Strona · s. 2strona oryginału ↗
WYDARZENIA, FAKTY, KOMENTARZE POLITYCZNE LATO: GDZIEŚ TAM WŁADZA, A GDZIEŚ — LUD…
Слово Просвіти, №28 за 2008 рік
Petro ANTONENKO Prognoza pogody na czerwiec, którą tak hojnie drukowały nasze gazety, trafiła “palcem w niebo”, chłodne i deszczowe. Nie wyszedł suchy i gorący początek lata, jak rozprawiali prognostycy. Prawda, do takich publikacji, jak i do innej bzdury w rodzaju horoskopów, której tak hojnie u nas oddają gazetową powierzchnię, ludzie dawno odnoszą się z ironią. Lud bardziej interesuje się politycznymi prognozami. Ale i tutaj sytuacja nie jest lepsza niż z pogodą, bo my, w odróżnieniu od ustalonych zachodnich demokracji, żyjemy w dziwnym społeczeństwie, gdzie rano nie wiesz, co będzie wieczorem, a wieczorem — co rano. Jednak jedna prognoza z ostatnich miesięcy wręcz się nasuwała. Mam na myśli obecną żałosną sytuację z rządzącą koalicją parlamentarną. Do tego to szło. Wystarczy przejrzeć prasę. Takiej haniebnej kłótni między sojusznikami Majdanu, pomarańczowej rewolucji, my przez te lata jeszcze nie widzieliśmy. To, co działo się jesienią 2005 roku, doprowadziło do dymisji pierwszego pomarańczowego rządu, do drugiego przyjścia Kuczmo-Janukowyczów, wreszcie do głębokiego kryzysu politycznego i pierwszego w naszej historii rozwiązania parlamentu — wszystko to dziecinna igraszka w porównaniu z obecnymi realiami. Czytelnik, obywatel, wyborca, biorąc do rąk gazetę, widzi, że jedną kolumnę wykupiła “Nasza Ukraina” i tutaj opowiadają, jaki zły jest BJuT, a na drugiej kolumnie, kupionej przez BJuT, opowiadają, jaka zła jest “NU”. Mało tego, są jeszcze i swary wewnątrz “Naszej Ukrainy”. Nasi pokłóceni politycy czasami nawet nie wyobrażają sobie, co to jest. Dni temu zobaczyłem taką gazetę w rękach swojego wiejskiego sąsiada, zwykłego człowieka, nieobojętnego na życie społeczne. Mówię mu, że on po takiej kłótni, zapewne, już nikomu nie wierzy. A on mi błyskotliwie odpowiedział: “Nie, ja wierzę Juszczence, że Julia Tymoszenko jest zła. I wierzę Juli, że Juszczenko jest zły”. Genialnie! Przewodniczącemu Komitetu Rady Najwyższej do spraw bezpieczeństwa narodowego i obrony A. S. HRYCEŃCE, przewodniczącemu Komitetu Rady Najwyższej do spraw polityki ekologicznej, korzystania z zasobów naturalnych i likwidacji skutków katastrofy czarnobylskiej A. I. SEMYNOZIE, przewodniczącemu Komitetu Rady Najwyższej do spraw polityki gospodarczej O. M. TKACZENCE, przewodniczącemu Komitetu Rady Najwyższej do spraw integracji europejskiej B. I. TARASIUKOWI, przewodniczącemu Komitetu Rady Najwyższej do spraw zagranicznych O. H. BIŁORUSOWI Wysokopoważni mężowie stanu! Na obrzeżach miasta Chersonezu (V w. p.n.e.) jeszcze starożytni Grecy zaczęli wydobywać kamień-wapień. Przez stulecia na miejscu tych kamieniołomów utworzyły się liczne jaskinie. W ubiegłym stuleciu było ich kilkadziesiąt. Zaczęto je wykorzystywać do potrzeb wojskowych, rozmieszczając tam składy z amunicją dla jednostek Armii Czerwonej, które dyslokowały się na Półwyspie Krymskim i Floty Czarnomorskiej. Ich załadowanie szczególnie wzrosło w pierwszych dniach wojny, kiedy dowództwo wojskowe, jak wspominają naoczni świadkowie, przemieściło tutaj tysiące ton amunicji. Taka praktyka pozostała i w czasach powojennych. Teraz już gromadziły się zapasy amunicji na dziesięciolecia możliwych wojen z całym światem. Według niektórych danych, tylko w podziemnych kopalniach pod Sewastopolem leżą dziesiątki tysięcy ton przedmiotów wybuchowych. W szczególności w zatoce Hollandia rozmieszczono około 80 podziemnych kazamatów, gdzie przechowują dużą ilość amunicji. Nafaszerowany nimi podziemny arsenał w Suchej Belce, arsenał torpedowy w Troickiej Belce, nad którym znajduje się osiedle mieszkaniowe. Są dane, że przestarzałą amunicję na terytorium niektórych składów (jak, na przykład, niedaleko Teodozji) po prostu zasypano ziemią, i na ich miejscu już zbudowano kwartały mieszkalne. Zwiększa zagrożenie i to, że te śmiercionośne “skarby” znajdują się w sejsmicznie niestabilnym rejonie. Więc całkiem przewidywalnym, w odróżnieniu od pogody, stał się demarche, który można by nazwać wydarzeniem politycznym czerwca: oświadczenie o wyjściu z rządzącej koalicji dwóch deputowanych — Buta z NU-NS i Rybakowa z BJuT. Właśnie tylu, żeby większość zamieniła się w nie-większość. Prawda, tutaj wybuchła polityczna polemika, kiedy każdy zaczął traktować wydarzenie i jego skutki tak, jak mu się chce. Tak czy inaczej, ale sytuacja jest poważna. I te trzy wyjścia z kolejnego kryzysu, które się nasuwają i które już ogłosił spiker, — jedno gorsze od drugiego: dalsze istnienie takiej półkoalicji, przeformatowanie w nową, w szeroką, kolejne przedterminowe wybory jesienią. Wszystko — do niczego. Prawda, mówią, jeśli są trzy wyjścia, można znaleźć czwarte. A póki co — paraliż. I nie warto zajmować się samooszukiwaniem, jakoby głównym i czy nie jedynym zadaniem koalicji parlamentarnej — to formowanie rządu, z czym ona sobie poradziła. A Budżet Państwowy, który z jakiegoś powodu zdecydowano zmieniać w środku roku? A poważne nominacje kadrowe na innych szczeblach władzy wykonawczej? Tutaj najgłośniejsze batalie rozegrały się wokół stanowiska przewodniczącego Funduszu Mienia Państwowego, a jeszcze jest Komitet Antymonopolowy, inne instytucje i stanowiska. Ale jeśli trybunę parlamentu i krzesło spikera blokuje już nie opozycja, a partnerzy z koalicji? Czy warto wtedy dziwić się, że parlamentarzyści do tej pory nie wykonali tego, co obiecywali w zeszłym roku podczas kampanii wyborczej zrobić niemal w pierwszy dzień pracy? Nie skasowali immunitetu deputowanego, ulg, które, wręcz przeciwnie, po trochu narastają. Czyli tego najprostszego, co robią jednym naciśnięciem przycisku. Co już mówić o trudniejszych ustawach społeczno-ekonomicznych! O sferze humanitarnej, która w zeszłym roku niespodziewanie zajęła czy nie czołowe miejsce w programach wyborczych zwycięzców wyścigu parlamentarnego. Na przykład, kiedy deputowani będą głosować w sprawie dwóch projektów ustaw o języku, które wnieśli Pawło Mowczan i Wołodymyr Jaworiwski? A przecież w parlamencie (wiem jako dziennikarz, że tam akredytowany) znajdują się projekty ustaw dotyczące ochrony rodzimego kina, przestrzeni informacyjnej, inne projekty sfery humanitarnej. Kiedy rano w parlamencie widzę, jak na kolejny porządek dzienny (na jeden dzień!) wynoszą po 80—90 projektów ustaw, decyzji i postanowień, i kiedy obserwuję realną pracę parlamentu, staje się smutno. Czy nie przypadkowo do mediów trafiają twierdzenia, że praca parlamentu coraz mniej interesuje i rząd, i Prezydenta. O tak! U tych dwóch struktur władzy własne życie. Rządowi, zdaje się, nie do wykonania programu wyborczego “Ukraiński przełom”. Trzeba łatać inne przełomy-dziury, które tworzą się to tu, to tam. Czy nie największa dziura — szalona inflacja. Lud, na którego barki ona spadła, jak zawsze, nic nie mo...
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
