Strona · s. 11strona oryginału ↗
MY I ONI, czyli NIE ODDAWAJCIE SWOICH GŁOSÓW ŁOTROM
Слово Просвіти, №28 за 2007 рік
Wiktor HOROBCZUK, przedstawiciel MGO (Międzynarodowej Organizacji Społecznej) „Czwarta Fala” we Włoszech, przewodniczący komitetu koordynacyjnego Ruchu Pracowniczego „Solidarność” (Rzym). Po totalnej dyskredytacji instytucji władzy na Ukrainie nastał prawdziwy liberalny rozgardiasz — konstytucyjno-prawna samowola („biespriedieł”): pod przykrywką „decyzji politycznych” rozpoczęło się ostateczne i totalne niszczenie ukraińskiej państwowości, ostatnich nadziei prostego ludu na poprawę życia. Znaczącym momentem tego etapu „pogłębiania demokratycznych reform” jest to, że poprzez dyskredytację Konstytucji znieważono resztki godności narodu ukraińskiego, przekroczono ostatnią granicę moralności. Dzisiaj narodowi kłamią prosto w oczy, uważając, że jest on w stanie milcząco przełknąć każde kłamstwo. Dzisiaj naród traktują jak bydło, które może ścierpieć każdą zniewagę. Dzisiaj roztyte na darmochę mafijno-klanowe ugrupowania niszczą resztki prawdy za pomocą „decyzji politycznych”. Istota tego „prawa” polega na tym, że „legalne” jest to, co pozwala wczorajszym szubrawcom i łapownikom — dzisiejszej pseudoelicie i oligarchom — cynicznie przywłaszczać zasoby państwowe i bezkarnie okradać naród ukraiński. Rajdowanie to styl ich życia, podczas gdy „prawo decyzji politycznych” staje się głównym motywem wyroków sądowych i gwarancją ich bezkarności przed narodem. A dlatego to „prawo” stało się jabłkiem niezgody między wodzami „koalicji” i „opozycji”. Przeciętny Ukrainiec zmuszony jest 24 godziny na dobę konsumować mnóstwo informacyjnego śmiecia, którego istota sprowadza się do usprawiedliwiania samowoli po tej czy innej stronie pomarańczowo-błękitnych barykad. A ponieważ proces pożerania ukraińskiej państwowości w ramach oligarchiczno-klanowej „dwupartyjności” płynnie przechodzi w samopożeranie, to w ukraińskim życiu politycznym, odpowiednio, nastaje czas permanentnych „wyborów”. Pragnienie „bezgranicznego rewanżu” przykrywa się koniecznością „odnowienia elity”, „odnowienia Konstytucji” pod hasłem „zakończenia reformy politycznej”. A główny cel „odnowienia”, „pogłębienia” i „zakończenia” — to usunięcie konkurentów i ustanowienie na Ukrainie najbardziej demokratycznej na świecie dyktatury zbiorowej. W tym właśnie ukryta jest główna przyczyna „demokratycznego rozgardiaszu” polityczno-mafijnych klanów, które w zapale walki „o sprawiedliwość” wyszły poza granice pola konstytucyjnego na terytorium „decyzji politycznych”. I nie ma się co dziwić. Bo czy widział przeciętny Ukrainiec gdziekolwiek taką egzotykę, jak oligarcha-bojownik o prawa i wolności ludowe, tym bardziej oligarchiczny klan, który walczy o przywrócenie praworządności i ustanowienie konstytucyjnego prawa narodu. I czy są kompatybilne w ukraińskim doświadczeniu politycznym takie pojęcia, jak oligarcha i sprawiedliwość, oligarcha i praworządność czy oligarcha i demokracja? Dlatego myślący elektorat dzisiaj nie ma co mówić o wynikach „wyrażenia woli—2007”. Są one znane z góry. A oto zrozumieć przyczyny wielkiej smuty pod nazwą „kryzys systemowy ukraińskiej demokracji” jest konieczne. Wszak dyskredytacja ukraińskiej Konstytucji rozpoczęła się jeszcze na długo przed ogłoszeniem słynnego dekretu Prezydenta W. Juszczenki, który jedynie obnażył całą głębię moralnej zgnilizny „ukraińskiej elity” i „ukraińskich oligarchów”. Narodziny „kryzysu systemowego” zaczęły się nie w ten smutny dzień, kiedy rękami Prezydenta pseudo-ukraińska plutokracja postanowiła zamienić „Uniwersał jedności narodowej” i proces negocjacyjny w ramach „Naszej Ukrainy” i „regionów” na wypowiedzenie wojny wszystkim, „którzy nie są z nami”. Kryzys systemowy „ukraińskiej demokracji” zaczął się wtedy, kiedy przebiegły oligarcha odgrodził się od narodu ukraińskiego „barierą wyborczą” — finansową ścianą, której nie był już w stanie pokonać żaden uczciwy ukraiński patriota, żaden uczciwy człowiek pracy. „Bariera wyborcza” — to ta szczelina w prawie konstytucyjnym wczoraj, która przekształciła się w wielką ruinę konstytucyjną dzisiaj. Z pomocą „bariery wyborczej” prawo wyborcze przeciętnego nauczyciela, lekarza, inżyniera, robotnika czy rolnika zostało otwarcie i cynicznie znieważone, a Rada Najwyższa przekształciła się w zamkniętą spółkę akcyjną oligarchiczno-klanowej „grupowizny”. Już wtedy, podczas ustanawiania „bariery wyborczej” w imię „decyzji politycznych”, naruszono szereg artykułów Konstytucji Ukrainy. W szczególności art. 21, zgodnie z którym wszyscy ludzie są wolni i równi w swojej godności, art. 22, zgodnie z którym nie dopuszcza się ograniczania praw konstytucyjnych obywateli poprzez wprowadzanie zmian do obowiązującego ustawodawstwa, oraz art. 38, zgodnie z którym obywatele mają prawo swobodnie wybierać i być wybieranymi do państwowych organów władzy. Także ukraińska Konstytucja nie przewidywała żadnych ograniczeń prawa wyborczego dla obywateli, którzy zjednoczyli się w partie polityczne i organizacje społeczne. Dzisiaj wszystko jest na odwrót. Nasuwa się proste pytanie: jak mogą ci, którzy systematycznie gwałcili prawa konstytucyjne obywateli wczoraj, uratować ukraińską demokrację jutro. Jak mogą ci wczorajsi łotrzy i szubrawcy, którzy zdobyli władzę i pieniądze poprzez okradanie narodu, stać się „ojcami narodu” i „nową elitą”. I co najważniejsze, czy może myślący obywatel pobłażać ich samowoli, wierzyć im i głosować na nich. Wszak im już nie wystarcza pozbawić naród prawa wybierania i bycia wybieranym, ustanawiając swoje finansowo-wyborcze bariery. Teraz chcą dodatkowo do „barier” jeszcze mandatu imperatywnego i zbiorowej nieodpowiedzialności poprzez zniesienie instytucji prezydentury jako podstawy ustroju konstytucyjnego Ukrainy. A dla zalegalizowania przewrotu konstytucyjnego i utwierdzenia dyktatury klanowo-oligarchicznej potrzebne im jest „wyrażenie woli—2007”. Właśnie podczas tego wyrażenia woli „biomasa” miałaby zalegalizować „system dwupartyjny”, kierowany mandatem imperatywnym. Jak tu nie wspomnieć Józefa Dżugaszwili-Stalina z jego „centralizmem demokratycznym”. Wtedy kierowniczą i prowadzącą siłą była partia leninowców-bolszewików. Teraz kierowniczą i prowadzącą siłą stały się konta bankowe oligarchów. A zasada „centralizmu demokratycznego” w pełni zapewnia mandat imperatywny. A wstąpienie do „ogólnonarodowego megabloku” staje się po prostu rytualnym poświęceniem na udział w „wyrażeniu woli—2007”. Dzisiaj, choć smutno to konstatować, po 15 latach niepodległości ceną mandatu deputowanego nie jest honor i godność, a pieniądze. I jeśli na początku lat 90. mandat deputowanego ukraińskiego parlamentarzysty komuś
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
