Strona · s. 8strona oryginału ↗
“Miłość z nienawiścią przyjaźni nie ma, zawsze walczy, nienawiść zaś od tego: “moje” i “twoje” się pojawia” (Z utworu “Rozmyślania o życiu mniszym”)
Слово Просвіти, №27 за 2021 рік
przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu się zła we współżyciu ludzkim, uznanie roli i odpowiedzialności człowieka jako twórcy własnego szczęścia lub nieszczęścia. Forpocztami ochrony kultury duchowej na Ukrainie były bractwa (i szkoły brackie)1. Nieprosta, a po części sprzeczna działalność bractw w przededniu XVII w. unaoczniła konieczność pilnego reformowania edukacji (zwłaszcza w odniesieniu do liczby świecko zorientowanych dyscyplin w tych szkołach początkowych, którymi tradycyjnie opiekowała się cerkiew prawosławna, w których nauczanie nie było systematyczne, w których nie poświęcano wystarczającej uwagi nauce języków obcych itp.). Wniosek był jeden – między katolikami a prawosławnymi na Ukrainie, tolerował relacje międzykościelne, rozwijał edukację cerkiewną, dążył do zdyscyplinowania życia prawosławnego kleru i wiernych. W swoich dziełach teologicznych Piotr Mohyła poruszał kwestie rozwoju nauki teologicznej, życia wewnątrzcerkiewnego itp.2. W 1631 r. P. Mohyła inicjuje utworzenie wyższej szkoły ławrskiej, która po połączeniu z Kijowską szkołą bracką (1632 r.) przekształca się w Kolegium Kijowskie, które z czasem zaczęto nazywać Kolegium Kijowsko-Mohylańskim, które wkrótce zyskało niemały autorytet na Ukrainie i poza jej granicami. Począwszy od lat 30.–40. XVII w. Kolegium Kijowskie zaczęto nazywać
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
