Strona · s. 5strona oryginału ↗
Czy znaleziono środki rozwiązania problemu?
Слово Просвіти, №28 за 2005 рік
Pod koniec czerwca tego roku mer Kijowa Ołeksandr Omelczenko obiecał utworzyć w każdej dzielnicy stolicy domy dziecka typu rodzinnego. Takie placówki istnieją w naszym kraju od prawie 16 lat, ale, niestety, aktywność władz w tej dziedzinie ujawniła się dopiero teraz. I jeśli czyn Ołeksandry Derewskiej z Romnów, która w czasie wojny i po wojnie stała się matką dla 48 dzieci różnych narodowości, nazywa się wyczynem, to rodziny, które dziś starają się podarować sierotom rodzicielską miłość i opiekę, też są bohaterskie (nie chodzi o tych, którzy na sieroctwie zarabiają na nowe mieszkanie!). Trudno jest załatwić właściwe dokumenty, znaleźć pomieszczenie, pieniądze, aby wykarmić i wykształcić te dzieci. Ponadto dzieci psychicznie nie są gotowe do życia w rodzinie, dla nich to utrata wolności i bezpieczeństwa, choć ulica też tego nie daje. Dlatego potrzebne są specjalne kursy dla dorosłych, którzy zdecydowali się zostać rodzicami dla takich dzieci. Minister do spraw rodziny, młodzieży i sportu Jurij Pawłenko na jednym z posiedzeń Werchownej Rady Ukrainy obwinił za bezdomność dzieci dorosłych, którzy „przyprowadzają swoje dzieci do przytułków, wyrzekają się ich wychowania, wykorzystują dzieci i żyją z pieniędzy wyżebranych przez nie”. Ale przecież są inni dorośli, którzy są gotowi się nimi opiekować. Dlatego my właśnie przyjechaliśmy, więc nie mieliśmy narzędzi do pracy w domu. Pożyczaliśmy od sąsiadów. Po drugiej stronie drogi mieszkają zamożni ludzie. Myślałem, że do nich nawet nie ma co się zwracać, ale oni zawsze nam pomagają. Narzędzia pożyczali, sadzonki dali. Obiecali dać też dobrą odmianę truskawek. Chcemy hodować truskawki dla dzieci. — A w szkole? — W szkole też dobre podejście. Na potrzeby szkoły nie oddajemy pieniędzy, ale od czasu do czasu dajemy dzieciom 5–10 hrywien, żeby nie czuły się gorsze od innych. Staramy się też kupować ładne ubrania, żeby nie było zbędnych rozmów. — Ile państwo wypłaca na dziecko? — Mamy 8 hrywien na dziecko dziennie. Wcześniej mieliśmy 6. Raz lub dwa razy w roku przydzielają dodatkowe środki. A my z Irą otrzymujemy około 600 hrywien na dwoje jako rodzice-wychowawcy. Za te pieniądze trzeba kupić nie tylko produkty, ale też ubrać dzieci (szczególnie drogie zimowe ubrania), zebrać je do szkoły. Trzeba kupić środki czystości. Czasem coś się zepsuje. A teraz nadchodzi pora przetworów... Na swoje czworo dzieci nic nie otrzymujemy, a je też trzeba wykarmić i ubrać. Bardzo ciężko było nam w zeszłym roku. Przez problemy z oknami było zimno, Ira z synem leżała w szpitalu, potrzebne były pieniądze. Oczywiście mogliśmy postawić ultimatum: albo dajcie pieniądze, albo zabierzcie dzieci. Ale wiedzieliśmy, że wszystko jest w rękach Bożych. Zacząłem szukać pracy. Ponieważ we wsi pracy nie ma, pojechałem pracować w inne miejsce. Ale z naszej wsi do miejsca pracy bardzo trudno i długo się dojeżdża. Musiałem zrezygnować z pracy. Niedawno żona znalazła pracę w drukarni w Fastowie. Dzieci widzą, jak dbamy o nie, i cenią to. Jesteśmy wdzięczni naszemu kierownictwu: obwodowemu zarządowi, rejonowemu, zwłaszcza pani Berehowej, która nigdy nie odmawiała pomocy i wspierała nas, jak mogła.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
