Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

DOM, W KTÓRYM ŁĄCZĄ SIĘ SERCA

Слово Просвіти, №28 за 2005 рік

WŁADZA I DZIECI opiekować się takimi dziećmi, jednak bez pomocy władz jest im to trudno zrobić. Podczas „okrągłego stołu” „Z miłością i troską o dzieci” (9 czerwca 2005 r.) Prezydent Ukrainy postawił przed centralnymi organami władzy wykonawczej oraz organami samorządu lokalnego zadanie przeprowadzenia systemowych zmian w rozwiązaniu problemu bezdomności, a na początku tego tygodnia wydał Dekret „O priorytetowych działaniach w zakresie ochrony praw dzieci”. Regionom obiecuje się przydzielić środki i chociaż na razie wszystko ogranicza się do opracowania planów, Julia Tymoszenko oświadczyła, że na walkę z dziecięcą bezdomnością zostanie przeznaczone nie tylko 70 mln hrywien, ale dodatkowo jeszcze 30 mln hrywien z funduszu rezerwowego. Oprócz tego istnieją programy, którymi opiekują się obcokrajowcy. Tak oto program „Rodzina dla dziecka”, którego celem jest wprowadzenie rodzinnych form wychowania w trzech obwodach Ukrainy (dniepropetrowskim, kijowskim i czerkaskim), jest finansowany przez USAID i realizowany przez organizację „Holt International” oraz Ministerstwo Ukrainy ds. Rodziny, Młodzieży i Sportu. Być może dzięki kompleksowemu podejściu problem bezdomnych dzieci w naszym kraju w końcu zostanie rozwiązany, chociaż praktyka dobrych intencji świadczy o tym, że finanse to tylko połowa sukcesu, potrzebny jest system, który mógłby kontrolować tworzenie i finansowanie takich domów dziecka. Maria KRYSZTOPA z Mamy wielką nadzieję na program Anatolija Kinacha. Zaproponował on rodzinom, które przyjęły dzieci na wychowanie, stworzenie własnego biznesu rodzinnego. Potrafię uprawiać grzyby. Chcę nauczyć tego fachu dzieci. Naszym znajomym, którzy również wychowują dzieci, kupiono już minipiekarnię. Dobrze, jeśli ten projekt zostanie zrealizowany. — Jesteście dość młodymi rodzicami, ale gorliwie opiekujecie się dziećmi… — Nasze dzieciństwo, moje i Iryny, nie było łatwe. Chcemy dać dzieciom miłość i troskę, której potrzebują. — Pani Iryno, kiedy przyjęła Pani dzieci na wychowanie, czy miały problemy z adaptacją? Dzieci są z różnych rodzin, a miała Pani też własne dzieci… — Oczywiście, początkowo nie było łatwo. Ale z mężem pragnęliśmy stworzyć ciepłą atmosferę. Nie chcieliśmy, aby w naszym domu dzieci czuły się obco. Wszystkie są tutaj na równych prawach. Serhij, na przykład, jest zawsze pełen życia. Kiedy na niego patrzę, odpoczywam duszą. On o tym nie wie, ale choćbym była nie wiem jak zmęczona, zawsze lżej mi na sercu, gdy widzę jego uśmiech. Julia i Żenia początkowo były wycofane i ponure. Przyzwyczaiły się żyć we dwoje, a tutaj dziecięcy płacz. Nasza Julia, nawiasem mówiąc, uczy się bardzo dobrze, pretenduje do złotego medalu. Bardzo chciałabym, żeby kontynuowała naukę. Hala jest spokojna, łagodna. Lubi niańczyć Lilię: nosi ją na rękach, przebiera, bawi się z nią. — Panie Piotrze, teraz dzieci mieszkają z wami. Gdzie będą mieszkać, gdy osiągną pełnoletność? Jak państwo rozwiązuje ten problem? — Wcześniej państwo nie zajmowało się tą kwestią. Teraz Julia i Żenia mają rentę. Odkładamy ją dla nich w banku. Mają swoje konto osobiste. Dlatego, kiedy dorosną, będą miały własne środki. A my, jeśli zorganizujemy swój biznes, kupimy dzieciom jakiś domek. A kiedy będą mieszkać osobno, będą do nas przyjeżdżać. Dla nas są one jak własne. Problem ratowania dzieci bezdomnych można rozwiązywać na różne sposoby. Pracownicy Centrum Opieki Społecznej nad Dzieckiem przy Międzynarodowej Fundacji Charytatywnej „Dom Ojczysty”, założonej przez Romana Kornijka, proponują swój wariant, poparty doświadczeniem i dobrymi wynikami… Powstanie fundacji sięga 1996 roku, kiedy Roman Kornijko, poczuwszy Boże powołanie, zaczął karmić bezdomne dzieci, które żebrały i włóczyły się, zamieniając otrzymane kanapki na klej, którego oparami oddychały. Dzieci zaczęły go rozpoznawać, zaprzyjaźniać się z nim. Wkrótce pojawiła się potrzeba lokalu, w którym można byłoby zebrać dzieci. Z Bożej łaski zaczęli wynajmować dwupokojowe mieszkanie na Borszczahówce. Dzieci zapraszano do tego mieszkania, myto i karmiono. Z czasem w jednym pokoju zrobiono duże trzypiętrowe łóżko i dzieci mogły tu nocować. Z biegiem czasu kupiono dom, formalizując go jako własność prywatną Romana Iwanowicza Kornijka (on w tamtym czasie nie miał nawet własnego mieszkania). Budowali ten dom cały rok. Dzieci w tym czasie mieszkały w wynajętym przedszkolu. W 2000 roku dzieci przeniosły się do wybudowanego lokalu w Petrowskim (rejon kijowsko-swiatoszyński obwodu kijowskiego). Na dzień dzisiejszy wychowuje się tu 70 dzieci. Centrum ma swoje filie w różnych punktach Ukrainy. Serhij Dowbusz został dyrektorem Centrum niedawno. Wcześniej pracował w Mariupolu, gdzie był założycielem takiego samego Centrum. Pracował także jako wychowawca w internacie, prowadził (fakultatywnie) lekcje moralności. „Nie mogłem spokojnie patrzeć na głodne i obdarte dzieci, które włóczą się po piwnicach, i zacząłem z nimi pracować. Nie wszystkim się to podobało. Kryminalne kręgi Mariupola o mało mnie nie zabiły. Władze patrzyły na nas jak na chorych, sekciarzy. Nie dawały lokalu. Byliśmy poza polem prawnym. Nawet słudzy kościoła nas nie rozumieli. Tak minęły trzy lata. Mimo wszystkich starań sprawa nie ruszyła z miejsca. A po tym, jak w 1998 roku kandydowałem do Rady Najwyższej Ukrainy, zaczęto mnie śledzić. Zmęczyłem się tym wszystkim. Więc kiedy zaproponowano mi z rodziną wyjazd do Stanów Zjednoczonych Ameryki, zdecydowaliśmy z żoną przystać na tę propozycję. Modliliśmy się, czekając na odpowiedź od Pana. Ale po dwóch tygodniach stał się cud: zadzwoniła jakaś pani i zaproponowała wynajęcie od niej na dom dziecka lokalu byłego sanatorium. Kościół w Mariupolu wykupił ten lokal, remont zrobił kombinat metalurgiczny i mogliśmy wyprowadzić dzieci z piwnic. Prawda, nie mieliśmy odpowiedniego finansowania: pół roku dzieci spały na materacach, jadły „Miwinę” na śniadanie, obiad i kolację. Ulżyło, gdy po odpowiednim poleceniu Prezydenta Ł. D. Kuczmy mer miasta Ju. Chotłubej zobowiązał Radę miejską do opłacania wszystkich dotyczących Centrum usług komunalnych. Do dzisiaj, już 6 lat, rada miejska opłaca usługi komunalne”. MFCh „Dom Ojczysty” też nie ma stałego sponsora, istnieje z datków ludzi z różnych krajów, zaznacza pan Dowbusz. I dlatego tutaj chętnie przyjmują pomoc wszystkich nieobojętnych (08141, obwód kijowski, rejon kijowsko-swiatoszyński, wieś Petrowskie, ul. Petrowskiego, 118. Telefon: ([kontakt ukryty], faks: ([kontakt ukryty]. E-mail: otchiy[kontakt ukryty], www.otchiy-dim.org). Serhij Dowbusz opowiada, że dzieci w Centrum są różne. Każde ma swoją historię. Oto jedna z nich: „Zabiegaliśmy o to, by pozbawić praw rodzicielskich ojca, którego czternastoletni syn 6 lat mieszkał na dworcu i tylko 1 rok uczył się w szkole. A młodszego syna ojciec woził na wózku inwalidzkim, zmuszając do żebractwa. Chłopiec mógł wstawać z wózka tylko w określonych godzinach i na pewien czas. Nie mógł bawić się z rówieśnikami, komunikować się z innymi”. Po to, by rozumieć dzieci i mieć do każdego dziecka indywidualne podejście, w „Domu Ojczystym” stworzono szereg działów. Początkowo nawiązują relacje z dziećmi, które żyją na ulicy. Pracownicy działu, którym kieruje Serhij Hliboweć, regularnie przynoszą bezdomnym dzieciom jedzenie, odzież, udzielają pierwszej pomocy medycznej. Głównym celem jest to, by dzieci nie były zabierane siłą do Centrum, lecz by rozmawiać z nimi, próbować wyjaśnić im niewłaściwość wędrownego życia. Latem na Trojeszczynie dla takich dzieci pracuje obóz rehabilitacyjny „Wyspa skarbów”. Około czterdzieściorga dzieci każdego lata mieszka w miasteczku namiotowym, opanowując inny model zachowania i komunikacji. Pracownicy Centrum zbierają informacje o dzieciach i po zakończeniu pobytu w obozie dzieciom pozbawionym opieki rodzicielskiej i możliwości mieszkania w domu proponują wyjazd do Centrum Opieki Społecznej, a tym, którzy uciekli z domu lub domów dziecka, powrót. W Centrum Opieki Społecznej dzieci leczą się, zdobywają wykształcenie. „Często bywa tak: dzieci mają 12—13 lat, a nie mają wykształcenia — opowiada Serhij Dowbusz — oto dlaczego nie tylko oddajemy dzieci do miejscowej szkoły, ale i zapraszamy ze szkoły nauczycieli do indywidualnych zajęć. Pracują u nas także nasi nauczyciele”. Oprócz rehabilitacji dzieci mają wypoczynek. Na przykład w tym roku dzieci pojechały na trzy tygodnie na Krym. Tam budowana jest baza MFCh „Dom Ojczysty”. Jest w Centrum swój prawnik. Udziela on wykwalifikowanej pomocy — w szczególności wtedy, gdy pojawia się pytanie o przyszłość dzieci. Własność dziecka starają się zostawić dziecku i dlatego, wychodząc z Centrum, wychowankowie mają gdzie skłonić głowę. A dla tych, którzy są pozbawieni DOŚWIADCZENIE dziedzictwa, stworzono internat. W Centrum działa kółko dramatyczne, jest biblioteka, pracownia komputerowa. Za siły napędowe wychowania uważa się tu miłość i dyscyplinę, uczy się dzieci szacunku do kościoła. Jako chrześcijanie, pracownicy Centrum uczą dzieci, by mimo wszystko, co przeżyły, kochały swoich rodziców: rodziców się nie wybiera… A po to, by dzieci miały prawdziwą rodzinę, w 2003 roku Centrum zapoczątkowało program wychowania rodzinnego. W osobnym budynku, wzniesionym na terenie Centrum, urządzono mieszkania dla rodzin, które przyjmują na wychowanie dzieci pozbawione opieki rodzicielskiej. Każdej z takich rodzin pomaga guwernantka. Oprócz tego rodzina zawsze może liczyć na pomoc lekarza i pedagoga. Postanowiwszy przyjąć dzieci na wychowanie, rodzice muszą zdobyć doświadczenie w pracy, pracując jako wychowawcy w Centrum. Pan Dowbusz opowiada, że dzisiaj wychowankowie Centrum dążą do stworzenia własnych domów rodzinnego typu. A na razie rodzin, które przyjęły dzieci na wychowanie, jest pięć. Oprócz przyjętych na wychowanie dzieci (takich zazwyczaj jest osiem-dziewięć), rodzice-wychowawcy mają jeszcze własne. Tak, Roman i Hałyna Bajramowie mają dwoje własnych dzieci (czternastoletnią Hannę i dwuletniego Maksyma) oraz ośmioro przyjętych na wychowanie. Z wykształcenia rodzice są nauczycielami języka i literatury rosyjskiej. Pan Roman pracuje w Centrum, pani Hałyna, zanim poszła na urlop w związku z narodzinami dziecka, pracowała jako inspektor ds. ochrony dzieciństwa rejonu kijowsko-swiatoszyńskiego. W zeszłym roku rodzina Bajramów wypuściła niektórych ze swoich wychowanków w dorosłe życie. Mieszkają teraz osobno, ale przyjeżdżają w gości, dzwonią. Rodzice opowiadają, że z wychowankami początkowo nie było łatwo: przyjęli ich już jako dorosłych — w wieku osiemnastu i szesnastu lat. Dzieciństwa nie mieli. „Dzieci nie wiedziały, co to znaczy żyć w rodzinie. Były zszokowane, kiedy mój mąż mnie pocałował. Dla nich to dziwne” — opowiada pani Hałyna. „Naszym celem — mówi pan Roman — jest danie dzieciom pewności jutra”. „Otczyj Dim” dba nie tylko o dzieci, darując im rodzinę, ale także o rodziców, którzy zdecydowali się przyjąć dzieci do swojej rodziny. Program wychowania rodzinnego przewiduje dwa razy w roku, latem i zimą, wypoczynek rodziców w ciągu 10—14 dni. Tej zimy rodzice-wychowawcy wypoczywali w Karpatach. Dziecko z Centrum można adoptować. Przecież danie dziecku nie tylko utrzymania i wykształcenia, ale także wychowania duchowego i rodziny — to główne zadanie Międzynarodowej Fundacji Charytatywnej „Otczyj Dim”. Dla kierowników centrów dziecięcych w „Otczym Domu” przeznaczone są specjalne programy szkoleniowe, dla wychowawców, prawników i księgowych — specjalistyczne seminaria. Działa centrum szkoleniowe. Odwiedziwszy Centrum Opieki Społecznej nad Dzieckiem przy Międzynarodowej Fundacji Charytatywnej „Otczyj Dim”, rozumiesz: kompleksowe podejście do rozwiązania problemu ratowania bezdomnych dzieci daje możliwość wsparcia dziecka na wszystkich etapach jego dorastania, nawrócenia dzieci na prawą drogę, zmiany ich światopoglądu. I co najważniejsze: te dzieci są takie same, jak te, które mają rodziców. Wszystkie dzieci pragną miłości i opieki, marzą o zdobyciu wykształcenia i posiadaniu dobrej pracy, stworzeniu szczęśliwej rodziny. Pomóc im w tym — to szlachetna misja dorosłych. Materiały przygotowała Olha SKRYPKINA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn