Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Prawda w Rodzimym Słowie

Слово Просвіти, №27 за 2021 рік

Heorhij FILIPCZUK, akademik. Zuchwałość i cynizm polityków od „jedinogo naroda” są bezgraniczne, co potwierdza wyrażony 1 lipca protest rosyjskiej delegacji w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy (ZPRE) w związku z uchwaleniem przez Radę Najwyższą Ukrainy ustawy o rdzennych narodach. Ci, którzy do tygla imperium zła wrzucali losy setek narodów, niszcząc ich język, kulturę, historię, tożsamość, dokonywali ludobójstwa na narodzie ukraińskim, nagle zaczęli, dławiąc się internacjonalistyczną demagogią, troszczyć się o „inorodców” – Węgrów, Rumunów, Polaków, Słowaków, Białorusinów, Greków... Ich stanowisko rzekomo poparły Serbia, Armenia, Węgry, Mołdawia... W rzeczywistości ta kolejna wydumana akcja kremlowców skierowana jest wyłącznie na czysto własny interes, który wyznają, formując dla Ukrainy system konfliktowych relacji z sąsiednimi krajami, odwracając uwagę europejskiej i światowej wspólnoty od zbankrutowanej rosyjskiej agresywnej polityki ekspansji, w szczególności na kontynencie europejskim. Przecież „moskowszczyzna patrzy na Europę jak na swoją zdobycz, która wcześniej czy później – przez nasze rozłamy – może być ich... W fałszowaniu, w podrabianiu moskwini mają wielki talent”, – pisał francuski oświeceniowiec A. de Custine, który widział i rozumiał to (ponad 180 lat temu), czego nie widzą i nie rozumieją nasi narodowi eunuchowie-kastraty nawet teraz (Pawło Sztepa, „Ukrainiec i moskwin”, 1959 r.). Powiedziane zachowuje swoją aktualność do dziś. Rzeczywiście, wielu naszych rodzimych polityków i ekspertów nie przestaje przekonywać społeczeństwa, że problem stosunków (wojny!) z Rosją znajduje się jedynie w nieadekwatności Putina, a zmiana go na innego, bardziej „demokratycznego” moskiewskiego władcę uformuje, oczywiście, bardziej humanitarny system relacji. Cieszyć się takimi iluzjami lub świadomie być kłamcą można tylko wtedy, gdy nie zna się historii, fałszuje się ją, nie chce się znać prawdy, dogadzając obcym, usypiając naród, czyniąc go bezbronnym i ukołysanym bajkami o „jednorodności”. Bo kiedy ukraińskie ziemie zostały zajęte przez obecnych koczowników-moskwinów, ósmy rok trwa wojna i ludobójstwo, Rosja próbuje wszelkimi sposobami zniszczyć naszą tożsamość, państwowość, a nam wciąż wbijają do głowy kolonizatorską ideologemę o „jednym narodzie”, to jakimż (według słów tego samego P. Sztepy) bezdennym idiotyzmem jest barania wiara ukraińskich „demokratów”: jakoby moskiewski naród jest niewinny, jakoby on także cierpi pod tyranią. Taka „wiara” w rosyjską „demokrację” zawsze rodziła niekończące się tragedie dla Ukraińców. To już zdarzało się i w czasach nowożytnej historii, narzucając taką marionetkową, nie „ukraińską” władzę (na wzór białoruskiej), która zapewniłaby wchłonięcie Ukrainy przez to barbarzyńskie imperium. Otwarte próby kończyły się Majdanami, ponieważ duch wolności i wiary w niezwyciężoność idei „swojej prawdy w swoim domu” był i pozostaje najwyższą wartością Narodu Ukraińskiego. Na Ukrainie i poza jej granicami wszyscy muszą wiedzieć, że nic i nikt nie może pozbawić Narodu tego świętego i suwerennego prawa. Każda ukraińska władza jest żywotna, gdy będzie odczuwać to pragnienie narodowej Woli, nie będzie zdradzać Ukrainy, będzie wyznawać w Słowie i Czynie Ukraińską Ideę. Wszystko, co poza tymi wartościami, jest kłamstwem, „blekotą”, prowadząc takich władców jedynie do zapomnienia i narodowego potępienia. Kulturowa, polityczna, ekonomiczna integracja z tymi, którzy odziedziczyli najgorsze cechy ordyńskiego „Kipczaku”, gdzie zawsze panuje chan-dyktator i społeczna mentalność niewolniczej zależności, nie przyniosła życiowych korzyści żadnemu narodowi. Wielowiekowa tradycja nomadów-koczowników polega na permanentnym niszczeniu wszystkiego, co nie wpisuje się w szablony ich brudnych interesów. Bolszewicki, jak i obecny putinowski oraz dawny carski reżimy, we wszystkich czasach ścigały jeden cel – wprowadzić w światowej skali moskiewską doktrynę społecznego, politycznego, duchowego, ekonomicznego życia. Czuć, że zmieniła się tylko retoryka, zewnętrzne formy, ale pozostało barbarzyństwo w swojej istocie, przypominając nam wszystkim o despotyzmie carów, psarzy i bolszewików. Bo „russkije” jedynie małpują wartości europejskiej kultury, ale duch ogólnoludzkich cnót był dla nich zawsze obcy i nie do przyjęcia. Wydaje się, że najważniejszym czynnikiem dla propagandy światowego błędu przez obecną Federację Rosyjską jest kłamstwo, które w pełni otuliło nie tylko oficjalną politykę państwową, ale także wszystkie ważne sfery życia. Zaprzeczanie kłamstwu uważane jest tam za zdradę stanu. Przecież rosyjska agresja, okupacja Krymu i części ukraińskiego Donbasu, tortury i więzienie ukraińskich obywateli, niesłychane dla XXI wieku naruszenia praw człowieka i międzynarodowych zobowiązań prezentowane są przez putinowski reżim jako ochrona człowieka, rodaków, interesów państwowych Rosji. Dlatego nie oni, a my jesteśmy zobowiązani pytać Moskwę wszędzie i zawsze, co działo się z Ukraińcami i innymi narodami w ciągu XX–XXI w. Gdzie podziały się miliony Ukraińców, dlaczego w pośpiechu, jednorazowo Ukraińcy Stawropolszczyzny i Kubania stawali się „russkimi”, dlaczego w Rosji nie funkcjonuje żadna ukraińskojęzyczna szkoła, a ukraińskie organizacje społeczne są represjonowane i zamknięte? Nie zliczyć zbrodni popełnionych przeciwko ukraińskim obywatelom na tymczasowo okupowanych terytoriach. Ale czy warto rzucać perły przed tymi, którzy ukradli owcę, kradną i wełnę? Jedynie działanie, opór, walka do zwycięstwa może uchronić naród przed ujarzmieniem. Jednak musi być jakościowo inna polityka wobec wiecznie „braterskiego” wroga. Dlaczego w ciągu 2017–2020 r. Derżkomteleradio zezwolił na wwóz do Ukrainy 31 tys. tytułów książek z Rosji? Rzekomo większość z dozwolonych książek to dzieła światowej klasyki, literatura dziecięca i popularnonaukowa. A jednak podobna „neutralna” ekspansja nie przyniesie Ukrainie niczego dobrego, ponieważ nawet taki produkt książkowy Federacji Rosyjskiej, który rzekomo nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego, jest istotnym składnikiem polityki „ruskiego miru”. Przecież „zakochani” w języku rosyjskim, literaturze, „wielkiej kulturze”, „historycznej wielkości” obywatele Ukrainy nie są nosicielami ukraińskości, a raczej ich światopogląd kształtuje się w niszy panrosyjskości. Właśnie ten kapitał ludzki (materiał), stworzony poza językiem i kulturą ukraińską, kremlowcy rozpatrują jako przyczółek dla swoich przyszłych agresji i proklamowania surogatowych marionetkowych państw typu „Naddniestrze, Abchazja, Osetia Południowa, ŁNR czy DNR”. Humanitarne oczyszczanie na terytorium Ukrainy poprzez język, edukację, informację, wydawnictwa książkowe, działalność koncertową, kino, kanały telewizyjne, radio FM, kompradorską inteligencję oraz obcojęzycznych możnowładców, którzy do dziś pewnie „rządzą” posłusznym i milczącym narodem, jest tą najbardziej niebezpieczną i nieustającą wojną przeciwko Ukrainie. Przecież w Ukrainie wkrótce niemożliwe będzie kupienie ukraińskiego czasopisma, gazety, a cała przestrzeń wypełni się „bulwarami”, „faktami”, „komsomołkami”, „wiestiami”, „prawdami”, „chutoryanami”, „jeżenedielnikami” oraz jeszcze setką nazw innych obcych czasopism. Nie warto mieć nadziei, że w takiej antysocjokulturowej przestrzeni będzie kształtować się szacunek do państwowego języka ukraińskiego, narodowej tradycji kulturowej, własnej historii. W tej antyukraińskiej kampanii często pośrednio i bezpośrednio biorą udział przedstawiciele najwyższych organów władzy wykonawczej, ustawodawczej, sądowniczej, a nie tylko poszczególni nieświadomi ruskomirczycy. Uważam, że czas na pociągnięcie takich typów do surowej odpowiedzialności już dawno nadszedł. Bo nie przystoi w okrutnym okresie wojennej zawieruchy ograniczać się tylko do społecznego potępienia czy środków „słodziutkiej pedagogiki”. Takich faktów, materiałów, które graniczą ze zdradą Ukrainy, nagromadziło się niemało. Czego „warte” są tylko obecne próby (niebezskuteczne) zrewidowania i tak już „niedonoszonej” ustawy językowej; próby przeniesienia nauczania obcokrajowców na uczelniach Ukrainy na język okupanta – język państwowy Federacji Rosyjskiej; zmiany polityki dubbingu w narodowej kinematografii; masowe używanie języka rosyjskiego w edukacji pozaszkolnej. Czasami społeczeństwu proponuje się akcyjność – „miesiąc”, „rok” języka, matematyki czy historii. Skutki tej „potiomkinowszczyzny” znane są starym i młodym. Rok 2020/2021 również pompatycznie ogłoszono Rokiem Matematyki w Ukrainie. Rezultat – co trzeci zdający ZNO (zewnętrzną niezależną ocenę) nie zdołał pokonać minimalnego progu wiedzy. Przykro, że prawie co piąty wykazał niezadowalającą wiedzę z historii Ukrainy, która jest głównym przedmiotem kształtującym naród. W Ukrainie dość odczuwalna jest tendencja konserwacji kolonialnej przeszłości. Jako jeden z licznych przykładów – stanowisko dyrektora znanego charkowskiego wydawnictwa „Folio” Ołeksandra Krasowyckiego, który uważa język rosyjski Charkowa za szczególny „język słobożański”, któremu potrzebna jest własna pisownia i status regionalnego. Albo odpowiedź na to, a skąd biorą się tacy ukra... Marharyta Dowhań ze swoimi czytelnikami

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn