Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

PŁOTEM JUŻ NIE DA SIĘ OGRODZIĆ

Слово Просвіти, №28 за 2005 рік

Nie możemy odgrodzić się płotem od tego problemu. Nie możemy odgrodzić płotem swojej rodziny od tego problemu. Bo nasze dzieci będą oddychać tym powietrzem, którym oddychają te dzieci Ukrainy. Nasze dzieci będą żyć prędzej czy później tą moralnością, która będzie kształtowana przez naszą wspólnotę. Wiktor Juszczenko, Prezydent Ukrainy. REFLEKSJE. „Wujku, dajcie grosik… Ciotko, no dajcie grosik”, — małe, brudne, niczyje… Jeszcze nie zna liter, a przekleństwa — opanowało. Jeszcze nie umie dbać o siebie, ale już nie będzie głodne. Odwracamy wzrok, nam straszno patrzeć w jego dorosłe oczy. Przechodzimy obok. Wolimy nie zauważać złodziejaszka. Rzucamy kilka groszy dla uśmierzenia własnego sumienia. Warkniemy: „Nie ma”, „Idź stąd”, „Zaraz jak dam!”, „Ach ty małe…” Budujemy płot: to nie przez nas urodzone dzieci, a zatem — nie nasze. A one szukają swojej prawdy, wymierzają swoją sprawiedliwość. One też budują płot. Błąkają się po ulicach, bazarach, dworcach, mieszkają w piwnicach, kanałach ściekowych, pod mostami… Stacja kolejowa Fastów często staje się świadkiem ich podróży. Naczelnik stacji Ihor Łeonidowycz Hryszczenko mówi, że bezdomnych dzieci, które podróżują elektryczkami, przybyło. A niedawno mieli przykrość: Cyganka wpadła pod pociąg przy stacji Motowyliwka. Zostawiła troje dzieci — w wieku dwóch, trzech i ośmiu lat (ich ojciec zmarł wcześniej). Żebrały one w elektryczkach. I choć na Ukrainie dziećmi-sierotami opiekuje się aż siedem instytucji państwowych, trzy dni dzieci żyły w liniowym oddziale milicji. Karmili je w restauracji, która jest przy stacji. W liniowym oddziale milicji stacji Fastów mówią, że na ulicy dzieci mogą żyć od kilku dni do kilku lat. Przeważnie są to dzieci w wieku do 14 lat. Opuszczają dom, mając 6—7 lat. Ale większość dzieci, zatrzymanych na odcinku Fastów—Biała Cerkiew—Myroniwka (pracuje na tym odcinku 120 pracowników organów spraw wewnętrznych), pochodzi ze zwykłych rodzin. Ich nie biją, nad nimi się nie znęcają, a uciekają dzieci, bo pragną podróżować, zobaczyć inne miejsca. W mniejszym stopniu zatrzymują dzieci, które uciekają z rodziny z powodu złych warunków mieszkaniowych. Takie dzieci nie chcą wracać do domu. A swoje przestępcze czyny uważają za normalne, takie, które pozwalają przeżyć. Po zatrzymaniu u dziecka wyjaśniają, skąd ono jest. Dzieci lubią skłamać, dlatego wszystkie informacje starannie sprawdzają. Jeśli dziecko uciekło, je zwracają, jeśli nie ma opieki rodzicielskiej lub są problemy z rodziną, losem dziecka opiekuje się wydział do spraw nieletnich. Dziecko wysyłają do przytułku i w ciągu trzech miesięcy zbierają potrzebne informacje. Jeśli wyjaśnia się, że rodziców pozbawiono praw rodzicielskich, dziecko powierzają opiekunom; jeśli rodzice prowadzą nieakceptowalny tryb życia, ich pozbawiają praw rodzicielskich. Dalej dziecko kierują do domu dziecka lub internatu. Jeśli dziecko adoptowano, przez tajemnicę adopcji sprawdzać takie rodziny nie można. Dlatego trzeba rozmawiać z dyrektorami przedszkoli, szkół, z członkami komitetów ulicznych. Pracownicy wydziału do spraw nieletnich skarżą się, że najcięższa — to „praca z papierkami”: zaświadczeniami, listami itp. Jeśli dziecko ucieka znowu, je znowu próbują zwrócić. Pracownicy milicji liniowej mówią, że bezdomne dzieci interesują ich tylko jako sprawcy wykroczeń. Powiedzmy, kiedy kładą na tory obce przedmioty, albo kiedy, bawiąc się, rzucają w elektryczkę kamieniami (najbardziej na trasie Kijów—Fastów, szczególnie na Borowej). Niektórzy z pracowników uważają, że zmienić psychologię bezdomnych dzieci nie uda się. Je zepsuła ulica: wiele z nich używa substancji odurzających, napojów alkoholowych, wącha klej, żebrze, kradnie, chuligani (na przykład, wybijają szyby w samochodach). Jakoś w Fastowie grupa siedmio-ośmioletnich bezdomnych chłopców napadła na kobietę w parku, doszło do zbiorowego zgwałcenia. Nie należy czekać, dopóki dzieci podrosną i staną się pełnoletnimi przestępcami. Trzeba odradzać wartości rodzinne, udoskonalać system wychowania. Więc choćby jakimi uczyniła te dzieci ulica, one mają prawo do wychowania w rodzinie, do ochrony swoich praw i interesów. Jak powiedział minister rodziny, młodzieży i sportu Jurij Pawłenko: „To dorośli przyprowadzają swoje dzieci do przytułków, odmawiają ich wychowania, to dorośli eksploatują dzieci i żyją za wyżebrany koszt, znęcają się nad dziećmi za przyniesione ze szkoły niezadowalające oceny, za nieposłuszeństwo, podrzucają nowo narodzone niemowlęta pod drzwi cudzych mieszkań, nie chcą słuchać o tym, jakie problemy mają bezdomne i zaniedbane dzieci na Ukrainie”. Chcemy tego czy nie, ale jesteśmy odpowiedzialni za los dzieci, odpowiedzialni, kiedy odwracamy wzrok, bo nam straszno patrzeć w ich dorosłe oczy, kiedy przechodzimy obok, kiedy wolimy nie zauważać złodziejaszków, kiedy rzucamy kilka groszy dla uśmierzenia własnego sumienia, kiedy warkniemy: „Nie ma”, „Idź stąd”, „Zaraz jak dam!”, „Ach ty małe…”, kiedy budujemy płot, bo to nie przez nas urodzone dzieci, a zatem — nie nasze. A one szukają swojej prawdy, wymierzają swoją sprawiedliwość. One też budują płot…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn