Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «RODZIMY KRAJ», s. 8

Ojczysty kraj

Слово Просвіти, №28 за 2008 рік

Wejście do „Krainy Trypilla” w nowym muzeum cierpień: hołodomory i terror wojskowy. Cóż to za karma u naszego narodu? Oczywiście piękna, urodzajna ziemia. Zaborcy byli, są i będą. Naszym zadaniem jest nie dać się znowu oszukać. Przy pamiątkowej steli Wasylowi Czuczupace, poległemu hetmanowi ruchu wyzwoleńczego Chołodnego Jaru w latach 1919–1920, uświadomiliśmy sobie, że jesteśmy bardzo zmęczeni. Czarniutkie szczenię wycałowało każdego i radośnie pobiegło do chaty, która tonęła w kwiatach. „Czuczupaka!” — rzucili hasło studenci i, naładowani energią małego stróża-spaniela, wsiedli do autobusu. W Subotowie na wygłodniałych wycieczkowiczów czekała smaczna niespodzianka. Dla wszystkich, którzy podróżują po Czerkaszczyźnie, działa karczma z kalorycznym, autentycznym barszczem — pampuszki z czosnkiem są obowiązkowe, pieczeń w garnkach, a ponad wszystko kwas na miodzie własnej produkcji. Po smacznym obiedzie zwiedziliśmy Subotów turystycznie. Dobre miejsce na swoją siedzibę wybrał Mychajło Chmielnicki, ojciec Bohdana. Czyhyryn najbardziej zaskoczył obecnym stanem muzeum Bohdana Chmielnickiego. Ekspozycje nieporównywalnie wzbogaciły się o dawną, staroukraińską broń kozacką, ciekawe przedmioty codziennego użytku wojowników. A jaki tam zestaw przyborów pisarskich!.. Studenci przylepiali się do szyby, za którą prezentowały się kolekcje numizmatyczne — wymowni świadkowie związków hetmańskiej Ukrainy z bliską i odległą zagranicą. O Czyhyryniu ani słowa, tylko rada. Zanim włączymy się w turystyczny nurt „Złotej Podkowy Czerkaszczyzny”, warto zapoznać się z książką ks. Jurija Mycyka „Czyhyryn, stolica hetmańska”. My kupiliśmy ją oraz współczesne bloki pamiątkowe ze znaczkami właśnie w kontekście podróży. „Potrafią robić jakościowo, kiedy zechcą” — niezmienny stan rzeczy w kraju, jeszcze z czasów postradzieckich. A PODZIĘKOWANIA TO PRZECIEŻ ZBĘDNE? Wracali do domu i zauważali zaśmiecone pobocza na wjeździe do Kijowa. Jakby z całej Ukrainy zjechali się niechlujni ludzie i z powodzeniem zamieniali stolicę w ogólnopaństwowe wysypisko. Jak mówili turyści w Myrhorodzie: „tfu na nich”. A my do swojego. Szczerze podziękowaliśmy sobie nawzajem za wspaniałą rozmowę. Pan Prjadka zaśpiewał pieśń kozacką „Wielicziannia”, a pan Sołowij — dawny lwowski romans o miłości. Studenci z Charkowa — słobożańskie przyśpiewki. Szczególne podziękowanie dla kierowcy Wołodymyra. Pan Melnyk podzielił się marzeniem, by za pośrednictwem „Słowa Proświty” podziękować za wsparcie projektu przewodniczącemu Narodowej Rady ds. Kultury i Duchowości Mykole Żułyńskiemu oraz obecnemu ministrowi kultury i turystyki Wasylowi Wowkunowi i jego współpracownikom, którzy sprzyjają sprawie. Nazwiska zwycięzców i reprodukcje ich prac zobaczymy wkrótce w broszurze. A tematy na czwartą wystawę już znaleźli podczas wędrówki. Zatem do zobaczenia za dwa lata.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn