Strona · s. 3strona oryginału ↗
Dyskryminacja Ukraińców w „antydyskryminacyjnej ekspertyzie” podręczników Ministerstwa Oświaty i Nauki
Слово Просвіти, №27 за 2018 рік
Iryna FARION, doktor filologii, profesor Politechniki Lwowskiej
Głównym narzędziem niszczenia Ukrainy na tyłach podczas wojny stało się Ministerstwo Oświaty i Nauki pod kierownictwem L. Hrynewycz. Wymienię tylko jego wymowne działania: 1) niszczenie Ukraińskiego Państwa Narodowego poprzez uchwalenie ustaw oświatowych (ustawa O szkolnictwie wyższym, art. 46: prawo do zdawania testów podczas ZNO w językach mniejszości narodowych; ustawa O oświacie, art. 7, który zachowuje szkoły z nauczaniem w językach mniejszości narodowych, oraz projekt ustawy O szkolnictwie średnim, art. 5, który wprowadza nauczanie w językach mniejszości narodowych od pierwszej do ostatniej klasy, a w pkt 8 tego artykułu przewiduje „otwarcie oddzielnych klas z nauczaniem w odpowiednim języku obok języka państwowego”1. 2) Zmiana planów nauczania i programów w szkole średniej, z których najbardziej wymowne polegają na już dokonanym połączeniu Historii Ukrainy z Historią Powszechną oraz usunięciu z 5 klasy Historii Ukrainy w ogóle (to samo dotyczy łączenia dyscyplin przyrodniczych: matematyki, geometrii, fizyki, chemii, biologii, astronomii i in.)2. 3) Dyktatorskie naruszenie praw naukowców z wymogiem publikowania wyłącznie w globalistycznej antynarodowej sieci Scopus lub Web of Science, odbywania staży na własny koszt za granicą oraz na własny koszt zdawania egzaminu B2 ze znajomości języków UE przy całkowitym lekceważeniu procesu nauczania w języku państwowym na uczelniach Ukrainy3. 4). Stworzenie tak zwanej „anty-dyskryminacyjnej ekspertyzy”4 podręczników szkoły średniej, pod celownikiem której znalazły się wyłącznie DWIE dziedziny naszego życia: narodowa i płciowa. Właśnie one okazały się zakazane. Przykład działania tego ostatniego dyktatorskiego zalecenia Ministerstwa Oświaty rozważę na podstawie osobnego „Wniosku z antydyskryminacyjnej ekspertyzy elektronicznej wersji projektu podręcznika „Wstęp do historii” dla 5 klasy placówek ogólnokształcącego szkolnictwa średniego”, który przeprowadziła „ekspertka ds. antydyskryminacji w oświacie”, aspirantka katedry pedagogiki i zarządzania oświatą KWWU „Chersońska Akademia Kształcenia Ustawicznego” L. W. Ostapenko. Jednak przede wszystkim przypomnę, że Ministerstwo Oświaty zawarło umowę z niemiecką lewoliberalną fundacją Bölla — antyideologiczną, antymilitarną, antyrodzinną, lewacką marksistowską, która postanowiła wraz z L. Hrynewycz i P. Chobzejem pouczyć Ukraińców, jak poprzez szkoły niszczyć narodowy światopogląd ukraińskich dzieci i przygotowywać z nich składniki dla globalistycznej papki. Fundacja ta znana jest ze swojego moskwofilstwa, a dla samego Bölla ulubionym suwenirem była moskiewska matrioszka. W czasach sowieckich Böll nie wychodził ze swojego ulubionego miejsca pobytu — ZSRR. Obecnie powrócił na Ukrainę poprzez konkretne instytucje przy Ministerstwie Oświaty, w szczególności Instytut Modernizacji Treści Oświatowych, NA Nauk Pedagogicznych Ukrainy, Instytut Pedagogiki NA NP Ukrainy, bo właśnie pod ich szyldem wyszły „Instrukcyjno-metodyczne materiały z antydyskryminacyjnej ekspertyzy podręczników dla 1 klasy” tak zwanej „nowej szkoły” (zespół autorów Drożżyna, Dubowyk, Jerko, Zabuha, Małachowa, Maruszczenko, Mychajłowska, Sałachowa, Seliwanenko). Zgodnie z tą ekspertyzą: a) chłopiec nie powinien zachowywać się jak rycerz, a dziewczynka jak panienka, bo to „nieaktualne standardy zachowania”; b) dziewczynka z lalką; chłopiec, który pomaga nieść wędki; mężczyzna, który pragnie służby oficerskiej czy mężczyzna, który naprawia place zabaw, — to „złe stereotypy płciowe”; c) mama, która myje dziewczynkę czy kroi kapustę, i tata, który robi półki w garażu, — to „błędne stereotypy płciowe”; d) najświętsze miana „mama”, „tata”, „rodzice” — to „dyskryminacja ze względu na stan rodzinny”, dlatego teraz można używać tylko rzeczowników krewni i bliscy; e) hasło „zdrowie dziecka — bogactwem rodziny” okazało się „dyskryminacją wobec niepełnosprawnych”; f) ludzie na tle krajobrazów — to „obciążenie płciowe”, którego należy unikać… i wreszcie szczyt „ekspertyzy” — to, jak zawsze, kwestia językowa: „język nasz — słowiczy” — to „dyskryminacja ze względu na cechę etniczną”, bo, jak wiedzą eksperci, nosiciele innych języków nie nazywają ich słowiczymi… I ta lista, panowie, nie ma granic… Jednocześnie za tym eksperymentem na naszych dzieciach stoi także polityczna partyzantka, czyli GO — Organizacja Społeczna „Krona. Genderowe centrum informacyjno-analityczne”, a także wspólnota (czy lepiej — sekta za pieniądze) EdCamp Ukraine. Ideologiem tego chorego genderyzmu jest Ołena Małachowa, doradczyni minister oświaty, docent Charkowskiego Narodowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. H. Skoworody. Zatem o „antydyskryminacyjnej ekspertyzie” w osobno wziętym „Wstępie do historii” dla 5 klasy5. Co bada ekspertka, aspirantka z Chersońskiej Akademii Kształcenia Ustawicznego L. W. Ostapenko? Interesuje ją stosunek męskich i żeńskich obrazów, przypadki użycia feminatywów, naruszenie parytetu obu płci, przewaga androcentryzmu i wyjątkowy terminologiczny wynalazek w socjolingwistyce „język dyskryminacyjny” (przepraszam, wszystkie terminy wzięto z ekspertyzy!). Ekspertka ma istotne uwagi do rysunków, gdzie przedstawieni są mężczyźni i kobiety przy typowej dla nich pracy: mężczyźni pracują narzędziami technicznymi, kobiety gotują jeść i żną sierpami — to nazwano „stereotypizacją płciową i segregacją” oraz zalecono „usunąć” (choć, usunąć, oczywiście, można chyba w domu czy garażu, na przykład). Wizerunek rdzennego plemienia z zamierzchłej przeszłości ekspertka potraktowała jako „przejaw seksizmu”. Pod kolejnym celownikiem tow. Ostapenko znalazło się słowo „rodzice”, które potraktowała jako „dyskryminację ze względu na stan rodzinny” i zaproponowała użyć rzeczowników „krewni i bliscy”: warunek zadania „przygotować razem z rodzicami krótką opowieść o wydarzeniach, które są odzwierciedlone na fotografii” przekształcił się w takie odrodzinnienie: „Przygotować razem z krewnymi i bliskimi krótką opowieść o wydarzeniach, które są odzwierciedlone na fotografii”. Następnie niszczycielski cios od Ostapenko otrzymały ukraińskie przysłowia: „Bez zdrowia nie ma bogactwa”, „Nie ma szczęścia bez zdrowia”, które usunięto. W urywku „Ważne znaczenie dla wychowania i zdrowia miały kołysanki, umiejętność prawidłowego oddychania, a także kąpiel, ruchliwe gry…” ekspertka usunęła nasz narodowy fenomen i naszą narodową folklorystyczną niepowtarzalność „kołysanki”….bez żadnego uzasadnienia! Jednak swój największy gniew podopieczna Ministerstwa Oświaty skierowała na narodowy składnik w rozwoju naszego państwa. Proponowany urywek tekstowy: „Jednak wszystkie te trudności nie są powodem, by poddać się losowi. O godne miejsce na świecie trzeba walczyć, jak kiedyś walczono o niepodległość. Swoją pracą musimy czynić lepszym nasze państwo”, — potraktowano jako „Wyrażenie zbyt emocjonalne. Ma nacjonalistyczne zabarwienie”. I zaproponowano oto takie globalistyczne tworzywo: „Jak świadczy historyczna przeszłość, niemało trudności już za nami. Dzisiaj, Ukraina to europejski kraj. I właśnie od nas zależy przyszłość naszego państwa” (znaki przestankowe zachowuję, bo tylko ta obdarzona ekspertka rozumie, dlaczego stoi przecinek po słowie dzisiaj i nie ma myślnika przed partykułą to). Do zbyt emocjonalnych wyrażeń z nacjonalistycznym zabarwieniem dołączono i ten urywek, który dotyczy problematyki językowej: „W jakim celu odbywało się niszczenie ukraińskiego języka i kultury w czasach radzieckich?”. Następnie zaproponowano „sparafrazować bardziej neutralnie”: „Jakie są przyczyny represji ukraińskiego języka i kultury w czasach radzieckich?”. Jednak szczytem antyukraińskiej ideologicznej regulacji języka politycznego (Orwell, panowie, ze swoją powieścią „1984” odpoczywa) stało się piętnowanie urywka o relacjach między Rosją a Ukrainą czasów Janukowycza. Proponowany urywek nazwano „językiem dyskryminacyjnym, nie poprawnym językiem. Błędnymi twierdzeniami. Dyskryminacją ze względu na narodowość” (pisownię partykuły nie z przymiotnikiem zachowano!): „Największego rozmachu nadużycia nabrały za czasów prezydentury Wiktora Janukowycza, za którego nie tylko rozgrabiano kraj, ale i lekceważono jego interesy narodowe na korzyść Rosji. Ukraina gwałtownie traciła swoją samodzielność, zawężała się sfera używania języka ukraińskiego. Ukraińskiemu narodowi narzucano ideę wspólnego życia z Rosją”. Tę obszerną tezę ekspertka skróciła oto do takiej „poprawnej mowy” bez „dys-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
