Strona · s. 3strona oryginału ↗
ARGUMENT — NÓŻ W PIERS
Слово Просвіти, №28 за 2007 рік
Petro ANTONENKO
Niespodziewany obrót nabrała historia z blokadą cerkwi Katerynińskiej w Czernihowie, o której nasza gazeta już pisała. Jeszcze 5 kwietnia zeszłego roku przewodniczący obwodowej administracji państwowej M. Ławryk wydał zarządzenie o przekazaniu zabytkowej cerkwi kozackiej wspólnocie parafialnej Patriarchatu Kijowskiego. Uwzględniając, że wspólnota kozacka domagała się tego przez 15 lat i że Patriarchat Kijowski ma w stolicy obwodu zaledwie dwie świątynie, a Patriarchat Moskiewski ponad dziesięć. Jednak w przeddzień przekazania pomieszczeń przez muzeum wspólnocie cerkiew zablokowali duchowni Patriarchatu Moskiewskiego oraz politykierzy od religii z Partii Regionów i partii Witrenki. Ta blokada trwa już drugi rok. Co więcej, blokujący przegrali już w sądach swoje pozwy, w których kwestionowali decyzje władz obwodowych. Absurd sytuacji polega także na tym, że skoro kwestia przekazania cerkwi wiernym utknęła w naszych ociężałych sądach, to niezrozumiałe jest, dlaczego do pomieszczeń nie mogli wejść dotychczasowi, prawnie obowiązujący gospodarze? A są nimi Narodowy Rezerwat „Czernihów Stародawny” oraz Muzeum Historyczne, które wynajmowało od rezerwatu pomieszczenia cerkwi i umieszczało tu swój filię — Muzeum Sztuki Ludowej. Niszczyły się, a być może i kradziono eksponaty, których nie zdążono jeszcze wywieźć — na około milion hrywien. Przez cały sezon grzewczy nie włączano ogrzewania w cerkwi, zaczęło też niszczeć samo pomieszczenie. Wreszcie po przegranej blokujących w ostatnim procesie (choć wnieśli oni, jak zwykle, apelację), milicja dopuściła do cerkwi dyrekcję rezerwatu. Trzeciego lipca przedstawiciel dyrekcji oraz dyrektor Muzeum Historycznego Serhij Ławewski mieli oficjalnie wejść do cerkwi, by wreszcie dowiedzieć się, co tam się dzieje. Jednak nie wszystko potoczyło się tak, jak przewidywano… 3 lipca o świcie na Serhija Ławewskiego, gdy on i jego rodzina jeszcze spokojnie spali, dokonano napadu z bronią. Przestępca wdrapał się po drabinie pożarniczej do okna mieszkania na trzecim piętrze. Gdy gospodarze obudzili się i zobaczyli go z ich laptopem w rękach, bandyta, nie zastanawiając się, rzucił się na Serhija Ławewskiego i jego żonę z nożem i okrzykiem „Zabiję!” Bił fachowo: cios gospodyni w okolicę nerek i trzy ciosy gospodarza, przy czym jeden z nich — w rejon tętnicy szyjnej, drugi — w okolicę serca. Przy ostatnim ciosie ostrze noża złamało się w jego ciele. Z innego pokoju na hałas wybiegł starszy syn-student, razem z ojcem próbował zatrzymać napastnika. Ale ten uciekł. Małżeństwo w ciężkim stanie trafiło do szpitala, obojgu wykonano skomplikowane operacje, przy czym Serhijowi Ławewskiemu — kilka, i w ogóle tylko cud uratował mu życie. Milicja tym razem wykazała cuda sprawności i tego samego dnia schwytała bandytę aż na drugim końcu obwodu. Przyczyniło się do tego także to, że gospodyni od razu rozpoznała bandytę na jednym z kilku zdjęć, jakie zaproponowała jej milicja. Najwyraźniej szukano nie na ślepo. I, jak się okazało, wśród swoich. Już nazajutrz szef miejskiej milicji poinformował dziennikarzy na konferencji prasowej, że zatrzymany — 22-letni były pracownik milicji, niedawno zwolniony z organów za daleko nieprzykładną służbę. To, że pracownicy milicji, obecni i byli, coraz częściej stają się przestępcami, nikogo już nie dziwi. Dziwi co innego: kategoryczność, z jaką czernihowska milicja pospieszyła się z zapewnieniem o jednej jedynej wersji: rzekomo to kradzież, a skoro z nożem — to rozbój. Co więcej, ta jedyna wersja została ogłoszona od razu, w dniu zbrodni, jeszcze przed (!) schwytaniem napastnika. Argumenty, że złodziej, „przyłapany” na gorącym uczynku, nie rzucałby się z nożem, lecz uciekałby, są ignorowane. Szef milicji oświadczył, że pewien procent złodziei może zachowywać się w ten sposób nieadekwatnie. Czyli „nie wszyscy są przy zdrowych zmysłach”. Wtedy pozostaje tylko się dziwić, z jakimi głowami przyjmuje się do milicji. Niech śledztwo opracowuje i tę wersję, ale po co odrzucać inne? Czy wokół cerkiewnej epopei nie ma już dostatecznie dziwnych zbiegów okoliczności? Kilka miesięcy temu w nocy pod swoim domem nieznani brutalnie pobili dziennikarza czernihowskiej gazety „Siwierszczyna” Ołeksandra Jasenczuka. Kieruje on obwodową organizacją Ukraińskiego Związku Studentów, organizacją rejonową UNP. Rano miał organizować pikietę pod cerkwią przeciwko blokującym i na poparcie wspomnianego zarządzenia gubernatora. Lecz w noc przed pikietowaniem trafia do szpitala. Przestępstwo do dziś nie zostało wyjaśnione. Dyrektor muzeum rano ma wreszcie wejść do zablokowanego ponad rok pomieszczenia służbowego, a trafia na stół operacyjny. Co to jest? Próba zastraszenia? Kiedy pod ścianami cerkwi rozgrywa się „ostatni i rozstrzygający” bój, to dla niektórych z „prawdziwych i kanonicznych” Boże przykazania „Nie zabijaj” i „Nie kradnij” mogą nic nie znaczyć. A czemu nie wersja — próba zatarcia śladów? Przypomnę, że w świątyni znajdowały się znaczne wartości, a ich los jak dotąd jest nieznany. Chciałoby się jednak wierzyć, że przynajmniej tym razem nie zmieszano tu polityki. Obecnie jest zbyt wiele politycznego brudu, nawet wokół miejsc świętych.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
