Strona · s. 5strona oryginału ↗
«CIAŁO BEZ DUSZY»
Слово Просвіти, №29 за 2004 рік
RADA NIEPOSTRONNEGO czeony rejon. Nie inaczej, jak do teściowej na naleśniki się zebrali! Niektórzy z nich „jeżdżą” w ten sposób już ponad 10 lat, za każdym razem czyni im się różnorodne przeszkody. Czyżby nie wystarczało rozumu, by im zapobiec? Mała cząstka doniecczan mimo wszystko przybyła do Kijowa. To ci, którzy wyruszyli pociągiem lub własnym transportem. A mogli wszyscy, którzy planowali, trafić do stolicy, gdyby im rozdano przeznaczone na przejazd 50 hrywien, i każdy docierałby według własnego uznania: kto wyjechał wcześniej do krewnych, kto — z Doniecka, kto, być może, pociągami podmiejskimi czy autostopem, — jaka różnica? Głównym jest to, że wszyscy zebraliby się W POTRZEBNYM MIEJSCU O POTRZEBNYM CZASIE! W Kijowie przybyszom w ten sam sposób rozdano by pieniądze na powrotny przejazd. Nie, nasze kierownictwo nie powierza takich „wielkich” sum członkom własnych organizacji. Zamiast tego wykładają 2 000 hrywien za autobus nieznajomym ludziom, zbierają w grupę, niczym barany, swoich podwładnych, sadzają w jedną maszynę i oddają na pastwę władzy. Na koniec chce się powiedzieć: dopóki Ukraińcy nie uświadomią sobie, że przed nimi — chytry, rozumny i podstępny wróg, dopóki nie zaczną, niczym dobrzy szachiści, naprzód przeliczać każdy krok, dotąd ich zwycięstwo jest niemożliwe. Iryna MOŁCZANOWA, przewodnicząca Mariupolskiego Związku Ukrainek jego kierowcy Pawła Łazarenki, i tego będzie niemało, aby zwątpić w rycerskość „bez strachu i skazy” gorącego zwolennika konstytucyjnej reformy… A zatem, kiedy was, szanowni wyborcy, karmią zapewnieniami, że komuniści i socjaliści — to ci, którzy bronią biednych, bo sami są biedni, — nie wierzcie. I w ogóle, nie wierzcie, że polityką dzisiaj na Ukrainie zajmują się My „dojrzeliśmy” do zrozumienia konieczności ochrony własnej przestrzeni informacyjnej, ale myślimy, że tym powinni zajmować się specjalnie przygotowani ludzie od państwa. Trudności są zrozumiałe, ale nie daj Boże nam robić to tylko dla pozoru — najstraszniejszą jest imitacja walki, która jest chorobą ukraińskiej polityki, najlżejszym rodzajem oporu. Przestrzeń informacyjną może ochronić nawet skrajnie osłabiona i doprowadzona do rozpaczy biedą nacja. Czemu by nam, zamiast natrętnych krzyżówek (też technologia), nie spróbować rozwikłać prawdziwych zamiarów autorów i właścicieli, którzy panują w naszej przestrzeni informacyjnej i mają nadzieję mieć nas za głupców? Na początek wyjaśnijmy, czemu nasza przestrzeń informacyjna jest komuś tak potrzebna. Nietrudno zgadnąć, że tym, którzy okupują ją, bardzo chce się nas jakoś zmienić, zmusić, by nie być samymi sobą. Świat kontaktuje się z nami poprzez środki i kanały informacyjne, i my tak samo poznajemy świat. Dlatego problem ochrony przestrzeni informacyjnej rozwiązuje się tylko na podstawie analizy światowych procesów. Sprowadzają się one do elementarnego — silne, czyli bogate, nacje, już nie mogą utrzymywać bardzo wysokiego standardu życia własnych obywateli kosztem możliwości własnego wielkiego kapitału. Odbywa się łączenie (globalizacja) ŚLADAMI NASZYCH WYSTĄPIEŃ światowego kapitału. Słabsze i osłabione państwa obiektywnie same mają potrzebę zasobów i napełnienia wewnętrznego rynku własnym produktem, dlatego nie zgodzą się na panowanie cudzego kapitału, licząc na partnerstwo. Ale to — partnerstwo zbyt różnych kategorii wagowych, mało korzystne dla zglobalizowanych grup ekonomicznych, dlatego nieuniknione jest proste wyjście — zmusić populację terytorium do zmiany swojej pozycji, osłabić funkcje obronne władzy. Zrobić to można, tylko opanowując narodową przestrzeń informacyjną. Zamiarów trudno ukryć. Dlatego, znowuż, zamiast rozwiązywania krzyżówek można znaleźć pożyteczniejszą rozrywkę — zgadywać nazwę potężnego światowego konkurenta, na którego interesy ekonomiczne pracują na Ukrainie ten czy inny kanał telewizyjny, program, gazeta, czasopismo, osobny publiczny polityk czy nawet partia. Lecz to i nie jest potrzebne — głównym jest wiedzieć, komu korzystnie jest zająć naszą przestrzeń informacyjną. Nie uwzględniając tego, będziemy kupować więcej cudzego, niż produkować własnego, będziemy sprzedawać zasoby, nie będziemy silnymi światowymi konkurentami i dlatego nie będziemy mogli ochronić swojego prawa do wysokiego poziomu życia. Mówiąc prosto, — będziemy biedni, jeśli nie ochronimy własnej przestrzeni informacyjnej. Istnieje iluzja, jakoby zrobić to było bardzo trudno, i rzeczywiście, to nie jest prosty problem. Jednego z poważnych profesjonalistów w działalności informacyjnej niedawno o to zapytano. Wśród nazwanych sposobów ochrony przestrzeni informacyjnej były: ochrona wolności słowa, obrona praw dziennikarzy, podniesienie jakości ukraińskiej informacji i jeszcze coś. Niestety, rozwiązanie tych problemów nie wpływa na zdolność ochrony własnej przestrzeni informacyjnej. Samoobrona informacyjna — to nie ochrona ogólnoludzkich wartości: otwartości, wolnego rozpowszechniania informacji. Na absolutnej otwartości informacyjnej świata właśnie nalegają potężne państwa, zdolne do ekspansji informacyjnej razem z ekspansją własnego zglobalizowanego kapitału. Poprzez przestrzeń informacyjną tworzy się iluzja dobra pełnej otwartości w czasie, gdy informacja jest formą istnienia kapitału i może być darowana tylko na wzór sera w pułapce na myszy. Wampiryzm informacyjny jest wielkim niebezpieczeństwem dla stuprocentowo informacyjnie otwartej i niechronionej ukraińskiej nacji. Wołodymyr FERENC, m. Iwano-Frankiwsk z zmęczeni, jak stare żelazo zniszczonych fabryk, i depresyjni, jak nasze zabite wsie i górnicze miasteczka, i nam zachce się machnąć na wszystko ręką: „A niech sobie rządzą, jak rządzili!”, — odrzucając samych siebie, własną myśl, wolny wybór… Zrealizuje się to, czego, właściwie, od nas oczekują: żebyśmy stali się fantomową istotą w wielolicowości elektoratu, która, dotarłszy do lokalu wyborczego, tępo wrzuci karteczki do przezroczystej urny i wypije piwa czy „Chortyci”. I na próżno będzie wołać następnego ranka cierpliwa Odarka: „Kochanie, czy już przyjąłeś alkaprim?”... Po tym kacu pomoże tylko obuch. Więc nie podstawiajmy pod niego swoich głów już dzisiaj! Myślmy, kochani Ukraińcy, myślmy, — póki co mamy czas nacisnąć przycisk, uwalniając chwilkę, aby pobyć sam na sam ze sobą, próbując na smak własne przekonania, — czy lipcowe miody nie trącą smołą? Szczęścia wam! Lubow HOŁOTA z
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
