Strona · s. 14strona oryginału ↗
KULTURA
Слово Просвіти, №28 за 2007 рік
Ołeksandr PONOMARIW, profesor Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu im. Tarasa Szewczenki, zastępca przewodniczącego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” W niepodległej Ukrainie rozpoczęło się odrodzenie narodowe Greków mariupolskich. Obecnie półmilionowy Mariupol jest jednym z największych ośrodków przemysłowych Ukrainy, ale śmiało można go nazwać także stolicą hellenizmu na Ukrainie. Uznanym ośrodkiem naukowo-kulturalnym Nadazowia jest założony w 1991 r. Mariupolski Państwowy Uniwersytet Humanistyczny, rówieśnik niepodległej Ukrainy. Ta uczelnia wyższa kształci specjalistów wysokiego szczebla, którzy doskonale władają językiem ukraińskim, nowogreckim oraz jeszcze jednym językiem obcym, a także najnowszymi technologiami informacyjnymi. Kadra profesorsko-dydaktyczna uniwersytetu na czele z rektorem, doktorem nauk politycznych, profesorem, Zasłużonym Pracownikiem Oświaty Kostiantynem Bałabanowem prowadzi szeroką pracę naukową, organizuje sympozja i konferencje nie tylko o zasięgu ogólnoukraińskim, ale i międzynarodowym. W maju 1999 roku przeprowadzono tu Międzynarodową konferencję naukowo-praktyczną „Ukraina — Grecja: dziedzictwo historyczne i perspektywy współpracy”. A w tym roku, 21—22 maja, na uniwersytecie odbyła się Międzynarodowa konferencja naukowo-praktyczna „Rozwój hellenizmu na Ukrainie w XVIII—XXI wiekach”. W konferencji wzięli udział naukowcy z Ukrainy i Grecji, a także z Rosji i innych krajów. W referatach i wystąpieniach mowa była o życiu społeczności greckiej Nadazowia, o historycznych więziach narodów Ukrainy i Grecji, o rozwoju kultury i oświaty, o współpracy gospodarczej obu krajów itp. Grecko-ukraińskie więzi polityczne, gospodarcze, kulturalne, duchowe. Jewhen BARAN, m. Iwano-Frankiwsk Anatolij Pohribny. Zjawiska i zjawy literackie (Artykuły. Portrety. Sylwetki. Zbliżenia). — Niżyn: Sp. z o.o. „Wydawnictwo „Aspekt-Poligraf”, 2007. — 628 s. Tak się złożyło w życiu Anatolija Pohribnego, że przez dobre dziesięć lat zajmował się on głównie publicystyką. Było to i jest na czasie. Zwłaszcza u nas. Warto tylko przejrzeć tytuły książek Anatolija Pohribnego, które ukazały się w ostatnich latach, aby przekonać się, jak ważne jest jego słowo publicystyczne: „Gdybyśmy uczyli się tak, jak trzeba. Rozmowy o tym, co boli”, „Po zaczarowanym kole wieków”, „Światowe doświadczenie językowe i ukraińskie realia”, „Skoro jesteśmy, to gdzie?”, „Wołanie silnego czynu”, „Nieco o priorytetach narodowych i strategii wynarodowienia”, „Umiem, ale nie chcę, albo O fałszu pewnej etykiety językowej” i inne. Do tego trzeba jeszcze dodać cotygodniowe audycje A. Pohribnego w Radiu Narodowym dotyczące problemów języka ukraińskiego i ukraińskości w ogóle. Praca publicystyczna A. Pohribnego została wyróżniona szeregiem nagród, w tym Szewczenkowską. Jednak za tą niewdzięczną pracą publicystyczną jakoś zapomniano, że Anatolij Pohribny jest literaturoznawcą, fachowym, wysoce profesjonalnym. Świadczą o tym jego stopnie naukowe i stanowiska — doktor nauk filologicznych, profesor Kijowskiego Instytutu Dziennikarstwa oraz Ukraińskiego Wolnego Uniwersytetu (RFN, Monachium). Nowe wydanie utalentowanego naukowca „Zjawiska i zjawy literackie”, według słów samego autora, jest książką „nowego i odnowionego”: „Po pierwsze dlatego, że cały szereg zamieszczonych tu prac dotąd nie był w druku i w związku z tym trafia do czytelnika po raz pierwszy, a po drugie, wszystko, co w różnym czasie było publikowane, zostało poddane wnikliwemu ponownemu czytaniu przez autora”. I jeszcze ze słowa wstępnego: „Pominąwszy w niej swoje zainteresowania jako krytyka literackiego (odbite
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
