Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

WIELKA RODZINA

Слово Просвіти, №28 за 2005 рік

CODZIENNOŚĆ ODWAŻNYCH — Pani Iryno, do kogo należała inicjatywa wzięcia dzieci na wychowanie? — Takie pragnienie pojawiło się u nas obojga. Kilka lat temu (miałam wtedy dwadzieścia jeden lat, mieliśmy Anutę i byłam w ciąży z Andrijkiem), znajomy zaproponował nam pracę w Centrum Resocjalizacji Społecznej w Brusiłowie. Centrum potrzebowało rodziny, która opiekowałaby się dziećmi. Kiedy zwróciliśmy się do dyrektora, okazało się, że dzieci są dość duże: w wieku trzynastu-piętnastu lat. Pamiętam, powiedziałam mężowi, że się boję. Ale pojechaliśmy zobaczyć. I kiedy zobaczyliśmy, jak dziećmi opiekują się sąsiedzi, usłyszeliśmy przekleństwa — nie mogliśmy odwrócić się od dzieci. Dzieci okazały się bardzo trudne. Zanim trafiły do Centrum, mieszkały na ulicy: nocowały, gdzie popadnie, wąchały klej. Niewychowane, chciwe, leniwe. Nie odgradzaliśmy się od nich: jedliśmy razem, staraliśmy się zaprzyjaźnić. Jesteśmy z mężem ludźmi bogobojnymi, uczęszczamy do kościoła baptystów. I uczyliśmy dzieci modlić się razem z nami. Wymyśliłam grę, żeby miały bodziec do pracy: za wykonaną pracę (posprzątanie pokoju, pościelenie łóżka itp.) zdobywały punkty. Kiedy do Centrum przywożono prezenty, dzieci otrzymywały je zgodnie z liczbą punktów. Ciekawie było je obserwować... A potem urodziłam syna. Andrijko miał poważne problemy ze zdrowiem. I kiedy wróciłam z nim ze szpitala, musiałam poświęcać dziecku dużo czasu. Ale pracy w Centrum nie porzuciłam. Dzieci widziały, jak męczyłam się z synem. Nigdy nie zapomnę, jak mój wychowanek podszedł i powiedział: “Ciociu Iro, nie chcę już pracować za punkty. Chcę żyć jak w rodzinie”. Już wtedy zrozumiałam, jak bardzo takim dzieciom potrzebna jest rodzina. Jednak byliśmy zmuszeni porzucić pracę w Centrum i wrócić do domu. Jedna dziewczynka, Julia, odmówiła życia bez nas w Centrum. Zabraliśmy ją ze sobą. Teraz jest już mężatką, chodzi do kościoła. Julia zabrała do siebie od matki, która pije, trzy siostry. Oni z mężem też pragną stworzyć rodzinny dom dziecka. — Jak zaczęło się tworzenie rodzinnego domu dziecka? — Zwróciliśmy się do fastowskiego wydziału ds. rodziny i młodzieży. Potem przez 2-3 lata pracowaliśmy z psychologiem, przechodziliśmy testy, uczęszczaliśmy na kursy, seminaria. Dzieci nie wybieraliśmy. Modliliśmy się. I wszystkie dzieci nam zaproponowano. Julia i Żenia to rodzeństwo. Ich matka zmarła, a ojca pozbawiono praw rodzicielskich. Rodzice Serhija również są pozbawieni praw rodzicielskich, a Halę (jest sierotą) wzięliśmy z domu dziecka, który jest w Biłkach. Nasz dom we wsi, meble, naczynia zakupiła angielska organizacja “Nadzieja i domy dla dzieci” (“Hope and Homes for Children”) na Ukrainie. Dom nie był nowy (budowany był jako dacza) i wymagał remontu. W dniu Świętego Mikołaja zaproszono nas do Kijowa i wręczono klucze. — Panie Piotrze, dom wymaga remontu? — Nie przerobili nam kanalizacji. Dzieci zmuszone są chodzić do toalety, która jest na dworze. Mamy problemy z oknami. Ramy są do niczego. Należy je wymienić. W niektórych pokojach okna źle się zamykają. A kocioł zainstalowali słaby. Zimą jest tu zimno. Chcemy prowadzić gospodarstwo, ale szopy, choć obiecywali wybudować, tak nie wybudowali. Nie mamy też dobrej piwnicy. Ta, która jest pod domem, jest ciepła. Warzyw, które uprawiamy z dziećmi, nie możemy tam przechowywać, a przerobić jej też nie mogę, bo wtedy w domu będzie zimno. Chcieliśmy wykupić piwnicę od kołchozu. Zwracaliśmy się do przewodniczącego kołchozu, ale nam nie sprzedali. Chcieliśmy nabyć niezagospodarowaną (dawną kołchozową) ziemię. Ziemia jest obok naszego domu. Nie sprzedali nam jej, ale, dziękować Bogu, nieoficjalnie dali z niej korzystać. My przecież nie możemy obsadzić całej ziemi, którą teraz mamy. Dzieciom potrzebny jest plac zabaw. Ale najgorsze jest to, że właśnie przez zimne pomieszczenie nie możemy wziąć na wychowanie kolejnych dzieci. Dom, sami widzicie, jest duży. Środki na remont potrzebne są niemałe. (Od siebie dodam: oprócz innych rzeczy rodzina potrzebuje samochodu). — A chcecie wziąć jeszcze dzieci na wychowanie? — Tak, przynajmniej jeszcze dwoje. Bardzo mnie boli, że dzieci żyją w internacie, w tym inkubatorze. Potrzebują prawdziwej rodziny, miłości i uwagi. Pamiętam, kiedy chorował mój syn, jak martwiłem się o niego, ile ojcowskiej troski potrzebował. A kto będzie przejmował się tymi dziećmi? Kto zadba o nie? Nie wyobrażam sobie dziecka bez ojca i matki. Tak nie powinno być. Dzieci muszą uczyć się żyć w rodzinie, robić zakupy, przygotowywać jedzenie, utrzymywać porządek. Nasze dzieci uczą się pomagać w domu, pracować w ogrodzie. Wiedzą: jeśli nie zasadzimy ogrodu, to się nie wyżywimy. — Macie piękne klomby przy domu… — Klomby robiłem sam. Tutaj po remoncie były śmieci, żwir, chwasty. Zdjąłem tę warstwę gruntu, wywiozłem taczką. Wykopałem rów, nawiozłem ziemi i nasadziłem kwiatów. — Mieszkacie na wsi rok. Jak odnoszą się współmieszkańcy do Waszej wielkiej rodziny? — Sąsiedzi pomagają. Kiedy Szesnastoletniemu Serhijowi, piętnastoletniej Julii, czternastoletniemu Żeni i piętnastoletniej Hali poszczęściło się. Mają rodzinę. U nas takie rodziny nazywa się rodzinnymi domami dziecka. Tato i mama — tak nazywają wychowankowie Piotra i Irynę Cybulskich — wzięli dzieci ze szpitala. Oprócz wziętych rok temu na wychowanie dzieci, rodzice mają jeszcze czworo własnych: dziewięcioletnią Hannę, sześcioletniego Andrijka, czteroletniego Pawła i dwuletnią Lilę. Mieszka wielka rodzina we wsi Fastiwiec w rejonie fastowskim obwodu kijowskiego.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn