Strona · s. 4strona oryginału ↗
ŁAPÓWKA I KORUPCJA
Слово Просвіти, №28 за 2007 рік
Rubrykę prowadzi Wołodymyr ILJIN, doktor nauk filozoficznych, profesor Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu imienia T. Szewczenki. III. Łapówkarski wątek literatury ojczystej świadczy, że sama nauka „brania” nie jest skomplikowana, trzeba jedynie mieć jakąkolwiek służbę państwową i umieć „rozwiązywać sprawy”. Ciekawe, że literatura zachodnia szczególną uwagę zwraca na funkcje służbowe łotrów, którzy psują cudze losy, okradając niewinnych ludzi. Łapówkarz to postać oryginalna, swoista, która budzi szacunek swoim niezwykłym biznesem: ile potrzeba rozumu i sprytu, żeby z niczego zrobić najtrudniejszy problem albo za solidną opłatą wykonać własne obowiązki służbowe. Przy czym klient nie ma żadnych pretensji. Obraz łapówkarza jest przykładem artyzmu w ramach istniejącego świata, stymulatorem twórczej aktywności tam, gdzie ona nie jest przewidziana. Wśród zadań władzy radzieckiej było dążenie do przezwyciężenia jednego z najcięższych grzechów „przeklętej carskiej przeszłości” — łapówkarstwa. Sytuacja komplikowała się tym, że
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
