Strona · s. 16strona oryginału ↗
Zdaje się, że Łesia była między nami
Слово Просвіти, №28 за 2021 рік
Walentyna KUKIANIENE. Doczekawszy się złagodzenia warunków kwarantanny, kulturalna i religijna społeczność Wilna rozpoczęła cykl wydarzeń upamiętniających Łesię Ukrainkę (Łarysę Kosacz) z okazji 150. rocznicy jej urodzin. W mieście Druskieniki, po którym, przebywając na leczeniu, chodziła pełna nadziei na wyzdrowienie czternastoletnia Łesia, chłonąc młodą, wrażliwą duszą piękno okolicznych krajobrazów, magiczność legend tego kraju, gdzie ona, zapewne, zauroczona słuchała w małym kościele gry na organach dziesięcioletniego Kastukasa Čiurlionisa, jej utalentowanego litewskiego rówieśnika o podobnym tragicznym losie i nieocenionym dziedzictwie dla swojego kraju... To upamiętnienie miało być wydarzeniem o znacznie większej skali, z udziałem ukraińskich społeczności ze wszystkich litewskich miast, gdzie one istnieją, z gośćmi z Ukrainy, w kręgu litewskich przyjaciół społeczności. Jednak COVID-19 wprowadził korekty... Zatem odbyła się piękna, kameralna konferencja, z treściwą i ciepłą opowieścią przewodniczącej Społeczności Ukraińców Litwy Natalii Szertwitiene o życiu i twórczości Łesi Ukrainki, o planach dalszych działań. Wśród nich – wydanie w języku litewskim książki o Łesi autorstwa ukraińskiego pisarza Hryhorija Husejnowa „Droga do Rajgardasu. Wyrwane kadry. Łesia Ukrainka i inni”. Przekład pod koniec ubiegłego roku wykonali Walentyna i Kęstutis Kukianisowie, na konferencji krótko zapowiedzieli przyszłe wydanie i przeczytali fragment o tym, jak Łesia zdziwiona i zauroczona słucha muzyki organowej chłopca-urwisa, którego nie raz widziała na ulicach miasteczka. Obecni czytali wiersze Łesi, dzielili się osobistym stosunkiem do dziedzictwa, które zostawiła nam ta krucha, patrząc na nią, i silna kobieta: przejmująca liryka, postawa obywatelska, dumne niesienie imienia swojego narodu – Ukrainka, wreszcie – po prostu przykład stoickiego i godnego niesienia krzyża losu, który przypadł w udziale. Społeczność świętowała również 85. rocznicę urodzin honorowego i wielce szanowanego członka społeczności Mychajła Maksymiuka. Sekretarz Ambasady Ukrainy Ołena Kuźmenczuk wręczyła panu Mychajłowi życzenia i prezent od ambasadora Ukrainy Wołodymyra Jacenkiewskiego. Chociaż dwa dni, w których odbywały się wydarzenia, okazały się deszczowe, znalazł się czas także na spacery ulicami miasta, które pamięta kroki Łesi: przechodnie niezmiennie ciepło uśmiechali się na widok wyszywanek i chętnie odpowiadali na nasze pytania; odwiedziliśmy dom-muzeum Čiurlionisa, gdzie przewodnik, usłyszawszy język ukraiński, rzuciła się obdarowywać nas broszurami o ekspozycji i poprosiła o pozowanie do zdjęcia dla fotoarchiwum. Okazało się, że Hryhorij Husejnow jest naszym wspólnym znajomym i było mu bardzo miło, że jego książka o Łesi została już przetłumaczona na litewski. Bądźmy razem! PRENUMERATA—2 0 2 1 Koszt prenumeraty TYGODNIK OGÓLNOUKRAIŃSKIEGO TOWARZYSTWA „PROŚWITA” (z dostawą i kosztami pocztowymi):
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
