Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «SMAK WOLNEGO WYBORU», s. 1

SMAK WOLNEGO WYBORU

Слово Просвіти, №29 за 2004 рік

Z DZIENNIKA REDAKTORA NACZELNEGO. Zakończenie. Pocz. na s. 1. Oni w pełni mają zadowolić: a) tych, którzy są „przeciw wszystkim, ale bardziej za czerwonymi”; b) tych, którzy nostalgicznie wspominają ZSRR; c) tych, którzy naiwnie wierzą, że można represjami jednocześnie przywrócić utracone jeszcze w latach osiemdziesiątych socjalistyczne przywileje. Z jakiegoś powodu ani pierwszym, ani drugim, ani trzecim nie przychodzi do głowy, że „czerwona opozycja” już dawno stała się bezbłędnym projektem obecnej władzy, swoistym sposobem na zmniejszenie społecznego oburzenia z powodu doprawdy nieznośnego życia emerytów. Że komunistyczni liderzy już dawno są komunistycznymi burżujami, którzy ze smakiem korzystają z przywilejów obecnej nomenklatury i dają znaczną przewagę pałacom, tylko dla pozoru wymachując czerwonymi sztandarami pod oknami chatek i drukując gazety, w których biednym współobywatelom pozwala się do woli „sygnalizować z miejsc”, oburzać się i skarżyć na okrutną codzienność… W Radzie Najwyższej komunistyczna większość panowała trzykrotnie. I gdzież te przywileje, gdzie społecznie sprawiedliwe prawa, wreszcie, wymieńcie choć jeden projekt zrealizowany przez symonenkowców, witrenkowców i im podobnych, adresowany bezpośrednio do tych, którzy ich popierają? Socjaliści Ołeksandra Moroza gorąco bronią swojej odmienności od socjalistów Medwedczuka-Krawczuka-Surkisa. Ale powiedzcie mi, czym różnią się miliony Kerojanca, Makiejenki, Rudkowskiego od „ciężko zarobionej kopiejki” wyżej wymienionych? Czyż nie zostały one tak samo zdobyte na ukraińskim zbożu, manipulacjach ropą, handlem lekami itd., słowem, na ukraińskiej biedzie? A przecież właśnie za nie kupiono miejsca na listach wyborczych w socjalistycznej liście kandydatów do Rady Najwyższej. Dodajcie do tego jeszcze odrażającego deputowanego ludowego z Partii Socjalistycznej, byłych biednych ludzi. Bo choć cała polityczna armia od czasu do czasu zaciąga „Wyszli my wsie iz naroda”, to mimo wszystko nie wierzcie – pamiętajcie o tym, że zajmowanie się polityką to bardzo droga przyjemność. W każdym bloku, u każdego kandydata na urząd prezydenta w „aktywach” znajdują się kapitały ukraińskich i rosyjskich milionerów. To za ich pieniądze przyniosą wam kilogram gryki i parę kilogramów materiałów drukowanych, zainstalują licznik gazu i zaasfaltują dziurę, w której straciło koło niejedno „Zaporoże”; okruchy tych milionów wpadną dźwięczną monetą do kieszeni setek pachołków, nauczonych kłamać bez mrugania okiem, nimi też zostaną opłacone informacyjne zawirowania i polityczne zamęty w naszych głowach. Kiedy obywatel już nie wie, kogo chce wybrać, władza wybiera tego, kogo chce, w ten sposób przekonując naród, że to – jego wybór. I my musimy o tym pamiętać. Więc kiedy znudzą nam się czerwone korridy i opuchnięte policzki „Matki Ojczyzny, która wzywa”, kiedy będą nas odstraszać od naszego wybrańca tonami kompromatów, kiedy nie wytrzymawszy, inteligentna nauczycielka rzuci w ekran telewizora butelką z kefirem, kiedy nie później niż 25 października wypłacą nam zaległości w pensjach i dorzucą po dziesięć hrywien do emerytury, a my już będziemy potulni jak siła pociągowa sprzed dwustu lat, a my już będziemy

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn