Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

OKSANA JAROWA: «OPERA PRZEŻYJE KAŻDĄ POP-MUZYKĘ»

Слово Просвіти, №29 за 2004 рік

Dwie mewy na cichej wodzie… Czerwienieje pasmo zachodu. Do szerokiej rzeki podchodzą tajemnicze drzewa. Duszę obejmuje cisza, która wchłonęła w siebie ptasi świergot, śpiewny aromat ziół i muzykę marzeń, skierowaną ku pięknu — w podniebienie. Otwieram oczy — i przede mną delikatna figurka śpiewaczki, z ust której zlatuje: — Płynie moja dusza, jak łódź złota… W murach cerkwi św. Andrzeja brzmią „Perły muzyki światowej”. Postacie: orkiestra kameralna kapeli symfonicznej „Renesans” pod kierownictwem zasłużonego działacza sztuki Ukrainy Josypa Franca oraz solistka Narodowej Opery Ukrainy im. T. H. Szewczenki Oksana JAROWA (sopran). Brzmią Mozart, Händel, Corelli, Bach, Schubert, Żerbin… 5 lat temu, ona należy do tej kategorii ludzi, którzy są moimi wielbicielami, ale nie krytykami. Ot, o mnie niedawno wyszedł artykuł w pewnym kolorowym magazynie, bardzo nieprzyjemnie było mi czytać te wymysły. Nie, nie szkalowali mnie, po prostu napisali to, czego nie mówiłam. Siedzę i prawie płaczę. A Chrystyna mówi mi: „Znalazłaś, przez co serce rwać. Przecież ty wszystko dobrze robisz, mamo”. Ona mnie w dziwny sposób uspokoiła — nie na darmo mówią, że ustami dziecka przemawia prawda. — A co Pani czuje po koncercie? Bóg wręczył ci ten dar (krzyż) i musisz go nieść. Głos to jak niebiańska pieczęć i nie powinnaś się sprzeciwiać, jesteś zobowiązana swój dar rozdawać. Wiecie, z jakiego powodu twórczy ludzie cierpią? Z braku zapotrzebowania. Kiedy nie ma możliwości zrealizować swojego talentu — to najstraszniejsze. Dlatego jestem bezgranicznie wdzięczna kierownikowi artystycznemu i głównemu dyrygentowi orkiestry symfonicznej „Renesans” — zasłużonemu działaczowi sztuki Josypowi Francowi za to, że prowadzi „Wieczory muzyczne w cerkwi św. Andrzeja”. J. Franc stale organizuje tam głos traci, chrypnie itd. Stała dyscyplina. Bardzo surowa dyscyplina. — Na koncertach bardzo często łapię się na tym, że wykonawca ma w programie znowu „dżentelmeński zestaw” opusów. To znaczy, słynne hity wędrują z repertuaru do repertuaru, mimowolnie przyprawiając o znużenie. Czy szuka Pani celowo rzadkich utworów, żeby zadziwić słuchacza? — Niezmiennie. Do takich utworów należy, na przykład, mozartowska aria „Vorrei spiegarvi oh Dio…” („Niech moje smutne westchnienie…”). Śpiewają ją światowe śpiewaczki, ale u nas na Ukrainie — praktycznie nikt. Trzeba mieć dobrą szkołę, żeby to śpiewać. I dzięki Jewhenii Mirosznyczenko, oczywiście, ja tę arię pokonałam. To była bardzo niełatwa praca — dopóki nad nią pracowałam, myślałam, że zostanę bez głosu. Teraz czerpię ogromną przyjemność, kiedy ją śpiewam. To ta perła, która naprawdę jest godna światowych scen, ale śpiewają ją wybrane śpiewaczki, które mają wysoką technikę, posiadają ogromny arsenał techniczny. Mówię to nie po to, żeby się pochwalić, to po prostu

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn