Strona · s. 2strona oryginału ↗
Ukraiński postęp poza faryzeizmem
Слово Просвіти, №28 за 2021 рік
Rodzimy eter jest przepełniony wszystkim, co możliwe. Za różnobarwnymi maskami i rolami ekspertów, polityków wyłaniają się zwolennicy samodzielności i państwowości, autonomiści i federaliści, trockiści i staliniści, ugodowcy i kolaboranci, putiniści i zwolennicy wszechświatowego internacjonalizmu. Rozmawiają (często sami ze sobą), głośno się spierają, pouczają, straszą. Georgij FILIPCZUK, akademik Jak to mówią w ludzie, każdy kulik do swojego jeziora przywyk. Wszystko to przypomina „Wieczerzę kata” D. Doncowa, wydrukowaną 105 lat temu w „Szliachach” (nr 3–4), gdzie dość sarkastycznie, wspominając Swifta, ocenia się działalność polityków: „…Polityczny świat liliputów dzieli się na dwie wrogie partie, które różnią się od siebie wysokimi i niskimi obcasami u butów. Byli to trameksanie i slameksanie”. Według tej cechy, pisze Doncow, dzielą się też nasze partie. Na oficjalne i opozycję. I ci, którzy mają wyższe obcasy, nie są zdolni patrzeć dalej, chociaż tworzą tak zwaną większość. Ibsen nazywał ich „kompaktową większością”, Szewczenko nazywał tę gromadę „kapustą głowatą”, a Francuzi – po prostu „bagnem”. Oni nieustannie kręcą się na awanscenie, żądają, aby dramat zakończył się „dobrze”, najstraszniej wymachują rękami i najgłośniej krzyczą, zapominając, że scena jest tylko sceną, i nie chcą widzieć, co dzieje się za kulisami. Doncow wyodrębnia w tej nieprzerwanej komedii jedną bardzo charakterystyczną cechę tych tradycyjnych platform politycznych, którą popierają tacy działacze. Oni, z reguły, „nie są zwolennikami ani wyłącznie wysokich, ani niskich obcasów: na prawym bucie mają wysokie, na lewym – niskie”. Przekładając na język współczesnego ukraińskiego świata, dochodzi się do wniosku, że cała ta warchlania sprzed stu lat zachowuje swoją aktualność i „konsekwentność” (spójność). Jak i wtedy, obecnie, zachwycając się świąteczną feerią pod nazwą „odrodzenie Ukrainy”, głośno opowiadając, jak ma budować się państwo i naród, imperatywnie twierdząc, że przed nimi nikt niczego nie robił i robić nie miał ochoty, dzisiejsi politykierzy, naciągnąwszy obłudne maski, kontynuują „oszukiwanie już i tak oszukanego narodu”. Prawda, sto lat temu nie było możliwości tak „efektywnie” wzmocnić tych brawurowych marszów „sukcesów” tych, którzy są u władzy, histerycznych krzyków „patriotów”, moralizatorskich błagań „sprawiedliwych”. Inna była przestrzeń informacyjna. Dzisiaj nieustannie, nie zatrzymując się, leje się ogromny masyw informacji. Teleradioeter, internet zawładnęły poznawczą i kulturalną sferą społeczeństwa. I mimo wszystko są rzeczy, których nie można tłumaczyć dwuznacznie, kręcić, oczerniać. To – Język i Cerkiew. Wartości, które są lakmusem do sprawdzenia na „wszawicę” każdego, kiedykolwiek. 16 lipca 2021 roku wchodzi w życie szereg norm ustawy językowej. W szczególności chodzi o artykuły 7 i 10 (egzaminowanie z poziomu znajomości języka państwowego przez przyszłych urzędników państwowych, uzyskanie obywatelstwa Ukrainy); artykuł 23, który reguluje używanie języka państwowego w sferze kultury (działalność wycieczkowa, podpisy pod eksponatami, audioprzewodniki, muzealnictwo, wystawy artystyczne, demonstrowanie filmów, stosowanie ukraińskiego w wydawnictwie książkowym i rozpowszechnianiu książek (nie mniej niż 50% produkcji książkowej – po ukraińsku) itd. Ich realizacja wymaga szczególnych wysiłków państwa i społeczeństwa. Jednak jeszcze na długo przed tym przytomne społeczeństwo już rozebrało się, kto jest kim i do jakiego poziomu „zawszawienia” doszli politykierzy z nowymi twarzami. Obrzydliwie, ale trzeba będzie z imienia i nazwiska opowiadać narodowi o całej tej nieczystości, która sprzeciwia się i hamuje wykonanie Ustawy Ukrainy „O zapewnieniu funkcjonowania języka ukraińskiego jako państwowego”. Do obecnej władzy jest prośba-żądanie – nie upodabniać się do kierowników „ukraińskich” rządów sprzed stu lat typu Rakowskiego, który zabronił uznawać język ukraiński za urzędowy, uważając go za język kułaków i burżuazji, reakcyjną rzecz, nikomu niepotrzebną sprawę, nazywając język ukraiński i naród ukraiński „wymyysłem inteligentów”. Bo jeden współczesny „mędrzec”, który interesuje się „ukrainoznawstwem”, już to doświadczenie aktywnie plagiatuje w swoich „naukowych” dociekaniach. Jego nazwisko – Putin! Sądząc po tym, co dzieje się w parlamencie, na innych szczeblach władzy, nietrudno domyślić się, „skąd wyrastają nogi”. A rozpoczynamy te opowieści o „szaleńcach” nieco niezwykle, dotykając problemów Ukraińskiej Cerkwi, ponieważ tematy cerkwi i języka są bardzo współbrzmiące. Czytam świeży i słuszny komentarz arcybiskupa czernihowskiego i niżyńskiego Prawosławnej Cerkwi Ukrainy Jewstratija (Zori) na wywiad deputowanego Wadyma Nowinskiego, w którym ten nazywa PCU „organizacją polityczną o religijnej nazwie”, twierdząc, że „patriarcha Cyryl modli się o pokój na Ukrainie”. Faryzeizmem są podobne oświadczenia tego adepta „ruskiego miru”, prorosyjskiego deputowanego w Radzie Najwyższej Ukrainy, miliardera-wyzyskiwacza, kremlowskiego agenta i „portfela” moskiewskiej cerkwi na Ukrainie. Graniczą one z przestępstwem, ponieważ obrażają miliony Ukraińców, zaostrzając religijną, społeczno-polityczną sytuację w kraju. Dlaczego stała się możliwa otwarta (i zamknięta) „działalność” rosyjskiego poddanego na Ukrainie, która jest niekompatybilna z interesami narodowymi narodu ukraińskiego? Wiadomo, że formalny status takiej „pracy” Nowinskiego (prawdziwe nazwisko tego urodzonego w Federacji Rosyjskiej i petersburskiego „pasażerskiego” lotnika – Wadym Rudolfowycz Małchasjan) został nadany Ukazem prezydenta Ukrainy (W. Janukowycza) nr 360/2012 z 29 maja 2012 roku. Bardzo dobrze pamiętam te dni, kiedy została mi „przekazana” do łukianowskich kazamatów informacja i materiały „o przyjęciu do obywatelstwa Ukrainy Nowinskiego jako osoby, która ma wybitne zasługi przed Ukrainą”. Bo w tym samym czasie byłem represjonowany przez ówczesną „satrapię” za to, że w 2008 roku (moimi rozkazami i decyzją Rządu) zostały odebrane oligarchom i zwrócone Państwu Ukraina aktywa naftowo-gazonośne szelfu przykierczeńskiego na Morzu Czarnym o wartości około 470 miliardów dolarów. Jedynie na początku byłem zdziwiony taką absurdalną polityką państwa, kiedy obdarowuje się „zasługami” obcych i rozprawia za „zbrodnie” z Ukraińcami. Ale nie ma czemu się dziwić, jeśli władza jest okupowana przez przybłędów i moskalofilów. Po raz kolejny wspominam trafne słowa, powiedziane przez Borysa Olijnyka: „Ja tym już dłużnik, że Ukrainiec z urodzenia…”. Kiedy jednego z wicepremierów Azarowa zapytano, za jakie zasługi dano tak wysoką nagrodę zagranicznemu obywatelowi, to odpowiedź nie zwlekała: „On kocha nasz kraj”. Rzeczywiście, a dlaczego by go nie „kochać” (jako kolonię!), przecież Nowinskiemu w bardzo krótkim czasie „gospodarowania” na Ukrainie „pozwolono” stać się siódmym miliarderem (po Achmetowie, Pinczuku, Żewadze, Kołomojskim, Boholubowie, Poroszence). Przy czym majątek jego znacznie wzrósł w 2020 roku (z 810 milionów do 1,4 miliarda dolarów), kiedy już była realizowana deoligarchizacja. Jeszcze wcześniej on z aktywami 1,9 mld dolarów zajmował czwarte miejsce na liście najbogatszych „Ukraińców”.
Jednak istota ocen tego bohatera współczesnej ukraińskiej polityki kryje się daleko nie tylko w labiryntach jego poprawnego biznesu. Chociaż zrozumiałe jest: oligarchowie rządzą całą żywotnością narodu, bo „czyja owca, tego i wełna”. Najniebezpieczniejsze jest to, że pod przykrywką mandatu deputowanego, maskując się pod wpływowym oligarchą, który rzetelnie „płaci” podatki, prowadzona jest (zgodnie z kremlowską strategią) zmasowana niszczycielska praca wobec ukraińskiej państwowości, duchowości, tożsamości. A to już nie tylko problem „narodowo zatroskanych”, a kwestia bezpieczeństwa narodowego. Na chwilę (nie)wyobrażam sobie czegoś podobnego w Moskwii, gdyby nagle (chyba spadając z nieba) prawdopodobny proukraiński deputowany Dumy Państwowej, który rzekomo został zesłany przez nasze służby specjalne, posiadając finansowo-ekonomiczne strategiczne aktywa Rosji, zaczął publicznie występować, stawiać opór gundiajowskiej cerkwi, rosyjskiemu językowi państwowemu, „ich” historii, zbudowanej na imperialno-putinowskich fundamentach i dokonywać międzynarodowych podróży dyplomatycznych, skierowanych przeciwko konstytucyjnym podstawom państwa, które reprezentujesz w parlamencie… Niemożliwe, absurdalne, kryminalne – sprzeciwiliby się oni. Ale z jakiegoś powodu nie My. Bo niesłychane, gdy wspomnieć jeszcze całkiem świeże fakty przejawów bezpośredniego duchowego i politycznego terroryzmu ze strony tego zesłanego „oprycznika”, który wraz z wysokimi rangą przedstawicielami moskiewskiej cerkwi w kontekście postawionych przez obcych zadań stoi na czele „grupy inicjatywnej” ds. blokowania przyznania Ukraińskiej Cerkwi autokefalii. Potwierdzeniem tego są negocjacje z metropolitą warszawskim Sawą (Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny); ministrem spraw zagranicznych Turcji; patriarchą Moskwy. Dla wygody kontaktów jego nazwisko rządowym postanowieniem RF z 20 kwietnia 2020 r. zostało usunięte z list sankcyjnych. Ale jakież „błogosławieństwo” na spotkaniach z Cyrylem może i chce wypraszać dla Ukrainy zatwardziały moskalofil i ukrainofob? Oczywiście, prosi się tylko o ruinę, zniszczenie wszystkiego tego, co przypomina o istnieniu Ukraińskiej Cerkwi, o ukraińskiej narodowej duchowej wolności z jej historyczną ciągłością i prawdziwością. Przypomina się, jak w dzień pamięci Sergiusza z Radoneża Cyryl na prośbę Nowinskiego (Małchasjana), „błogosławiąc” ukraiński naród, powiedział: „…chciałbym was wszystkich wesprzeć na tej drodze, którą wybraliście. Jedyna słuszna droga – być z Cerkwią Pana, a nie z quasi-cerkwią, nie z organizacją, mieniącą się cerkwią”. Oto odpowiedź na pytanie całej wywrotowej działalności w Ukrainie grupy „Małchasjana i K°”. W niej zawarto istotę ideologemu, wyznawanego przez „gundiajowów–małchasjanów” wobec ukraińskiej autokefalicznej cerkwi, ukraińskiego języka oraz narodowej historii. „My nigdy się nie zgodzimy”, – zaznacza Cyryl (Gundiajew). Oczywiście, z tym, że „zmieniać kanonicznych granic nie pozwolimy”, kontynuując myślenie imperatywami metropolii z jej politycznymi, kulturowymi, duchowymi granicami, na które wyłączne „prawo” ma Moskwa. Ci, którzy przeszkadzają tym „świętym” zamiarom, są unitami, rozłamowcami, ateistami. Przy tym zapomina się świadomie o tym, że właśnie rosyjska cerkiew wraz z państwem (monarchicznym, bolszewickim, „demokratycznym”) niszczyła Ukraińską Cerkiew i próbuje robić to i obecnie. Dlatego Ukraina zawsze stała przed dylematem: a) albo podporządkować się moskiewskiej metropolii; b) albo odnowić swoją Cerkiew, przywracając historyczną sprawiedliwość i duchowe prawo narodu. Tylko druga droga jest prawdziwa i chroniąca naród. W tym podstawa zarówno odnowienia kanonicznej Ukraińskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej, jak i duchowej wolności oraz politycznej niezależności ukraińskiego narodu, jego państwa. Jednak inny model pod przykrywką „prawosławia”, „ruskiego miru”, „Noworosji” próbują wszelkimi sposobami narzucić Ukrainie, kontynuując okradanie historii, kłamiąc w żywe oczy rodakom. Być w taborze i na posługach moskiewskiej cerkwi oznacza zdradzić swój naród i chrześcijańskie ideały, zapomnieć, wybaczyć wszystkie zniewagi, wyrządzone przez tych, których w swoim czasie Ukraińcy próbowali duchowo oświecać (bezskutecznie). Stało się tak, że na własną głowę. Bo to dzikusostwo, które opisywał Iwan Ohijenko w „Ukraińskiej kulturze” (1918 r.) wobec moskiewskiej edukacji, w szczególności cerkiewnej, nie poddaje się analizie. Przecież jeszcze w XVI–XVII w. w Rosji było mało szkół, na naukę patrzono krzywo, uważano ją za owoc diabła. Nowogrodzki biskup Giennadij (przysłany z Ukrainy) skarżył się na ciemnotę w Moskwii: „Przyprowadzą mi chłopa, żeby wyświęcić na popa, ja dam mu czytać Apostoła, a on – ani w ząb. Ziemia, mówią, taka głupia, nie możemy zdobyć Człowieka, żeby piśmienny był… W Rosji zachodniej nauki i kultury bano się i uciekano od niej… W Moskwie w XVII w. nawet chleba nie umieli upiec, a dlatego prosili przysłać z Ukrainy „piekarza, który dobrze chleby i pierogi piecze”. I oto teraz te pachołki, kremlowscy rogacze, próbując kontynuować kradzież i fałszowanie naszej historii i kultury, występują w roli nauczycieli, niosących pokój, myśląc, że naród zapomniał o ich kołodziejstwie, faryzeizmie, ludobójstwie. Tym bardziej, że cerkiew, która znajdowała się w XX wieku w satanistycznym trójkącie „moskiewska patriarchia – KGB – KPZR”, stała się zdegenerowaną teokracją, gdzie nie ma prowadzenia przez Boga. Ludzka pamięć przypomina każdemu przytomnemu o trzech milionach sołowieckich ofiar, ponad dwudziestu milionach ofiar państwa GUŁAG (ponad pięćdziesięciu milionach, jeśli brać pod uwagę II wojnę światową), 50 tysiącach księży – prawdziwa cena „harmonii” prawosławia, totalitaryzmu, „narodowości”. Rosyjskie państwo, cerkiew, „światopogląd” wielkoruskiej masy były zawsze jednością wobec wykorzenienia ukraińskiego narodu. I ostatecznym celem edukacji i cerkwi w Rosji – „rusyfikacja” wszystkich obcych, zamieszkujących w granicach imperium. Bo nawet otwarcie Uniwersytetu Kijowskiego (1834 r.) było spowodowane zadaniem przyspieszenia rusyfikacji „Południowo-Zachodniego Kraju”. Tym motywem kierował się i S. Uwarow – autor modelu „prawosławie – samowładztwo – narodowość”, na rozkaz którego, a także z inicjatywy charkowskiego arcybiskupa Innocentego Borysowa, spalano doktorską dysertację M. Kostomarowa (1842 r.), która nie odpowiadała duchowi tego imperialnego ideologemu. A po 40 latach Synod rosyjskiej cerkwi zabronił nauczania w szkołach oraz wygłaszania kazań cerkiewnych
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
