Strona · s. 16strona oryginału ↗
FESTIWAL KRAINA MARZEŃ SALUTUJE
Слово Просвіти, №28 за 2005 рік
Kiedy „marzycielskie”, ale całkiem sprawne widowisko osiągnęło swoje apogeum, pierwszą asocjacją było: po Majdanie nie przypominam sobie czegoś podobnego nie tylko pod względem liczby ludzi zjednoczonych wokół jednego centrum przyciągania, ale także, co najważniejsze, przejętych wspólnym nastrojem. „Kraina Marzeń” ma rzeczywiście szczególny związek z „pomarańczową falą” — właśnie stąd, z Pola Śpiewaczego stolicy, prawie rok temu (4 lipca) wystartowała kampania wyborcza Wiktora Juszczenki, a tydzień później (9—10 lipca) odbył się tutaj Pierwszy Festiwal Etniczny „Kraina Marzeń”. Przypomina się szczególny pietyzm, mieszanka radości i niepokoju, z jaką ludzie przychodzili wtedy na Pole Śpiewacze. Spotkanie na tym terenie z dalekimi i bliskimi przyjaciółmi, po prostu znajomymi, było swoistym symbolem wiary. Jak zresztą później — na Majdanie. Dzisiejsze Pole Śpiewacze, w porównaniu z 2004 rokiem, było inne: spokojniejsze, bardziej respektowalne i stylowe. Przybyło scen, lepsze stało się ich wyposażenie. Co prawda, nie wszystko jeszcze układa się z punktualnością w czasie, a i mapa festiwalowego kraju na razie pozostawia wiele do życzenia. Choć nie przeszkodziło to organizatorom starannie, bez zamieszania i zauważalnych wpadek, wykonać cały program festiwalu, a to, że odwiedzającym czasami trudno było odróżnić scenę Ławry od Obrzędowej i jasno zidentyfikować, kto kiedy występuje — drobnostka. Mykoła SKYBA Zdjęcie G. OBORSKIEJ Założyciel: Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki Świadectwo rejestracji KV nr 4066 z 02.03.2000 r. Szef-redaktor Pawło MOWCZAN Redaktor naczelny Lubow HOŁOTA Kolegium redakcyjne Lubow HOŁOTA Jarema HOJAN Pawło MOWCZAN Anatolij POHRIBNYJ Ołeksandr PONOMARIW Iwan JUSZCZUK Pierwszy zastępca redaktora naczelnego, dział polityki Ołeksandr SOŁONEC 279-49-47 Zastępca redaktora naczelnego ds. produkcji Natala SKRYNNYK 278-01-30 (tel/faks) Sekretarz odpowiedzialny Iryna SZEWCZUK 278-63-69 Redaktor literacki Anatolij WENCKOWSKYJ 279-49-47 Dział języka Ołeksandra TKACZ 270-55-57 Dział kultury Mykoła SKYBA 279-49-47 Dział literatury Maria KRYSZTOPA 270-55-57 Korespondent specjalny Radmiła KORŻ 279-39-55 Dział korekty Tetiana MYCHAJŁENKO Iryna STELMACH 278-63-69 Skład komputerowy Iryna SZEWCZUK Oksana PETRYCZENKO 278-63-69 Adres redakcji: ul. Chreszczatyk, 10-B, m. Kijów, 01001 E-mail: slovo_prosvity@ukr.net http:// slovo.prosvita.com.ua Indeks gazety „Słowo Proświty” — 30617 Wydrukowano z gotowych form fotograficznych w kombinacie „Presa Ukrainy” w środę. Zam. nr 3301228 Nakład ogólny — 32000 Korespondencja z czytelnikami — tylko na łamach gazety. Odpowiedzialność za wiarygodność informacji ponoszą autorzy. Redakcja zastrzega sobie prawo do redagowania i skracania tekstów. Przy korzystaniu z naszych publikacji powołanie się na „Słowo Proświty” jest obowiązkowe. Cena prenumeraty, uwzględniając usługi pocztowe: na miesiąc — 3,29 hrywny, na 3 miesiące — 9,59 hrywny, na pół roku — 19,18 hrywny. europejską ironią i ukraińskim poczuciem humoru, jednak w każdym żarcie, jak wiadomo, jest tylko cząstka żartu, a reszta — prawda. Ale zanim na scenę wyszedł Mistrz rytuału — jak coraz częściej nazywają lidera „WW” — odbył się występ głównego gościa „Krainy Marzeń” — angielskiej piosenkarki uzbeckiego pochodzenia Sewary Nazarchan. Niedawno dwudziestopięcioletnia Sewara, którą opiekuje się Peter Gabriel, została zwyciężczynią konkursu BBC World Music Awards w nominacji „Najlepszy piosenkarz Azji”. Na kijowskiej scenie gwiazda Wschodu zaprezentowała bogaty program, stworzony na podstawie tradycyjnych cykli wokalnych i instrumentalnych XV—XVI w. Muzyka renesansu środkowoazjatyckiego, nawleczona na sprężyste wibracje uzbeckiego dutaru, okazała się dość niezwykła jak na ukraińskie ucho i zbyt skomplikowana dla percepcji oraz „wyłowienia” w niej драйву (energii). Jednak z szacunku do gościa i organizatorów publiczność cierpliwie chłonęła cierpkie zapachy muzyki wschodniej. Za to, kiedy na scenie wreszcie pojawił się Ołeh Skrypka, festiwalowy lud odprężył się i poszedł w „odryw”. Jeśli chodzi o zapowiedziany w programie „specjalny program etniczny” zespołu „Wopli Widoplasowa”, to polegał on głównie na odnowionej instrumentacji starych dobrych hitów. Do kwadrygi „WW” po kolei dołączali: grupa instrumentów dętych blaszanych, sopiłki, staroświeckie liry korbowe, cymbały i wreszcie wokaliści z zespołu folklorystycznego „Bożyczi”. Pod koniec wybrzmiała kompozycja „Kraina Marzeń”, która dała swego czasu nazwę festiwalowi. Co prawda, tym razem zaakcentowano ją nie tyle melodyjnymi barwami, co fajerwerkami, ale nawet w pirotechnicznej obróbce hymn „Krainy Marzeń” nie stracił żywych, serdecznych strun. Zamykającym akordem festiwalu stał się tradycyjny duet Ołeha Skrypki i Niny Matwijenko, którzy śpiewem „Oj Narodowe tradycje zaczynają się od tradycji rodzinnych. Prezydent Wiktor Juszczenko z dziećmi i żoną złożyli wizytę w Krainie Marzeń na malownicze zbocza z malowniczo rozmieszczonymi na nich grupami ludzi, to można było wyłapać w tym idyllicznym obrazku jakąś analogię do tradycyjnych wiejskich świąt i odpustów. Z potoku ludzi, którzy poruszali się na festiwalowe widowisko, oko z przyjemnością wyłapywało postacie w strojach etnicznych, dobranych ze smakiem i znajomością rzeczy. Kto zaś zawitał na święto w codziennym ubraniu, ten miał okazję tuż obok, w alei mistrzów, zmienić swój wizerunek, kupując wyszywankę, barwną indyjską chustę, wykonaną techniką batiku, lub coś z biżuterii. Przyzwyczajenie publiczności do ukraińskiej rodzimej estetyki też można zaliczyć do aktywów organizatorów festiwalu. Kilkanaście wieczornic, gdzie strój etniczny służył za swoistą przepustkę, dało o sobie znać. Oto Wiktor Juszczenko z rodziną zdążył pobyć tylko na jednej etnoimprezie od „Krainy Marzeń”, jednak jeden z ich głównych warunków spełnił. Na Pole Śpiewacze jego żona i dzieci przyszli w wyszywankach. Po siódmej wieczorem epicentrum festiwalu stawała się Wielka Scena. Z zamysłu organizatorów, zespoły, które tu występowały, miały zademonstrować godne wzorce stylu world music. Tradycyjna lalka-motanka na pamiątkę festiwalu Nie będę analizować, na ile w pełni udało się zrealizować zamierzone, powiem tylko, że występ każdego z zespołów odniósł sukces, a o gustach, jak wiadomo, się nie dyskutuje. Dla siebie zaś odnotowałem białoruski zespół „Jurja”, w repertuarze którego śmiało połączyły się format rock-suity, archaiczny poleski melos, teksty mitopoetyczne i gardłowe barwy brzmieniowe, właściwe ludom Syberii i Tybetańczykom. Przy eksperymentach siabrów nawet francuski „Red Cardell” ze swoimi rockowymi improwizacjami na motywy celtyckie był dość tradycyjny i standardowy. Należy powiedzieć, że wieczorny program pierwszych dwóch dni był tylko swoistym nastrojeniem publiczności na kulminacyjny trzeci dzień. Finałowy wieczór festiwalu otworzył Roman Hrynkiw, który przygotował ciekawy i, w pewnej mierze, nieoczekiwany program, organizując pod nowy projekt dość kreatywny zespół instrumentalistów, gdzie własnoręcznie zmodernizowane przez maestro bandury udanie połączyły się z brzmieniem indyjskiego sitaru. W ogóle trzeci dzień festiwalu odbył się pod znakiem „ex Oriental luxe”, o czym dość wyraźnie zadeklarował Ołeh Skrypka, ogłaszając, że jego „duch, serce, rozum pragną mądrości Indii”. Choć powiedziane to zostało z całkowicie euro-
z uwagi na to, że ważniejsza była atmosfera panująca w przestrzeni między scenami. I tutaj trudno przecenić wyjątkowość krajobrazu Pola Śpiewaczego, gdzie niedaleko od siebie może występować od razu kilka zespołów, nie przeszkadzając sobie nawzajem. Każda grupa folklorystyczna komunikowała się z publicznością bez pośredników, całkowicie samodzielnie i swobodnie interpretując siebie. Takie podkreślenie niepatetycznego stosunku do kultury tradycyjnej budziło zaufanie do tego, co działo się w przestrzeni scenicznej. Czyż potrzeba jakichś specjalnych rekomendacji, powiedzmy, dla chóru “Basiani” z Gruzji, poza ich własnymi melodiami. Trzy dni z rzędu ten zespół utrzymywał wokół siebie magnetyczne pole uwagi gości i uczestników festiwalu. A kiedy dochodziło do tańców, to ukraińskie dziewczęta po prostu ustawiały się w kolejce, aby poczuć temperament chłopaków z Gruzji. Ale mimo wszystko każdy swój występ “Basiani” kończył Hymnem Ukrainy. Mnie, szczerze mówiąc, bardzo rzadko zdarzało się słyszeć od naszych artystów tak szczere i podniosłe brzmienie ukraińskiego Hymnu. Program dzienny w ogóle był najmniej podobny do banalnego koncertu. Jeśli spojrzeć z góry Najkrótszą drogę do marzeń opanowywały dzieciaki na placu zabaw “Ślimak” na Kupała na Jana” utrwaliły rytualną istotę festiwalu, powołanego, by dokonać tajemnicy połączenia ognia i wody, nieba i ziemi, tradycji i moderny, drive’u i kontemplacji. Wokalistki białoruskiej grupy “Jurja” zadziwiły obecnych nie tylko barwami tembralnymi, ale i oryginalnymi akcesoriami
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
