Strona · s. 2strona oryginału ↗
PRAWIDŁOWOŚCI NOWYCH WYBORÓW
Слово Просвіти, №28 за 2007 рік
przyczyna w niedopuszczalności dominacji w jakimkolwiek bloku władzy, przynajmniej obecnie, ideologii ukraińskiej demokracji narodowej. Ta ideologia nigdy nie będzie ekonomicznie korzystna dla panującego na Ukrainie kosmopolitycznego, rosyjskojęzycznego, zglobalizowanego kapitału, który ma siłę ustanawiania praw polityki. Zaraz po podpisaniu „umowy dwóch” do megabloku pospieszyła przyłączyć się „Pora”. Nic dziwnego, wszak jej orientacja na nieistniejące w przyrodzie tak zwane uniwersalne wartości demokratyczne ciąży ku ideologii liberalno-socjalnej, i dlatego „Pora” dobrze wpisuje się w megablok bogatej polityki, niezależnie od jego perspektywy bycia w większości czy w opozycji. „Prawicy” nie zaproszono i, zapewne, nie zaproszą, pozostawiając jej dla przyzwoitości szansę przyłączenia się. Narodowi demokraci nie ukrywają swojego kolejnego rozczarowania, i my, Ukraińcy, też czujemy się jak po kolejnym nadepnięciu na te same grabie. Gdyby tak Iwan miał taki rozum na początku, „Prawica” mogłaby dawno ogłosić swój osobny marsz na wybory z warunkiem późniejszego blokowania się. Wtedy miałaby czas wyjaśnić to narodowi i rozwinąć inicjatywę, angażując wszystkie narodowo zorientowane siły ukraińskie. To pozwoliłoby przełamać niesprawiedliwie małą, na poziomie 30%, obecność nosicieli wartości ukraińskiego etnosu w ukraińskim parlamencie. Wygląda na to, że deputowanych, którzy będą uznawać państwowotwórczą wartość wartości ukraińskiej etnicznej odrębności i języka państwowego, po wyborach wcale nie przybędzie. Rozumiem rozczarowanie Kostenki działaniami założycieli proprezydenckiego megabloku (choć „proprezydencki” to nazwa umowna). Jeśli bez złudzeń — Prezydent według nowej Konstytucji już nie może pretendować do dominującej roli w polityce, a długotrwały kryzys polityczny z wieloma dekretami przekonująco to udowodnił. Tylko niewymowna twardość „zbyt miękkiego” Juszczenki w udowodnieniu oczywistej winy parlamentu zmusiła polityków do ustąpienia w nadziei na zachowanie wszystkiego tak, jak jest. Dla Ukraińców ważniejsze jest posiadanie w parlamencie nie siły proprezydenckiej, a mniej więcej proukraińskiej. O ideale myśleć na tych wyborach jeszcze za wcześnie, a o samodzielnej „Prawicy” już za późno. Będzie musiała jednak „Ukraińska Prawica” iść, ściślej mówiąc, przyłączyć się do megabloku. Będą musieli Ukraińcy jednak głosować na „Naszą Ukrainę”, choć z krzywym grymasem od przywództwa w niej socjalisty Łucenki. Niestety, byli organizatorzy, którzy przyjechali specjalnie w celu podburzenia tłumu. Może to i prawda. Razem z tym nie można nie uznać, że niezadowolenie Niemców miało pod sobą podstawy. Oto co wspominał, na przykład, uczestnik tamtych wydarzeń kijowianin Petro Chołodow, który służył w 40. gwardyjskim pułku czołgów, stacjonującym w Dreźnie. Cytuję: „…Wielu chciało elementarnej poprawy warunków bytowych. Na przykład w NRD przerwy w dostawach wody i gazu były normalnym zjawiskiem, a i produkty były drogie. U nas młodsi oficerowie otrzymywali po 600-700 marek miesięcznie, a wysokiej klasy niemieccy inżynierowie — nie więcej niż 500… Zauważcie, Niemcy mogli porównywać — za Bramą Brandenburską nieustannie rozbrzmiewała muzyka, tam zawsze było czysto, po ulicach chodzili elegancko ubrani ludzie…” Zatem demonstranci demolowali posterunki policji, witryny sklepów, w Berlinie nawet uwolnili część więźniów w jednym z więzień. Kontrolę nad spacyfikowaniem Niemców Kreml powierzył Ławrientijowi Berii. Swoją drogą, Beria jako polityk-pragmatyk od samego początku był przeciwko istnieniu dwóch Niemiec, wszak to tylko rodzi dodatkowe problemy. Ale rozkaz trzeba było wykonać. W południe 17 czerwca sowiecki komendant Berlina wprowadził stan wyjątkowy i nadzwyczajne trybunały. Powstanie w Berlinie i innych miastach stłumiono za pomocą sowieckich czołgów. Byli zabici i ranni. Były ofiary także wśród sowieckich żołnierzy. W następnych dniach liczba demonstrantów zmalała, a z czasem zeszła na nic. Obywatele ZSRR dowiedzieli się o tych wydarzeniach z przekazów zagranicznych stacji radiowych. Sam ten powstańczy wątek długi czas pozostawał tematem tabu, choć, według słów Petra Chołodowa, żadnych „zobowiązań o nieujawnianiu informacji nie składaliśmy”. to jedyne wyjście, wszak sytuacja przedterminowych wyborów nie pozwala czegoś radykalnie zmienić. W przeciwnym obozie też panuje krańcowa jasność. Regionaliści z czysto ekonomicznych pobudek skrycie próbują zmniejszyć własną zależność od rosyjskiego wpływu za pośrednictwem skrajnie lewicowych ugrupowań. Dlatego morozowcy, komuniści i wszelacy „progresywiści” jako czysto prorosyjskie siły pójdą na wybory osobno. BJuT różni się od lewoliberalnego skrzydła „NU” chyba tylko niepowtarzalną retoryką Julii, dlatego też idzie osobno w imię zachowania niepowtarzalności i prezydenckich perspektyw liderki, mając nadzieję na wpływ w przyszłej koalicji poprzez swojego idealnego partnera w „równoległym obozie” — Jurija Łucenkę. Tam, na górze, liczą na przewidywalne zachowanie narkotycznie uzależnionego od lewicowych idei elektoratu. Dlatego rząd znowu zarzuca wypróbowaną „przynętę” w postaci podniesienia pensji budżetówce i emerytur. W warunkach skolonizowanego, biednego i zawistnego ukraińskiego społeczeństwa lewicowa idea rzeczywiście okazała się dla polityków władzy bardzo dochodowa. Zobaczymy, jak długo to potrwa, czy zaczną myśleć inaczej na tych wyborach Ukraińcy, chociażby w imię własnej perspektywy.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
