Strona · s. 16strona oryginału ↗
ABY ŚWIĄTYNIE BYŁY W NASZYCH DUSZACH
Слово Просвіти, №28 за 2011 рік
Maria KUCZERENKO Być może nikt już dokładnie nie wie, jakiej okoliczności ta wieś w rejonie makarowskim zawdzięcza tak poetycką, choć tradycyjną jak na Ukrainę nazwę — Jabłuniwka, która została odzwierciedlona nawet w herbie wsi, stworzonym przez zasłużonego artystę Anatolija Marczuka (białe kwiaty jabłoni po obu stronach świątyni na tle niebieskiego błękitu). Czy dzięki sadom jabłoniowym, w których wieś zawsze tonęła, a w latach trzydziestych ubiegłego wieku dla najlepszych odmian jabłoni przeznaczono aż 30 ha powierzchni ziemi? Czy może przez jednego z pierwszych osadników, polskiego szlachcica Jabłońskiego, który w XVI w. dostąpił od króla bezcennego daru — wolnych ukraińskich ziem? Zatem Jabłuniwka w rejonie makarowskim historycznie uważana była za polską wieś, choć w rzeczywistości jaka ona polska! — przez wieki ta ziemia, hojnie zlana ukraińską krwią, stawiała szalony opór polonizacji i katolicyzacji, wywalczając swoje prawo do własnego bytu, kultury, ojczystej wiary. A dzisiaj, w czasie coraz potężniejszego i bardziej otwartego natarcia Patriarchatu Moskiewskiego, prawdziwym historycznym wydarzeniem dla Jabłuniwki stało się wzniesienie dawno wymarzonej świątyni Patriarchatu Kijowskiego. Kiedy cztery lata temu przewodnicząca rady wiejskiej Kateryna Makij wypowiedziała swoje dawne marzenie o posiadaniu we wsi cerkwi, prawie nikt nie uwierzył w taką możliwość. Mówiono — pomysł wspaniały, jednak „nie do udźwignięcia”. Jednak wszyscy w Jabłuniwce znają Katerynę Iwaniwnę jako bardzo zaradnego kierownika. Jeśli postanowiła — już nie odstąpi. Wkrótce znalazło się niemało optymistów, którzy wzięli aktywny finansowy, i nie tylko finansowy, udział w budowie cerkwi Kazańskiej Ikony Matki Bożej. W szczególności Mychajło Małyszew, przedsiębiorca z Sankt Petersburga. Rodowity petersburżanin jako jeden z pierwszych przekazał darowiznę na budowę świątyni Patriarchatu Kijowskiego, położył jej fundament — fakt godny podziwu, który zasługuje na najszczerszą wdzięczność. Wiele zrobiły w tej świętej sprawie mieszkanki towarzystwa ogrodniczego „Jabłuniwśki sady”, w szczególności Ludmyła Dawydowa, małżeństwo Hałuzinych, a także Jurij Kłytyński, Ołeksandr Poliszczuk, poseł ludowy Wołodymyr Stretowycz, zasłużony artysta Ukrainy Anatolij Marczuk i, oczywiście, sami mieszkańcy Jabłuniwki — nie mogli stać z boku. I oto już, kilka lat po położeniu fundamentu, w promieniach letniego słońca płonie i mieni się centralna kopuła cerkiewna i krzyż przyszłej prawosławnej świątyni Kazańskiej Ikony Matki Bożej, którą przyjechał poświęcić sam Świątobliwy Patriarcha Kijowski i całej Rusi-Ukrainy Filaret przy udziale proboszcza świątyni ks. Iwana (w świecie — Iwan Kopytczak) oraz duchowieństwa dekanatu makarowskiego, wasylkowskiego, kijowsko-swiatoszyńskiego. „Jesteśmy obecni na wspaniałym historycznym wydarzeniu — powiedział podczas uroczystego poświęcenia Patriarcha — kiedy świątynie nie są niszczone, a budowane. Wiadomo, że wraz z ruiną cerkwi upada kultura. A jeśli budowane są świątynie, ludzie wierzą w przyszłość. A to jest najważniejsze dla ludzi, bo choć życie ziemskie jest atrakcyjne, to kiedyś się kończy. A co zostaje po nas? Oto jest ważne. Świątynia utwierdza wiarę”. Po poświęceniu głównej kopuły cerkiewnej, krzyża i ikony Świątobliwy władyka wręczył najaktywniejszym uczestnikom budowy świątyni Błogosławione Dyplomy Patriarchalne. Wierni wyrazili duchowe uniesienie z powodu pojawienia się w bliskiej przyszłości cerkwi Kazańskiej Ikony Matki Bożej. Jak i wiarę w to, że wraz z jej pojawieniem się na wieś zstąpi Boża łaska, wszak ta cudotwórcza ikona jest jedną z najbardziej czczonych ikon Matki Bożej także na terenach Ukrainy. Ze słowem wdzięczności do uczestników budowy świątyni w Jabłuniwce zwrócili się zastępca przewodniczącego Makarowskiej Rejonowej Administracji Państwowej Ołeksandr Humeniuk, pierwszy zastępca przewodniczącego Makarowskiej Rady Rejonowej Ołeh Majstrenko, zastępca przewodniczącego Makarowskiej Rejonowej Administracji Państwowej Ołeksandr Poliszczuk i inni. Lecz raczej nie byłoby świątyni w Jabłuniwce, gdyby nie przedsiębiorczość przewodniczącej rady wiejskiej Kateryny Makij, nie jej umiejętność zjednoczenia wspólnoty, gdyby nie jej własny przykład. Dzisiaj przy skraju wiejskiej drogi stoi na razie tylko murowany szkielet, nie uwieńczony na górze oślepiającymi w słońcu kopułami i krzyżami, jednak już teraz w tej filigranowej budowli, nad którą w dniu poświęcenia płynie uroczysty cerkiewny dzwon, wyczuwa się niebiańską strzelistość, niezgłębienie dumne dążenie do wysokości. Mamy nadzieję, że minie całkiem niewiele czasu i jabłuniwska cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej otworzy bramy przed każdym, kto szuka duchowego oparcia w tym świecie, kto jest spragniony Wielkiej Wiary.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
