Strona · s. 11strona oryginału ↗
„BĘDZIE UKRAIŃSKA UKRAINA!”
Слово Просвіти, №28 за 2005 рік
Anatolij POHRIBNYJ, przewodniczący Kijowskiej Organizacji SPU, zastępca przewodniczącego zarządu Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”: — Pewnego razu wszedłem do Walentyny Danyliwny w sprawach służbowych i zastałem ją przy dziwnym zajęciu. Obłożyła się notesami, rozłożyła ich tak wiele, tych notesów, a sporo z nich było rudych, podobnych do tych, które rozdaje się delegatom różnych konferencji. Pytam: „Co to u pani takiego?” I słyszę w odpowiedzi, że to dzienniki Ołesia Honczara. Wtedy sięgnąłem po jedną książeczkę, chciałem ją przekartkować. Walentyna Danyliwna chwyciła mnie za rękę: „Poczekajcie, poczekajcie! Najpierw sama odczytam pismo Ołesia, a potem będziecie mogli poczytać”. Te notatniki były małe, a tu, widzi pan, wyszły trzy takie ogromne tomy. Podzielam zdanie kolegów, że to kolosalny wkład w literaturę. To wzbogacenie twórczości samego Ołesia Honczara, wielki skarb w jego spuściźnie, który się nam odsłonił. I to wielki dorobek całej naszej kultury. Ze wszystkich tomów Ołesia Terentijowicza, oczywiście, najwięcej bólu jest w tomie trzecim, w zapiskach ostatnich lat. Ołes Honczar opuścił Ukrainę z raną w sercu, niemal w rozpaczy. Nigdy nie zapomnę, był to marzec czy kwiecień 1995 roku, kiedy przez telefon powiedział zdanie, które będę pamiętał całe życie: „Anatoliju, trzeba zaczynać wszystko od początku. Wszystko zaczynać na nowo”. Myślę, że to „na nowo” — дай Boże, przekonamy się o tym — spełniło się dopiero po dziewięciu–dziesięciu latach, kiedy Ołesia Honczara już nie ma,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
