piecu czy zbierać grzyby w syrajskich brzozowych gajach. Witalij ŻEŻERA Dyptyk odnowienia I W zeszłorocznym mieście szukam zeszłorocznych słów, Które w lecie minionym tak beztrosko gubiłam. Dzisiejsza myśl napięta, niczym cięciwa; Jej koniecznie słowa te potrzebne, niczym strzały. Ja je rozmieniłam na światowe rozmowy nudne, Na dowcip tani w zgodzie z chmielnymi erudytami. Słowa rozleciały się, niczym liście jesienne, po świecie, Teraz rozgarniaj i szukaj te potrzebne, jedyne. II Przez liście zeszłoroczne nowa przerasta trawa… Odnawiaj się, ziemio, i kwitnij pod ciepłymi promieniami. Po to są żniwa, by nowe wyrastało żyto, Po to jest przejrzenie, by w nas budziło się sumienie. Przez liście zeszłoroczne nowa przerasta trawa… Na gałęziach drzew nabrzmiały pąki zuchwale. Dzisiejszej myśli dzisiejszych potrzeba słów, Nowe przebija się tam, gdzie zeszłoroczne odpadło. Zimowa elegia Przyszedł ze śniegiem, z nim też odszedł W tę wiosnę, która nas nie doczekała. Potokiem szarym biały śnieg zszedł, Żebym twoich śladów nie doszukała, Żebym nie wołała dni owych i snów, Co zakręciły serce w kołowrocie. Lecz biały sad, jak biały-biały śnieg, Mnie zwraca w wspomnienia przetarte. W tych śniegach, w mroźnym dniu Przymarzła pamięć — topnieć nie chce, Że choć bierz i szukaj twoje ślady W tej bieli, co na gałęziach trzepocze. *** Kiedy mi ciężko, I nie ma na co wypić kawy, Kiedy ja błądzę na oślep O wieczornej porze I wiatr naprzeciw I wieczór ponury, słotny, Zwiesiły głowy nawet Błyszczące miejskie latarnie, Nie spiesz się szukać Dla serca jakiejś zabawy, Jeszcze bardziej — nie spiesz się U sytych prosić współczucia, Zabawa — zdradliwa, Zostanie posmak gorzki, A syci nie zdolni ciebie zrozumieć do końca. Nie warto lękać się w życiu tymczasowej biedy, To prawie to samo, co zimą strasznych zamieci. Znajdź w sobie siły beznadziejne dni przetrwać, One niechybnie, zawsze, hartują ducha. Ta bieda minie, i przybędzie przyjemność po niej, Pociesz się tym, że komuś na tym świecie jeszcze gorzej. To jeszcze nie nieszczęście, jak nie ma ani grosza przy duszy. Straszniej o wiele, Kiedy w niej świętego nie ma ani na grosz. Moim kochanym dzieciakom Dzieciątka moje — miodowo-piołunowe, Zrodzone z miłości i łzy. Dzieciątka moje — życia mojego odnowa, Którą kładę na wieczne szale Moich dokonań — prawych i grzesznych. Moich poszukiwań — marnych i wielkich. I występuje prawda prosta: Najważniejsze, co zdołałam zrobić, To was na ten świat biały sprowadzić, A reszta — to marna marność. *** Niczym niewidomy, który daremnie Błaga u Pana o przejrzenie, Żywa dusza nieprzytomnie, żarliwie I ślepo pragnie zrozumienia. Na wysepce swoich nadziei, Aby w życiu ocaleć jej, Błaga u Pana przebaczenia Wszystkich grzechów swoich ziemskich. Komu wiadomo co o nich? Czyż możliwe przejrzeć, W jaki piekielny ból zakute To dziwne, drżące stworzenie, Co nazywa się Dusza. Niczym gwiazdeczka wieczorna, Niczym maleńki światek Ona we wszechświat wyrusza, by promieniować natchnieniem. Dusza — niewidzialny listek Między wiecznością a teraźniejszością. *** Łza łzie nierówna. Zdawałoby się, drobnostka, A coś takiego się wydarzy. Na wieki nie zapomni się, I będzie snami śniła się, z pamięci prosiła się Na wolność w zapomnienie, A ty niczym przeklęta, w swoich myślach uparta Ów mały drobiazg Pielęgnujesz, jak dziecko. Pielęgnujesz i kołyszesz, Z duszy nie wypuszczasz, Wykołysujesz, rozkołysujesz, W odczuciu burzy. Niechby było małym I odpuściłoby serduszko, Żebyż to wszystko zmieściło się w wymiarze łzy. *** Wiosna, niczym fala białopienna napłynęła, Zasłowikowały gaje i posłowiały. Stoją sady, niczym chmielne, w obfitym kwitnieniu, I maj króluje w nocnym bezgłosie. Zapłodniona ziemia ziarnem i słońcem, Błogo śpi, niczym niemowlę w kołysce, Jej śnią się kwiaty i żyta, jej śni się lato, Błogo cisza przelatuje nad sennym światem. Bądźmy razem! PRENUMERATA—2018 PRENUMERATA—2018 Obecnie trwa prenumerata na 2018 rok Obecnie trwa prenumerata na 2018 rok
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
