Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 1strona oryginału ↗

SMAK WOLNEGO WYBORU

Слово Просвіти, №29 за 2004 рік

Witam Was, drodzy czytelnicy! Tegoroczny lipiec, jak się wydaje, przyszedł do nas nie tylko z miodami. Są przynajmniej ludzie gotowi wrzucić do beczki, do słoika, a nawet do malutkiego kubeczka Waszego miodu wielką łyżkę swojego dziegciu. Chodzi nie tylko o kampanię prezydencką, o to polityczne starcie, na frontach którego, mimo wszystkich porozumień, wykorzystuje się najbrudniejsze technologie, zarówno już ujawnione, jak i te, które dopiero nadciągają. Rzecz w tym, że nasze społeczeństwo, my wszyscy, pozwalamy je stosować. Przez ostatnie pół roku nie słyszałem ani nie widziałem choćby jednej skutecznej akcji, która zakryłaby fontannę kłamstw. O co chodzi? Oto, dajmy na to, z dnia na dzień dwaj panowie z kanału „1+1” zaprawiają się w oszczerstwach, smarując dziegciem lidera „Naszej Ukrainy” Wiktora Juszczenkę (zresztą bez zapowiedzi w programie telewizyjnym). Tu i ówdzie rozlegają się oburzone głosy, które próbują powstrzymać dwóch zuchwałych didżejów, napierających na nasze bębenki i mózgi łomotem kanibalskich bębnów. A co, panowie telewidzowie, czy nie warto zastosować dawnego, sprawdzonego przez przyzwoite towarzystwo środka — bojkotu? Jeśli ich nie ma w programie telewizyjnym, niech nie będzie ich na ekranie! Przynajmniej na ekranie Waszego domowego telewizora. Wpłynąć na właściciela tego kanału nam się nie uda. Ale nacisnąć przycisk, gasząc ekran we własnym mieszkaniu, może każdy z nas. I tak za każdym razem, gdy tylko zobaczycie na ekranie karaluche wąsy czy spoconą łysinę. Powiedzcie jako pierwsi „Dobranoc!” dwóm prowokatorom. Po pierwsze, oszczędzicie energię elektryczną. Po drugie, spadnie oglądalność tych kanałów i ich służbowa pycha. Po trzecie, pokażecie, że jesteście ludźmi wolnego wyboru. Twierdzicie, że moja propozycja jest naiwna? Że koniecznie musicie ich wysłuchać, aby wiedzieć, jak walczyć z przeciwnikami? Właśnie na to są nastawione ich bezczelne monologi, które zresztą nie dopuszczają sprzeciwów ani dialogów! Czy choć jeden z dissydentów został dopuszczony do antenny tego kanału ze swoimi zastrzeżeniami? Czy ktoś wysłuchał Waszej opinii — nie opozycyjnej, lecz po prostu konsumenckiej? Mitki są przekonani, że za pięć minut dwudziesta, każdego wieczoru, pokornie otworzycie usta na kolejną łyżkę smoły i nadstawicie własne uszy na lepką lurę. I tak samo pokornie, choć bez konsumenckiego apetytu, przełkniecie. Panowie, nie warto tak bezwarunkowo zapominać o najnowszej historii! Kiedy niemal sto lat temu na jednym z okrętów marynarzom podano robaczywą soloninę, to załoga nie tylko solidnie sprała kucharza, ale też rozpoczęła rewolucję, nie zapominając przy okazji wyrzucić za burtę kapitana. Nam zaś wystarczy tylko „rewolucyjnie” nacisnąć przycisk. I po wszystkim, po Mitkach znaczy. Zresztą za te kilka uwolnionych minut spróbujcie przeanalizować, za kogo uważają Was i Waszych bliskich owi robaczywi technolodzy PR, sprowadzeni wcale nie z norweską rybą, lecz znacznie z bliższych szerokości. Przeżyjcie w myślach reklamę: oto budzicie się rano, z ciężkiego kaca po zbędnych mililitrach, i ożywacie na radosne pytanie żony: „Kochanie, wziąłeś już Alkaprim?!” (Taka oto transformacja alkoholowej nietolerancji współczesnej Odarki wobec współczesnego Karasia, który „wypił kieliszeczek, nie więcej”). Odświeżywszy się wonią dezodorantu, zdolnego podbić zarówno dziewczęce, jak i byczkowe serca, zamknąwszy oczy z rozkoszy przy spożywaniu bulionu z kostką czegoś żółtawego i otworzywszy je od smaku gumy do żucia, która dodaje Wam honoru i siły playboya, pospieszacie do pracy, gdzie czeka na Was szef, tęskniący za „Myrhorodzką”, i długonogie koleżanki pachnące miętą, z farbowanymi włosami bez łupieżu i z czymś takim, czego się domyślacie, ale jeszcze nie na tyle zgłupieliście, by o tym mówić. Jakoś dożywacie do wieczora, zjadłszy obiad z „Orbitem”, i w końcu trafiacie do towarzystwa „prawdziwych chłopaków”, siedzicie, „jak bogowie”, „Chortycja” wymazuje w Waszych mózgach wszelkie inne skojarzenia prócz wódczanych — szybko do domu, przed skrzynkę, gdzie czarny mitka zadziwia Was swoją wiedzą tam, gdzie przydałby się „Tide” czy „Gala”, ale najwyraźniej białe ubrania nie nadają się do tej audycji… Tak właśnie formuje się zmącona świadomość społeczna dla naszego kraju, który za- Z DZIENNIKA REDAKTORA NACZELNEGO topi nie napływająca, lecz wymywająca fala informacji… Wymyć z każdego umysłu każdą samodzielną myśl, własne stanowisko, indywidualne spojrzenie, zdolność wybierania i poczucia się wybrańcem czasu, losu, własnych upodobań i pragnień. Zniwelować osobowość, zastraszyć ją do zaniku wszelkiego szacunku dla siebie, zniszczyć wszelkie nadzieje i autorytety, poniżyć świętości — taka oto ideologia w Ukrainie, pozbawionej ideologii narodowej. Rachuba tych, którzy opracowali i obecnie stosują swoje technologie PR, nie jest tak mądra i nowa. Przez dziesiątki lat sowiecki lud trzymano na przeciwstawieniu „biel—czerń” (czyli „czerwone—białe”, „czerwone—żółto-błękitne”, „sowieckie—antysowieckie”, „komunistyczne—dysydenckie” itd.). W umysłach starszego pokolenia Maładzisz-Kibalczisz wciąż walczy z Mal'czyszem-Plochyszem, Pawlik Morozow z dziadkiem-kułakiem, czerwonoarmiści z Petlurą, samostijnicy z internacjonalistami i tym podobne. To są stereotypy sowieckie. Zastąpić pozytywne „chwyty” tamtego systemu stereotypami obecnej władzy, wykorzystać genetyczny, trzewny strach zasiany przez niszczenie wszystkiego, co inaczej myślące, samodzielne, niezależne — czy nie podobne podróbki rozpoznajemy w obecnych manewrach PR, rozgrywających się na terytorium Ukrainy, których celem jest jedno: odwrócić Ukraińca od ukraińskiego wyboru. Dla tych, którzy będą głosować „za lepsze wczorajsze życie”, slogan „Cała nadzieja w Piotrze!” jest już przygotowany (i rzeczywiście pokłada się w nim niemałą nadzieję: dwukrotnie przywódca komunistów wprowadzał do drugiej tury obecnego Prezydenta Leonida Kuczmę i… zwalniał tempo, przegrywając „swój ostatni i decydujący bój”). Ponieważ obecna karta wyborcza nieco się zmieniła, to oprócz asa w kolorze czerwonym na stół wyrzucono jeszcze kilka — również czerwonych — waletów i jedną wojowniczą damę. Zakończenie na s. 5 s. 8—9 Opera przeżyje tandetny pop s. 11 Stopnie historii s. 12—13 Portret ziemi s. 14 Łemkowskie ognisko s. 15

s. 5 · strona oryginału ↗

Z DZIENNIKA REDAKTORA NACZELNEGO. Zakończenie. Pocz. na s. 1. Oni w pełni mają zadowolić: a) tych, którzy są „przeciw wszystkim, ale bardziej za czerwonymi”; b) tych, którzy nostalgicznie wspominają ZSRR; c) tych, którzy naiwnie wierzą, że można represjami jednocześnie przywrócić utracone jeszcze w latach osiemdziesiątych socjalistyczne przywileje. Z jakiegoś powodu ani pierwszym, ani drugim, ani trzecim nie przychodzi do głowy, że „czerwona opozycja” już dawno stała się bezbłędnym projektem obecnej władzy, swoistym sposobem na zmniejszenie społecznego oburzenia z powodu doprawdy nieznośnego życia emerytów. Że komunistyczni liderzy już dawno są komunistycznymi burżujami, którzy ze smakiem korzystają z przywilejów obecnej nomenklatury i dają znaczną przewagę pałacom, tylko dla pozoru wymachując czerwonymi sztandarami pod oknami chatek i drukując gazety, w których biednym współobywatelom pozwala się do woli „sygnalizować z miejsc”, oburzać się i skarżyć na okrutną codzienność… W Radzie Najwyższej komunistyczna większość panowała trzykrotnie. I gdzież te przywileje, gdzie społecznie sprawiedliwe prawa, wreszcie, wymieńcie choć jeden projekt zrealizowany przez symonenkowców, witrenkowców i im podobnych, adresowany bezpośrednio do tych, którzy ich popierają? Socjaliści Ołeksandra Moroza gorąco bronią swojej odmienności od socjalistów Medwedczuka-Krawczuka-Surkisa. Ale powiedzcie mi, czym różnią się miliony Kerojanca, Makiejenki, Rudkowskiego od „ciężko zarobionej kopiejki” wyżej wymienionych? Czyż nie zostały one tak samo zdobyte na ukraińskim zbożu, manipulacjach ropą, handlem lekami itd., słowem, na ukraińskiej biedzie? A przecież właśnie za nie kupiono miejsca na listach wyborczych w socjalistycznej liście kandydatów do Rady Najwyższej. Dodajcie do tego jeszcze odrażającego deputowanego ludowego z Partii Socjalistycznej, byłych biednych ludzi. Bo choć cała polityczna armia od czasu do czasu zaciąga „Wyszli my wsie iz naroda”, to mimo wszystko nie wierzcie – pamiętajcie o tym, że zajmowanie się polityką to bardzo droga przyjemność. W każdym bloku, u każdego kandydata na urząd prezydenta w „aktywach” znajdują się kapitały ukraińskich i rosyjskich milionerów. To za ich pieniądze przyniosą wam kilogram gryki i parę kilogramów materiałów drukowanych, zainstalują licznik gazu i zaasfaltują dziurę, w której straciło koło niejedno „Zaporoże”; okruchy tych milionów wpadną dźwięczną monetą do kieszeni setek pachołków, nauczonych kłamać bez mrugania okiem, nimi też zostaną opłacone informacyjne zawirowania i polityczne zamęty w naszych głowach. Kiedy obywatel już nie wie, kogo chce wybrać, władza wybiera tego, kogo chce, w ten sposób przekonując naród, że to – jego wybór. I my musimy o tym pamiętać. Więc kiedy znudzą nam się czerwone korridy i opuchnięte policzki „Matki Ojczyzny, która wzywa”, kiedy będą nas odstraszać od naszego wybrańca tonami kompromatów, kiedy nie wytrzymawszy, inteligentna nauczycielka rzuci w ekran telewizora butelką z kefirem, kiedy nie później niż 25 października wypłacą nam zaległości w pensjach i dorzucą po dziesięć hrywien do emerytury, a my już będziemy potulni jak siła pociągowa sprzed dwustu lat, a my już będziemy

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn