Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Tekst uszkodzony przy rozpoznawaniu — przeczytaj stronę oryginału

W jakim państwie my żyjemy?!

Слово Просвіти, №28 за 2012 рік

D. SABAŠENKO, m. Pawłohrad, obwód dniepropetrowski Jestem człowiekiem nie pierwszej młodości, wiele widziałem i przeżyłem w swoim życiu. Jako świadomy Ukrainiec, zaznałem niełatwego życia także w czasach radzieckich. Ale takiego znęcania się, jak obecnie, w wolnej, niby to niepodległej Ukrainie, nie zaznałem nigdy. Za komunistów świat dzielił się bardzo wyraźnie: kochasz Ukrainę, znaczy się, nacjonalista. Wybieraj: albo razem z nami tworzysz „jedinyj sowietskij narod”, a jeśli nie — to do wariatkowa, albo na Kołymę, albo na Sybir. Dzisiaj za mowę niby tak daleko nie wysyłają, ale w wymiarze moralnym żyć stało się o wiele trudniej, po prostu nieznośnie. Chodzę o kulach i kiedy patrzę oraz słucham ukraińskich renegatów, ukrainofobów, takich jak Kolesniczenko, Ołena Bondarenko, chce mi się kulami roztrzaskać telewizor. Dniami słuchałem tego ukrainofoba Kolesniczenki w radiu „Era”. Było to następnego dnia po tej językowej bójce, gdzie już biją ukraińskich generałpułkowników. Pobito Mykołę Petruka, a potem cynicznie O. Jefremow powiedział: sam upadł, a O. Bondarenko dodała, że o własny but rozbił twarz. Chciałbym widzieć, jak ona nadziała się na szpilki swoich butów. Jakby to jej się udało, jeśli ona, oczywiście, nie jest akrobatką. Jaka bezwstydność! Jaka hańba! Czy jeszcze na świecie jest taki kraj, gdzie publicznie biją dowódcę wojsk lądowych państwa, a na dodatek znęcają się nad nim i nikt tych bandytów (innego słowa ja w tym przypadku nie dobiorę) nie pociągnął do odpowiedzialności. Nawet moralnej. Nie Iwan ZACHARCZENKO, obwód kijowski Powiedzcie, Ukraińcy, do kogo należy Ukraina: do nas czy do tych, którzy na niej bezprawie czynią i panują? Dlaczego już 20 lat obojętnie przyglądamy się, jak ją — taką potężną, żywotną — grabieżcy przekształcili w dziką ruinę? Wiem — nas boli, ale złowieszczy duch, zmieszany z duchem wiecznego niewolnictwa, skłonił naszą wolę i wiarę. Darowana wolność nie poruszyła skostniałych dusz, my nie powstaliśmy przeciwko samowoli i złu. Żyjemy nadziejami: oto przyjdzie mesjasz, zlituje się nad nami i będzie karmił kaszą gryczaną. Mesjasze przychodzą, mamy czwartego, ale żaden z nich nie zasiał w sercach jasnych nadziei. Przeciwnie, świat nasz staje się gorszy i bardziej beznadziejny. Ożył duch caratu, bolszewizmu i zbrodniczej oligarchii. Te macki, połączywszy się, krzyżują kraj. Ludzie uciekają precz, strasznie żyć w państwie, które roznieśli w pył. Bezperspektywiczność i bieda, gdzie w bezduchownej krzątaninie ginie młode pokolenie — nasza przyszłość. Na narodowym drzewie dobra i prawdy nie dają rozwijać się, rosnąć. Chaos i bezwładność zbudziły wichrzycieli oraz ukrainożerców, którzy, jak wściekłe cerbery, uczepili się naszej mowy, żywego ducha naszego istnienia. Mowa dla nas, pomiętych, jak rodna matka, a oni, janczarzy, chcą wprowadzić do naszego domu jeszcze i macochę, obdarzyć ją siłą i władzą. Podło czynią. Ich działania, choćby jak je maskowali, powołując się na europejskie kanony językowe, — to kolejne bezsensy władzy, która nie jest zdolna uczciwie i ofiarnie służyć rodnemu narodowi. Ci, którzy podnieśli kwestię językową, przegrywają. Nie warto rozdmuchiwać osądziło w prasie, niby tak w Ukrainie i ma być: Ukraińców bili, biją i będą bić dopóty, dopóki oni nie powiedzą — dosyć. Tutaj gospodarze my, Ukraińcy, a nie wy, grabieżcy. Czy wczorajsi przyjezdni, czy goście, a obecnie już okupanci, którzy podnieśli głowę w związku z bezkarnością i brakiem UKRAIŃSKIEGO PREZYDENTA, UKRAIŃSKIEJ WŁADZY. Cała ta językowa warchołeria przypomina mi powojenne okupowane Niemcy, gdzie generał niemieckiej armii oddawał honory amerykańskiemu sierżantowi w strefie USA. Otóż, występując w radiu „Era”, Wadym Kolesniczenko zachowywał się jak zwycięzca, jak okupant, ciągle śmiejąc się na antenie. Na pytanie słuchacza, jaka was matka urodziła i czy wam nie wstyd, że zdradziliście nie tylko Ukrainę, Zdjęcie Mykoły Cymbaluka a i rodną matkę, odmawiając się od rodnej mowy, Kolesniczenko w odpowiedź tylko zaśmiał się, a potem powiadomił, że on urodził się w ukraińskiej wiejskiej rodzinie w Humaniu. Wieczorem, już na wystawie u Schustera, ja uważnie przyjrzałem się temu Kolesniczence. I on przypomniał mi naszego sąsiedniego wujka, kiedy mieszkałem we wsi Kyszczenki w rejonie mańkowskim obwodu kijowskiego (obecnie obwód czerkaski). Naszymi sąsiadami była żydowska biedna rodzina. Z wyglądu ani Srul, ani Hajka nie byli podobni do Żydów. Srul miał wózek i konika. Tym wózkiem on rozwoził współmieszkańcom białą glinę i sprzedawał dzieciom, takim jak ja, gwizdki z gliny. Co prawda, nie z białej. Kiedy naszą wieś okupowali Niemcy, ludzie, żeby uratować tę rodzinę, ochrzcili ich publicznie i nazwali ukraińskimi imionami. Ponieważ Srul jeździł na czterokołowym wózku, to dali mu, a odpowiednio i jego żonie, nazwisko Kolesniczenkowie. Srula nazwali Wasylem, a Hajkę — Jawdochą. Tak oni Kolesniczenkami i przeżyli w Kyszczenkach całą okupację. Nikt z współmieszkańców ich nie wydał. Po wyzwoleniu Ukrainy od hitlerowców Kolesniczenkowie przeprowadzili się do Humania. Twarz Srula (Wasyla) Kolesniczenki ja dobrze pamiętam do dziś. Dzisiaj ja nie mogę twierdzić i nie twierdzę, że Wadym Kolesniczenko — syn czy krewny owych kyszczenkowskich Kolesniczenków. Możliwe, że i krewny, a może i jednonazwiskowiec. Ale jeśli przypuścić, że on jednak krewny, to on ani mamy, ani rodnego taty nie zdradzał. Kyszczenkowscy Kolesniczenkowie rozmawiali po rosyjsku. Po ukraińsku tylko podczas okupacji hitlerowców. Właśnie dlatego ja i chciałbym ochronić Wadyma Kolesniczenkę od tego emocjonalnego słuchacza radia „Era”, który wyrzucał, że on zdradził mowę matki i pracuje, jako agent, na obce państwo. Co do „obcego państwa”, to niech tym zajmują się odpowiednie organy. Ja tego nie wiem, choć i podzielam opinię słuchacza. A jeśli teraz Wadym Kolesniczenko jeszcze i ożenił się, powiedzmy, na Krymczance, to po co by to on rzeczywiście miał łamać sobie język jakąś mową, kiedy jego ustawa o językach regionalnych da mu pełne moralne prawo zachować ten język w czystości i składni. Ja tego listu nie pisałbym. Ale tego dnia, kiedy ja zobaczyłem Kolesniczenkę i przyjrzałem się jemu

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn