Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

MÓJ WIELBICIELU

Слово Просвіти, №28 за 2007 рік

Leżę na wznak na skórze: człowiek pierwotny. Z głową pełną bliskich mi pytań: jak dalej być? W głowie jak wąż porusza się: kłębek myśli. Czyżby? KOSMICZNY SEN, bo śniło mi się, że pode mną niebo: chodzę po niebie, jak po świecie dni! KRZEPIĄCY SEN Zsunąłem się na skraj Narodowej Urwistej Skały i czuję, że w przepaść runę, jak się poruszę: choć trochę! A ZDANIE DLA WAS Bez żadnej dla was obrazy, Wśród nich ta, do myśli mózg przywykł: zagnała cerkiew Boga w kąt, w ślepy zaułek. Ja leżąc, na wznak, twarzą pytam: Ojca! 21 maja, 1997 Nader dziwne uczucie w człowieku rodzi taki na opak stan: dlaczego, powiada, nie głową, patrzcie, nogami chodzi! Zasnąwszy, poeta tonął w złotych snach! Według Łesi A jednak, nadzieja tli się i: ratująca ręka przychodzi! Nie pesząc się, wybawca wyraził się: Ostap u nas taki! I ptak zadumał się, czyżby moja życiowa chwila kiedyś zapłonie: będzie płonąć?! wyrzucając swoje, trwały, trwalszy precz, od tych, które nam świeckość wyhodowała — ja świątynię codziennie buduję i lada moment przezroczystą stanę się statuą nad warszawską — będzie stać wiecznie nad różnoludną Warszawy placem: ja Ukrainy człowiek!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn