Strona · s. 5strona oryginału ↗
Tekst uszkodzony przy rozpoznawaniu — przeczytaj stronę oryginału
Oni się nie zatrzymają, trzeba ich zatrzymać…
Слово Просвіти, №28 за 2012 рік
ludzkie dusze, którym codziennie dokucza zgubne istnienie. Tak też nie utrzyma się władzy, która wymyka się spod nóg zbankrutowanych polityków. Mankurci, którzy porwali się na język wielkiego narodu, tak tego nie ujdą. Język to nasza świętość; jego geniusze wybrali i zachowują w wielkiej skali historyczną pamięć, którą współcześni szabrownicy, popierani przez władzę, zniekształcają i plugawią. Boli patrzeć na przebiegłych i rozzuchwalonych wandali, którzy postępują zbrodniczo. Przypomnijmy, jakich krzywd doznał język od caratu i bolszewizmu. Przetrwał, nie upadł, wycierpiał kary i prześladowania. Ona, pielęgnowana przez naród, organ naszej duchowości, nikomu nie wyrządziła ani szkody, ani bólu. Cierpiąca, jej miejsce w gronie świętych. Bez jej boskiego brzmienia zubożeje harmonia świata. Nasz język trzeba kochać, wspierać, rozwijać, ale znajdują się ignoranci o zimnym sercu i umyśle, którzy nie dają jej spokoju. Nie szarpcie się o nią, spójrzcie na Ukrainę, na jej lud. Za co on tak cierpi? Kto zrujnował państwo, wciągnął je w bezdroża najbardziej zacofanych? Nigdzie nie słychać głosu prawdy. Naród zepchnięto w stan cierpliwości i pokory. Dają mu tyle, by ledwo powłóczył nogami. Na politycznych szoł z udziałem tych samych figur widzimy słowobludne obłudnictwo, dalekie od palących pragnień i ludzkich żądz. Cały ludowy duch twórczości został zniszczony, natomiast kupiectwo i złodziejstwo kwitną. Jeśli z alfabetu dowolnego języka wyłączyć choćby jedną literę, od razu zubożeje świat intelektualny i duchowy, stanie się trudno się porozumi-
…ać się i rozumieć jedni drugich. A co będzie, gdy zabiorą nam nie literę, a mowę? Katastrofy, która może nas spotkać, nawet trudno sobie wyobrazić. Ustawa-projekt, który skomponowali mowni demagodzy Kolesniczenko i Kiwałow, nie daje szans na ocalenie mowy. Los języka, podobnie jak nasz, zależy teraz od machnięcia jednej ręki. Zbrodnicza rozpusta spustoszyła Ukrainę. Ona ugrzęzła w bagnie korupcji, wszystko jest obryzgane błotem sprzedajności i bezczestia. Na czystym rozumie i sumieniu nic się nie rozstrzyga i nie robi. Z powodu powszechnego nieładu wszyscy starają się coś włożyć do kieszeni, a nie do duszy. Złodziejskie elementy — słudzy mamony — grabią do ostatka, doprowadzają ludzi do rozpaczy i beznadziei. Jednocześnie zawzięcie szerzą kult „wielkiego i potężnego”. Nie jestem przeciwko „mocarnemu”, niezliczone przeczytane dzieła w tym „języku” dały pewną wiedzę i naukę. Jestem wdzięczny, nie stronię od „mocarnego”, ale dziś w niepodległym kraju musi znać swoje miejsce. Dopiero wtedy znikną ukrainożercy, a Kolesniczenkowie i Kiwałowie odejdą w niebyt. Kto ma czyste serce, nie uczyni języka kamieniem ślepej wrogości, nie będzie rozpalał między ludźmi niezgody i nienawiści. A my tolerujemy człowieka, który bezczelnie po prostu oznajmia, że nasz język „nie jest potrzebny…”. Ten nienawistnik czymś przypomina chrześcijańskiego cesarza Justyniana, który w 529 roku zamknął Akademię Ateńską, założoną jeszcze przez Platona. Od tamtego czasu, jak świadczą historycy, ludzki rozum się zmącił i zamilkł na wieki. U nas również z woli urzędnika zlekceważono i wypaczono prawdziwą wiedzę i naukę. Dlatego pięściowa epopeja, która wy-
Wybuchła pod kopułą Rady, zjednoczyły się siły patriotyczne pod sztandarem języka, to dobry przykład, jak wszyscy musimy stać murem i bronić naszej niepodległości, praw konstytucyjnych przed złośliwymi prowokatorami, których chciwość nie zna granic.
Opamiętajcie się, gardzicie i szkalujecie język kraju, w którym w dobrobycie i sytości żyjecie. To paskudztwo i chamstwo. Niedługa jest wasza droga, ale czarne piętno hańby będzie wiecznie leżeć na was i na waszym rodzie.
Czyż wam nie wystarcza, że każdy Ukrainiec zna i bez przymusu włada rosyjskim? To dowód, że Ukraińcy są mądrzejsi, bardziej tolerancyjni. Wiedzą, jak trudno żyć bez ojczystego języka, a jeszcze trudniej patrzeć, gdy jest on rozpinany i nawet nicowany przez języczne szkodniki.
„Mocarstwo” zadało nam głębokie rany, przez wieki szkodziło ukraińskiemu językowi, hamowało jego rozwój. Moskiewskie najazdy były tak silne, że ludzie łamali się, obojętnieli, stawali na drodze zdrady. Właśnie to wywołało w społeczeństwie językowy zamęt.
Język to nie rzecz, lecz duchowa substancja, która przekazywana jest od ojca i matki. Szczęśliwi są ludzie, którzy nie zdradzają ojczystego języka, stale nim rozmawiają i się porozumiewają. A jeszcze szczęśliwsi, gdy znają inne języki. To świadectwo oświecenia i przyzwoitości. A tu wielu jakby zaklinowało. Całe życie żyją na obcej ziemi, a nie potrafią złożyć kilku słów w języku ani ryhenów. Dlatego wrzeszczą: „Dajesz russkij jazyk!”
A kto wam go odbiera? Wielu naszych ludzi, ratując się przed nieszczęściem i złem, mieszka w Ameryce i Australii, gdzie nie doświadczając prześladowań, zachowują ojczysty język, nauczyli się też obcego, stali się pełnoprawnymi obywatelami tych krajów.
Tego nie można powiedzieć o moskiewskiej dzikości, która stale ciśnie i nie sprzyja samorealizacji językowej. Duch imperialny, ile będzie żył, tyle też będzie szkodzić i samej Rosji, i jej bliskim, i dobrym sąsiadom. Nie wierzę tym, którzy mówią, że kochają Ukrainę, a gardzą jej językiem i go nie szanują.
Tylu się namnożyło tych mankurtów, których siłami można by zbudować nowy Kanał Białomorsko-Bałtycki. Nomenklaturowe sowieckie kołtuny niczego nie budują, żyją na szeroką stopę, zagarnąwszy w swoje ręce narodowe bogactwa. Jedynie jeden czerwony „tripolog” Howerla na niwie słowno-mownej poteruchy, ale nie zrobił ani kropli widocznego dobra.
Myślisz, że gdyby takich tłustych kotów, jak mówił zniesławiony Kuczma, posadzić na pensji nauczyciela czy lekarza, to natychmiast by przycichli i nie błaznowali. Kiedy Szuster wyprowadza narodowych na ring, zawsze czujesz: będzie zajadła kłótnia i wzajemne oskarżenia. Dlatego naród nie oczekuje od nich ani dobra, ani prawdy. Są sługami, ale nie narodowymi; odrabiają to, czym nimi kierują.
Szanowni janczarzy, jeśli nie wpuszczacie języka państwowego do swoich wystawnych apartamentów, to nie drwijcie z niego i go nie dusźcie. Jeśli uważacie, że jest wam niepotrzebny, to straciliście rozum i sumienie. Nie zapominajcie, że za ojczystym językiem stoi naród, poniżony, obrabowany, ale nie zniesie językowego bezprawia. Bo jemu i ojczystemu językowi przyjdzie odbudowywać na głębokich ruinach nową Ukrainę.
Zatrzymajcie się, bo was zatrzymają!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
