Strona · s. 15strona oryginału ↗
Przestrzeń duchowa
Слово Просвіти, №28 за 2007 рік
celem miało być ustanowienie prawa autorskiego oraz ochrona materialnych interesów członków sekcji (protokół przechowywany jest w zasobach Instytutu Rękopisów Narodowej Biblioteki Ukrainy im. W. Wernadskiego). Do takich zaliczono spadkobierców M. Łysenki, M. Leontowycza, K. Stećenki, P. Demućkiego, a także P. Hončarowa i Hryhoriewa (Kijów), J. Jacynewycza i P. Tołstiakowa (Odessa), F. Popadycza (Połtawa), Ł. Lisowskiego, Kryżaniwskiego i Dranenki (Charków), O. Dzbaniwskiego jako pełnomocnika Zarządu UTodiK-u. Ponadto postanowiono „powiadomić o utworzeniu sekcji cerkiewnej” spadkobierców J. Stepowego, H. Dawydowskiego i jeszcze kilku kompozytorów, a także oddelegować O. Dzbaniwskiego do Kijowa w celu „wykrycia mieszkających tam kompozytorów duchownych i wpisania ich w poczet członków UTodiK-u” (zesp. 67, jedn. zb. 163). Jednak dla każdego kompozytora posiadanie związku z tym gatunkiem stawało się coraz bardziej kłopotliwe. Charakterystyczna jest sytuacja wokół dorobku Jakiwa Jacynewycza, który aktywnie pracował jako kompozytor cerkiewny. 29 czerwca 1929 r. na posiedzeniu Wyższego Komitetu Muzycznego Wydziału Sztuki Zarządu Oświaty Politycznej Ludowego Komisariatu Oświaty URSR, na czele z P. Kozyckim, przyjęto uchwałę, zgodnie z którą chóry Jacynewycza „A wże krasne soneczko” i „W nas mocz” zostały dopuszczone do wykonania, o czym uczyniono odpowiednie adnotacje na stronach tytułowych rękopisów (IR NBUV, zesp. 1, jedn. zb. 1451, 1452). Lecz 22 lipca 1930 r. te same utwory rozpatrywano ponownie i komitet wydaje już negatywną decyzję co do możliwości ich aktywnego funkcjonowania społecznego: na rękopisach umieszcza się stempel „do wy-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
