Strona · s. 15strona oryginału ↗
WARTO WIEDZIEĆ
Слово Просвіти, №28 за 2008 рік
Wilk na pustyni na Bliskim Wschodzie, zająca lub nawet wilka. A spróbuj wychować ptaka lub zwierzę! Nawiasem mówiąc, portret wilka byłby niepełny, gdyby nie wspomnieć, że łatwo go oswoić, okazuje on nie mniejsze oddanie właścicielowi niż pies. W zoo w miasteczku Mena w obwodzie czernihowskim długo żyła para wilków — Jack i Palma. Brały jedzenie z rąk, woziły dzieci na sankach. A wilczęta „meńskiej” rasy do dziś są cenione w ogrodach zoologicznych wielu krajów… Jak do tego doszło? Po prostu pewien dobry człowiek zamiast zabić znalezione pod lasem wilczęta, wziął je do siebie na wychowanie. Te, stawszy się dorosłymi, odwdzięczyły się swojemu wybawcy wierną przyjaźnią. I obaliły powszechne, ale błędne przekonanie, że zwierzę pozostaje pełnowartościowe tylko na wolności. Przecież uważano, że wilki nie żyją dłużej niż 12 lat. A Jack i Palma w tym wieku nawet rodziły wilczęta! Przyjaźni zwierzęcia z człowiekiem poświęcony jest pomnik wilczycy, która według legendy wykarmiła znalezione niemowlęta. Kiedy bliźnięta dorosły, założyły nad rzeką Tyber miasto Rzym. W dowód wdzięczności Latynowie ustawili brązowy posąg wilczycy na wzgórzu kapitolińskim. A w XV wieku Rzymianie dodali do niej dwoje maluchów — braci Romulusa i Remusa… Być może to pierwszy w Europie pomnik wilka. Ale nie jedyny i nie ostatni na świecie.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
