Strona · s. 13strona oryginału ↗
LUBA KORŻ — KOBIETA, KTÓRA POTRAFI BYĆ SZCZĘŚLIWA
Слово Просвіти, №28 за 2005 рік
SEKRETY SUKCESU — Pani Lubo, jak zaczęła Pani współpracować z Towarzystwem im. Ołeny Telihy? — Pierwszy zaczął współpracować z tym towarzystwem mój mąż Witalij Korż. To on mi opowiadał, że jest takie Towarzystwo, jest jego przewodnicząca — Olha Kobec. Ja oczywiście słuchałam, ale dopóki nie poznałam członkiń Towarzystwa, nie zobaczyłam, jacy to wspaniali ludzie… Dawały mi jakieś zadania, potem powierzyły konkurs „Moje słowo o Szewczence” i zrozumiałam, że się wciągnęłam. To bardzo ciekawa praca — utalentowani licealiści, studenci. Ten konkurs zorganizowały: Ogólnoukraińskie Towarzystwo Kobiece im. Ołeny Telihy, Narodowy Związek Pisarzy Ukrainy, Narodowe Muzeum im. Tarasa Hryhorowycza Szewczenki oraz Wołodymyr Mychajłowycz Łazorenko — dyrektor firmy „Wtorbudwest”, który stał u podstaw tego konkursu i wspierał nas finansowo. Odmówić tej pracy było niemożliwe. A potem zaczęły się znajomości z dziećmi — uczestnikami konkursu. To niezwykle utalentowane dzieci! Staramy się publikować ich utwory w czasopismach. Te dzieci znają doskonale historię, wiedzą wszystko o Szewczence i niezwykle ciekawie to wszystko sobie wyobrażają. Takie konkursy są potrzebne także po tym, aby społeczeństwo znało swoją historię. — Czy wydawanie utworów konkursowiczów wchodzi w Pani plany? — Bardzo bym chciała. Ale to wymaga niemałych środków. — Ile lat trwa konkurs „Moje słowo o Szewczence”? — Już cztery lata. Nawet pięć, bo początkowo był miejski. Pomysł konkursu należał do pana Łazorenki, o którym już opowiedziałam. Potem konkurs „urósł”, nabrał zupełnie innego poziomu. Mamy w regionach swoje oddziały, które zajmują się konkursem. Wybieramy najlepsze prace, ale wszystkim staramy się wysłać przynajmniej dyplom. Oto i teraz kupiłam pół setki kopert, żeby podziękować konkursowiczom za udział. Prawda, w tym roku zdziwiła mnie mała liczba konkursowiczów-studentów szkół zawodowych. W minionych latach było ich znacznie więcej. Za to zwiększa się liczba chętnych do pomocy. Tak, dołączył do nas Mykoła Żułynskyj, który pomaga książkami. Pomaga także oddział partii „Batkiwszczyna” rejonu szewczenkowskiego — oni początkowo chcieli wręczać zwycięzcom nagrody rzeczowe, a potem zdecydowali, że lepiej — nagrody pieniężne. Słowem, konkurs działa. Mam nadzieję, że w przyszłym roku będzie jeszcze bardziej masowy. Bardzo dużo różnych akcji ma nasze Towarzystwo, związanych i z naszym kalendarzem, i pracą z diasporą, która pomaga nam w leczeniu dzieci. To specjalny program. ZNAJ NASZYCH! Mariczka Krukiwska pochodziła z czumackiej rodziny. Jej ojciec i trzech braci każdej wiosny jeździli na Krym na własnoręcznie zmajstrowanych wozach. Wozili żyto, owies, mąkę, a z powrotem — sól, ryby, różny towar. Czumacy z Zabridia i okolicznych wsi wyruszali na Krym jedną kolumną, więc rodzice Marii i jej przyszłego męża Fedora czumakowali razem. Fedia, jak nazywała go żona, był rozważny, odważny, a w ojcowskim rzemiośle wykazywał nie lada bystrość — i kiedy kupowali towar, i kiedy sprzedawali. Na tamten czas jego ojciec, Stanisław Karczewski, postanowił dobrać niezawodną, gospodarną synową, wszak podczas czumakowania jego niemałe gospodarstwo pozostawało w kobiecych rękach. A stara Karczewska całkiem podupadła na zdrowiu… Wybrał Fedia Marijkę, „córkę Kruka” — oni przedtem dwie zimy się przyjaźnili i chodzili razem na wieczornice. Odprawili wesele, przywieźli do domu młodego posag i zaczęły się zwykłe dni powszednie. A kiedy minęła zima, Stanisław Karczewski znów zaczął szykować się w drogę, na Krym. Ale jego syn postawił zupełnie nieoczekiwany wymóg: żeby i Marijka pojechała na Krym. Ojciec początkowo był zbity z tropu, wszak o czymś takim nawet mowy być nie mogło! „Gdzie to słyszano, żeby baba jechała z czumakami?” — „A co, będzie przeszkadzać? Woły będzie poganiać, jeść gotować… Najważniejsze — że będziemy z żoną razem!” Ojca było niemożliwe przekonać: „Nie można brać baby w drogę, ona przecież nie wytrzyma!” Ale Fedia nalegał: „Żadna ona nie baba, a moja żona i Wasza synowa. Drogę jeszcze lepiej od nas wytrzyma!” Stanisław nie był wesoły, z nim naprawdę czujesz się za-mężem, a to bardzo ważne dla kobiety. Ja w ogóle mam taką filozofię: jeśli chcesz ze swoim mężem walczyć, być pierwszą i najlepszą (kobieta i tak będzie pierwszą i najlepszą, ale trzeba mieć rozum!), to musisz być po nim. Staniesz się zerem za mężem — wyprowadzisz go na dziesiątkę, staniesz przed nim — pomnożysz przez zero. — Czy pojawienie się dzieci wpłynęło na Pani energiczną działalność? — Bardzo. Dzieci wyszły na pierwszy plan, mąż — na drugi. Prawda, one cały czas zmieniały te miejsca. A już potem szły moje interesy. Ja cały czas byłam obok dzieci i męża. — Zrobiła Pani prawie bohaterski czyn jak na filologa, przekwalifikowując się na księgową. Nie było ciężko? I w tym jej pomagają mąż Witalij Korż — znany polityk, działacz społeczny, teraz jeszcze i deputowany ludowy Ukrainy oraz synowie Jurij i Roman, odnoszący sukcesy biznesmeni, a jeszcze — ulubiona praca: obecnie Luba Wasyliwna jest jedną z organizatorek konkursu „Moje słowo o Szewczence”, członkinią Ogólnoukraińskiego Towarzystwa Kobiecego im. Ołeny Telihy. Ale za jaki by fach się nie wzięła (filologię, księgowość), ta kobieta osiąga doskonałość i, mimo natłoku zajęć, pozostaje troskliwą mamą i żoną, wspaniałą gospodynią i bardzo atrakcyjną kobietą. Nasza z nią rozmowa — o sekretach tej umiejętności.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
