Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

NEOFITKA, KTÓRA ODKRYŁA PRAWDĘ

Слово Просвіти, №28 за 2011 рік

W Narodowym Muzeum Literatury Ukrainy odbyła się prezentacja unikalnej książki — albumu-monografii „Hałyna Sewruk”, w którym po raz pierwszy systematycznie naświetlono cały dorobek artystyczny znanej ukraińskiej malarki, wyrazistej przedstawicielki plejady „szestdesiatnykiw” (pokolenia lat sześćdziesiątych), a także studia na temat jej twórczości i korespondencję. Opracowanie wydania — Bohdan Mysiuha, kandydat nauk o sztuce, kierownik działu ekspozycji i pracy naukowo-oświatowej Narodowego Muzeum we Lwowie im. A. Szeptyckiego, oprawa graficzna Petra Nahirnego. prezentacji doktor filozofii Jewhen Swerstiuk. „Miło wspomnieć, że artyści, poeci potrafili stawiać opór i pozostać sobą w tej atmosferze totalitaryzmu”. Jewhen Ołeksandrowycz uważa za osiągnięcie, że w tamtych czasach pisarze, artyści, dziennikarze, przedstawiciele różnych „cechów twórczych” zdołali się zjednoczyć, działać wspólnie: „Jakoś podszedł do mnie Iwan Switłyczny i powiedział: „Wiesz, ilu mamy ciekawych artystów. Trzeba się z nimi zapoznać”. Od tego się zaczęło. Zobaczyliśmy, że ci ludzie mają wielkie pragnienie wiedzy. Po ukończeniu instytutu plastycznego poczuli, że zostali okradzeni”. Wszak w instytucie uczono tylko techniki przedstawiania. Nie uczono dokopywać się do istoty rzeczy. Trójka utalentowanych artystek — Ałła Horska, Hałyna Sewruk, Ludmyła Semykina, które weszły w krąg szestdesiatnykiw, zaczynając od znanego „Klubu Twórczej Młodzieży”, od razu zyskały reputację nacjonalistek. Osobliwością tych nacjonalistek było to, że były rosyjskojęzyczne, ponieważ wcześniej nie miały ukraińskiego środowiska do komunikacji. Stały się prawdziwymi neofitkami, odkryły prawdę, zablokowaną przed nimi: jakimi jesteśmy ukraińskimi artystami, jeśli nie znamy języka ukraińskiego, historii, rodzimej sztuki? „Biografia każdej z tych artystek jest niezwykła. Hałyna wyróżnia się tym, że ma szczególny ród artystyczny — od Hryhorowycza-Barskiego, w jej rodzinie są architekci, artyści. Całe pokolenia przechowują tę sztafetę — kontynuował Jewhen Ołeksandrowycz. — Kiedyś pomyślałem: „Skąd ona wie, czym różni się córka Jarosława, która została królową Francji, od tej, która została królową Norwegii? Rozumem tego nie określisz, trzeba mieć szczególną pamięć, wspominać coś takiego, o czym sam nie wiedział, że w nim żyje. Taka jest Hala Sewruk. Zaczęła odkrywać dla siebie historię swojego narodu, swojego kraju, historię sztuki, zagłębiać się w minione stulecia, tysiąclecia. Nie było przyjęte, by to robić. Oprócz talentu i tajemniczej pamięci, chcę podkreślić jeszcze to, że są to ludzie o niezwykłej pracowitości. Wyobrażam sobie, ile gliny przemieszała Hala Sewruk i ile ciężarów przeniosła swoimi rękami”. „Łza” Na prezentacji ciepłe słowa o książce i jej bohaterce powiedzieli Bohdan Mysiuha, redaktor Natalija Ksiondzyk, recenzent książki, doktor nauk o sztuce Orest Hołubec, przewodniczący Narodowego Związku Działaczy Teatralnych

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn